Bloc Party - Intimacy (2008)

Om hier nog even op terug te komen, dit is niet altijd het geval. Herinnert u zich nog The Racing Rats van Editors? Die is regelmatig langsgekomen op TMF. Heeft ook een tijdje in de top 40 gestaan. En zo zal er vast nog wel het een en ander te vinden zijn.
Wat mij wel opvalt is dat er juist vrij weinig mensen zijn aan wie ik BP laat horen die het ook echt waarderen. De mensen die het wel waarderen luisteren o.h.a. al veel naar soortgelijke muziek en zijn dus meer gewend. Het meestvoorkomende kritiekpunt is dat de stem verschrikkelijk gevonden wordt. En de mensen aan wie ik dit heb gevraagd zijn gewoon 'top 40' luisteraars.

Veel mensen luisteren rationeel naar muziek, beoordelen de muziek bijv. op de techniek van het musiceren en gebruiken dan ook snel woorden als 'hij kan niet zingen' of iets vergelijkbaars. Goede muziek wordt veelal verward met alleen maar een goede techniek van musiceren terwijl imo meer factoren een rol spelen.

Ik persoonlijk beoordeel muziek veel meer op het gevoel dat het mij geeft. Of een stem dan ook daadwerkelijk goed is kan van ondergeschikt belang zijn. Overigens vindt ik Editors wel een stuk makkelijker in het gehoor liggen dan Bloc Party (zowel qua nummers als stem) en kan ik me dus wel voorstellen dat dit bij de 'massa' wat makkelijker valt.

Klopt, kijk maar naar Pavement.

Zelf hecht ik het meeste belang aan inventiviteit en emotie en sfeer, maar er moet ook een zekere vorm van techniek zijn. Zo heb ik albums hoog gequoteerd die technisch iets tekort komen, maar dat weer compenseren op andere vlakken. "Crooked Rain, Crooked Rain" van Pavement is daar een goed voorbeeld van. Maar ik kan ook genieten van technisch erg onderlegde muzikanten.

Het concert in Watt is de hele week vanaf 7 uur te bekijken op 3voor12.

En mijn god, wat ziet dat er goed uit zeg. Een nummer als Signs, wat ik op de cd erg saai vind, komt live veel beter uit de verf.

Ik heb laatst een aantal live uitvoeringen tijdens Jools Holland zitten kijken, dat klonk ook erg goed! Zelfs Ares klonk zeer acceptabel live. Ik had toch zo mijn twijfels over hoe nummers als Ares, Mercury en Zephyrus op het podium zouden klinken, maar dat blijkt weer mee te vallen. Overigens werd mijn liefde voor Talons nog een maatje groter na het horen van de live uitvoering. Die is echt geweldig. Voor mij misschien inmiddels wel het hoogtepunt boven Ion Square op dit album.

Wat vinden we trouwens van de nieuwe tracks? Ik vind ze eigenlijk niet heel toevoegen. Track 13 kan ik denk wel leuk van vinden na wat vaker proberen, borduurt een beetje voort op de experimenteer kant van Intimacy.

Is er een mogelijkheid om dat concert op 3voor12 op mijn iPod te krijgen, in andere woorden. Kan ik het van het internet rippen op de een of andere manier?

Ongetwijfeld. Heb geen flauw idee hoe echter. Dit album vind ik wel nice klinken. Niet zo sterk als Silent Alarm, maar toch wel erg vermakelijk.

ik vind hem goed,
alleen soms wat te vol, ik kan er niet naar luisteren als ik moe ben

Vandaag aangeschaft op CD Als BP fanboy moet ik ze toch wel allemaal hebben. Maar wat een grote hoes zeg! Die past echt nergens mooi in. Voor de rest is hij gelukkig wel mooi. Goede artwork toch wel.

Ik heb ook meteen even de moeite genomen om de lyrics lezen. Die zijn vaak toch wel erg leuk en slim. Bij Trojan Horse en One Month Off vind ik ze erg tegenvallen. Maar voor de rest eigenlijk alleen maar lof. Nu waardeer ik Ares en Mercury toch wel wat meer.

Ondanks dat ik nog steeds blijf steken op 3* kan ik niet zeggen dat ik ook maar een klein beetje uitgekeken ben op Intimacy. Op het moment van schrijven galmt Mercury door de speakers. En geniet ik toch best wel een beetje van dit electronische kunstwerkje. De eerste indruk die dit album heeft achtergelaten lijkt erg moeilijk uit te wissen. Het voelt dan ook een beetje hypocriet om een album dat ik meerdere keren per luister niet meer dan 'aardig' te noemen.

