Naar dit album heb ik lang uitgekeken en ohh wat duurde het wachten op een nieuw studio-album na Stiff Upper Lip lang.
En wat was mijn verbazing groot toen in de loop van oktober van dit jaar de media wel erg veel aandacht ging besteden aan een band die al jaren vooral niet in de media was en in principe het qua populariteit moet afleggen tegen bijvoorbeeld Metallica en ik denk ook wel Iron Maiden: zo waren de verhouden in de jaren '80 en in mijn beleving is die verhouding tussen die 3 bands anno 2008 nog steeds zo.
Het grote succes wat AC/DC nu heeft, is voor een heel groot deel te danken aan de goede marketingondersteuning van Sony in mijn ogen. Zo werd bijvoorbeeld in de week voor de release van Black Ice op 3FM dagelijks bij Giel Beelen de nieuwe single ten gehore gebracht, werden AC/DC prijzen weggegeven en de concertdatum werd ook bekend gemaakt met wat tamtam.
Sowieso werd een week lang op 3FM bij andere radioprogramma's de single veel gedraaid en dat is toch erg opvallend. 3FM is een zender waar veel naar geluisterd wordt voor zover ik weet door een breed music-minded publiek.
Bij Q-Music stond AC/DC enkele weken daarvoor "ineens" ook op nummer 1 in de Rock Top 100 van dat station (met Thunderstruck). Normaal was die eerste plek toch al snel voor Metallica (One), Nirvana (Smells like Teen Spirit) of Guns'n'Roses (November Rain) en kwam AC/DC met Whole lotta Rosie ergens in de top 20 op nummer 14 of zo; tijden veranderen

In allerlei bladen was er veel aandacht voor AC/DC: interviews, prijsvragen etc. Ach, mij hoor je niet klagen hoor
Bovendien heeft AC/DC de tijdsgeest mee denk ik. Vintage is cool, AC/DC is toch "die band van Whole lotta Rosie uit de jaren '70"?, het coole logo en de man met de "Donald Duck stem"? "Bestaat die band nog?" Dat soort reacties hoor ik toch regelmatig.
Bij de scholieren is AC/DC denk ik gewoon cool en voor de rest is het ook veel jeugdsentiment dat meespeelt en uiteraard hebben ze ook veel fans (zoals ikzelf

) Andere "oudjes" doen het ook goed of komen weer bij elkaar en gaan weer toeren en bij voldoende succes volgt er toch nog wel een album.
We weten allemaal wel dat in de grunge-tijd, het tij voor de rockers niet zo gunstig was. Zo zagen we bands die hun stijl wat aanpasten (zoals Def Leppard) met alle gevolgen van dien maar ook zij zijn weer terug. En als ook Twisted Sister weer gaat toeren EN Nederland aandoet (Arrow 2008) dan is dat toch wel het teken dat de rock in brede zin uit de o.a. de jaren '80 weer helemaal terug is (ook een hype???); glamrock deed in Nederland niet veel in de jaren '80 dacht ik
Niet dat AC/DC zich veel van die grungehype aantrok maar Ballbreaker werd ondergesneeuwd door alles wat uit Seatlle kwam en omstreken (Queensryche dan weer niet ...). The Razors Edge kwam net voor die grunghype uit en was commercieel gezien zeker geen zeperd met in ieder geval een paar hits.
Maar dan terug naar het heden en dus naar Black Ice. Ik denk misschien wel het meest gevarieerde album van AC/DC tot nu en is dat een compliment? Ik denk het wel: het klinkt echt als AC/DC en je hoort dat de accu zeker nog niet leeg is.
Wat ik hier eerder ook al las: de stem van Brian is bijna beter dan dat die ooit heeft geklonken en de productie van het album staat als een huis.
En de nummers? Tsja, goed, dat zeker en de kritiek die ik heb is misschien dat de kracht van de muziek van AC/DC is, dat deze hooguit een 45 minuten blijft hangen bij een studio-album, alhoewel "blijven hangen" niet de goede uitdrukking is bij nader inzien.
In het geval van Black Ice zou ik alleen willen zeggen