Nou. One Month Off is wel het albumhoogtepunt voor mij. Mercury vind ik ook een van de beste nummers. Nooit gedacht dat dat nog eens zou gebeuren eigenlijk... One Month of en Signs zijn toch mijn favoriete nummers.

Sommige nummers zijn een behoorlijk chaotisch en er is dan ook nauwelijks een touw aan vast te knopen. Bij zulke momenten moet ik aan Surfer Rosa van de Pixies denken, waar dat wél werkt. Zephyrus blijft gemakkelijk hangen, maar daarin klinkt de koor-sample wel heel nep en cheesy. Daardoor vind ik dit nummer ook niet zo.

Nee, dit is wel een tegenvaller eigenlijk. De evolutie die ingezet werd met nummers als The Prayer verwachte ik wel het een en ander van, maar als het deze kant op gaat, hoeft het niet meer van me. *3

Op zich wel een aardig album.
Kid A(cid) geeft aan dat sommige nummers chaotisch zijn, maar dat heeft ook weer zo z'n charme. Je moet er maar van houden, persoonlijk had ik er niet zo veel problemen mee.

Wat me wel beviel was de elektrische sound op sommige nummers, wat een extra laagje toevoegt aan het nummer.

Ik zit te twijfelen tussen een 3, 0 en 3, 5 sterren. Ik ga denk ik nipt voor de 3, 5 sterren wegens de replay value.

De paradox is dat ze door de drukte en chaos juist niet blijven hangen. Kijk, The Fall, die kunnen van die heerlijke lo-fi nummers uit een of ander stinkend riool oplepelen, waar ook geen touw aan vast te knopen valt. Bloc Party kan dat gewoon niet, vrees ik.

mijn stem wat verlaagd, want ik herbeluister dit eigenlijk niet meer.
ik had het vooral voor de hoekige & complexe drumstijl in Bloc Party (zie bvb like eating glass), maar dat vind ik hier bijna niet meer terug.

De zanger zijn stem is al altijd wat speciaals geweest, en met speciaal bedoel ik hier eigenlijk niet sterk genoeg om de song te dragen, maar dat is op zich geen probleem als de songs zelf sterk genoeg zijn. Alleen is dat hier voor mij niet echt het geval.

De liedjes op dit album vallen grofweg in 2 op te delen:
- een groep moeilijkdoenerij met veel bliepjes & effectjes die vooral echt vermoeiend klinken en de leegheid aan melodie wat moeten wegsteken (eerste 2 tracks typische voorbeelden)
- een groep gewone middelmatige alternatieve songs waar ze zelf er al een pak betere van gemaakt hebben, en waar de passie wat aan ontbreekt

Ion Square vind ik nog behoorlijk, en ook de 2 bonusnummers vallen goed mee, maar 't is nooit een goed teken als de bonusnummers de betere tracks zijn van een album.

Passie, mm, misschien ook 'interessantheid'... Middelmatig alleszins wel ja.

Hoef geen moeite te doen om dit te herkennen als Bloc Party. Ze hebben duidelijk ernaar gezocht een iets ander geluid neer te zetten. In een eerste reactie vind ik dit - gemiddeld gezien - een goed album. De tijd zal leren of er ook uitschieters tussen zitten die wel op de eerste twee stonden. Even afwachten - voorlopig kan ik é m nog goed draaien zonder luisterslijtage/-moeheid.

Om meteen met de deur in huis te vallen; Intimacy is minder goed dan het fel bejubelde Silent Alarm en het zwaar onderschatte A Weekend In The City. Daar ik adorant ben van de laatst genoemde albums hoeft dat echter nog niet het ergste te betekenen.

Wat wel het ergste doet vermoeden is de opener 'Ares'. Over deze Bloc Party goes Prodigy wil ik eigenlijk niet zoveel kwijt, behalve dan dat het 3:29 durende gedrochtje hoge ogen zou gooien in de categorie 'slechtste nummer van een goede band'.

Mercury hoeft ook geen uitleg meer. Het nummer met gesampelde blazers en overdreven stemvervormers deed de Bloc Party fans huiveren voor de derde release van hun favoriete band. Achteraf gezien is dit ook maar een half geslaagd experiment. Het nummer is te druk, het refrein op het randje van irritant. Kele's stem deed me altijd al wat denken aan de getormenteerde Robert Smith vocals, wel dit is The Cure ten tijde van The Top. Matige eerste single; haalt het niet bij de eerste worp uit AWITC, nl The Prayer.

Hoera's en tromgeroffel weerklonken bij het horen van Halo. Bloc Party kan het nog, moeten de vele fans gedacht hebben. Bij mij waren de vreugdekreten al gaan liggen na een aantal seconden, want dit is écht geen topsong. Dat Halo het tot favoriet heeft geschopt moet veeleer te maken hebben met de opluchting na de eerste twee songs, dan wel met de kwaliteit van dit nummer. Dit is middelmatige rock, en zou kunnen gebracht worden door eender welk rockbandje. Waar is de subtiliteit van Silent Alarm? Dit nummer zou het zelfs daar niet tot B-kantje geschopt hebben.

Biko is het eerste rustpunt op Intimacy. Ook dit kunnen we geen hoogvlieger noemen. Rockbandjes all over the world, als jullie willen experimenteren met elektronica, ga eens lusiteren naar Brian Eno of Depeche Mode. Dit doet me meer denken aan *Brrr* Timbaland; als het tempo wordt opgedreven gaat dit zelfs heel dicht bij één van de ( vele ) Timbaland gedrochtjes aanleunen, nl Appologize. De combinatie met het zachte gepraat op de achtergrond werkt dan weer wel, al had dat koor op het einde naar mijn mening ook niet gemoeten.

Zo zijn we inmiddels vier nummers voorbij, en is het matigheid troef. Wat een contrast met de eerste vier nummer van Silent Alarm of A Weekend In The City.

Gelukkig is het ergste leed geleden. Trojan Horse is een gedreven en hoekige rocksong zoals we dat van Bloc Party gewend zijn. De combinatie van rock en ( subtiele ) elektronica lijkt hier wel te werken.

Signs is het melige moment van dit album, te vergelijken met SRXT van AWITC. De belletjes spreken voor zich. Kele en ballads is een geslaagde combinatie; zijn stem lijkt beter dan ten tijde van Silent Alarm en bovendien weet hij er een gepaste hoeveelheid emotie in te stoppen. Dit soort nummers maken een meesterwerk compleet, maar zijn echter niet in staat een album te 'dragen'. Signs heeft op Intimacy een dragende functie, om de doodeenvoudige reden dat we nog niet genoeg sterke songs gehad hebben. Misschien had dit nummer beter aan het einde gepast.

One Month Off is er eentje in de Trojan Horse traditoe, hoewel iets minder sterk. Het rockt wel lekker weg, maar is te repititief. Kele komt hier tekstueel behoorlijk giftig en scherp uit de hoek, iets wat hij ookal deed op een nummer als 'Uniform'.

Zephyrus begint als een fout Snoop Dogg nummer. Voor je er de moed volledig bij verliest; het nummer herpakt zich snel en promoveert zichzelf tot één van de sterkere experimentele nummers op Intimacy. Het bezwerend refrein en het kerkkoor dragen hun steentje bij. Hoewel minder dansvloer gericht, is dit nummer te vergelijken met 'The Prayer'. Fraai stukje muziek.

Dat niveau behouden we met Talons, een knaller van formaat. Dit is het beste rocknummer van de plaat. Alle positieve BP-elementen zijn aanwezig, en qua structuur is dit ook één van hun betere songs. Eindelijk, we zijn iets te laat wakker geschoten.

Het multicultureel gezelschap lijkt het nu helemaal begrepen te hebben, ze gaan zelfs mijn raad opvolgen. Better Than Heaven klinkt helemaal als... Depeche Mode! Opnieuw een erg fijn nummer.

Als Kele Ion Square prevelt, klinkt dat net hetzelfde als Glasvegas' Lonesome Swan. Het mag duidelijk zijn dat het laatste nummer ook meteen het beste is. Kele beweert van zichzelf geen melancholicus te zijn, hoewel zijn teksten toch vaak het tegendeel doen vermoeden. Qua opbouw doet dit denken aan het magistrale All My Friends van LCD Soundsystem. Wel was ik verbaasd over het nogal to the point omschrijven van het penseel der liefde. Doorgaans zijn we van Bloc Party iets meer poëtische pogingen gewend. Het kan ook beuwst zijn, want over de tekst van dit nummer kunnen we ook nog eens een balletje opgooien. Maar alle gekheid op een stokje, wat een sterke afsluiter!

Conclusie : Eerste vier songs matig/zwak, 5 t.e.m. 7 behoorlijk en de laatste vier op Bloc Party niveau. Het is zo simpel als het er staat.
Bloc Party durft zijn grenzen verleggen en het avontuur verkennen, en dat verdient op zich al respect. Toch hopen we op een iets sterkere vierde plaat, want Intimacy komt te laat op gang om volledig geslaagd te kunnen noemen.

Nog iets over de bonustracks : nummers die iets toevoegen aan de waarde van de plaat. Letter To My Son is gewoon erg goed, Your Visits is lekkere elektropop; misschien wel het enige nummer op dit album met hitpotentieel.

Ion Square doet inderdaad erg veel denken aan het geniale All My Friens, waarvoor hulde.

mooi stukje Lost Highway!
ik ben het album gelijk ff opnieuw aan het luisteren om te kijken of ik het met je eens ben
maar ik ben het over Ares al niet eens dus ik ben benieuwd

heb het album nu geloof ik 2keer helemaal geluisterd al en Ares en vooral Mercury al een paar keer meer... Beetje jammer (en toch stiekem wel leuk) dat in Mercury zo'n harde bass verstopt zit dat alles dreunt en trilt in het hele huis bij dat nr
maar ik heb nog geen enkele keer echt heel goed opgelet bij de andere nrs dus ik ik hou het voorlopig op een 3,5* omdat ik het niet heb hoeven afzetten omdat het vervelend was, maar ook nog niet echt heel geboeid ben geweest door het album, anders had ik wel beter opgelet....

om heel kort terug te komen op mijn zojuist gebeurde luisterbeurt:

ik vind het een redelijk geslaagd album, ik kan het wel waarderen dat ze het over een andere boeg proberen te gooien...

mijn favorieten zijn nu denk ik Halo en One Month Off

3,5* blijft staan, dat wel...

Lost Highway verwoordt mijn mening over Intimacy zo ongeveer.
Ik verlaag hem toch maar weer een klein beetje aangezien ik met uitzondering van Halo de eerste vier nummers meestal skip als ik Intimacy beluister.
De rest blijft erg goed met de absolute uitschieters (dingen beide mee naar de koppositie van mijn favoriete BP nummer) Signs en Ion Square (die qua structuur inderdaad enigzins op All My Friends leek).
De beide bonusnummers bevallen me toch ook wel, het zijn duidelijk niet dé uitschieters maar ze ademen wel weer dat vertrouwde Bloc Party sfeertje uit.
Al bij al hang ik nog steeds tussen 4* en 4.5*, maar door de (valse) start van Intimacy blijf ik toch op 4* hangen.

Ik moet zeggen dat ik Ares en Mercury heb leren waarderen. Agressie en power in die nummers, geweldig.

Nee Intimacy heeft me volledig overtuigd.

Lekker plaatje weer, net als die vorige. De eerste keer luisteren was het niets aan maar nu is het goed.

Alleen het eerste liedje vind ik niks aan.

Vanmiddag de plaat gekocht, met in de wetenschap dat de tot dan toe bekende nummers Talons, Ion Square, One Mont Off en Biko me allen goed konden bekoren. Na de eerste luisterbeurt wisselen de overige nummers zich qua niveau enigzins, zo vind ik Halo een sterk nummer, en is Ares werkelijk dramatisch. Voorlopig hou ik het op drie sterren, maar er kan nog veel veranderen..

Al met al erg moedig van de band om je nieuwe album te openen met een nummer als "Ares" . Britse humor ?
De mannen moeten wel in een erg opstandige bui geweest zijn.
Het niveau van "Silent Alarm" wordt verder bijna nergens gehaald.
Wat mij betreft opnieuw een tegenvaller.

P.S. Ik ga "Ares" aanvragen bij Radio Donna, speciaal voor Lost Highway. Zijn mooie lange en diepgaande stuk verdient dit.

Wat heeft men toch tegen Ares.. Wat is daar zo slecht aan?
Ik blijf het veruit het beste nummer van het album vinden.

Ik ben het met je eens.
Ares is juist fantastisch. Weer eens iets anders.

Ik echt niet, Ares is zonder twijfel het allerslechtste nummer dat Bloc Party ooit heeft uitgebracht

Nah, die eer gaat naar Zephyrus

One Month Off, jongens.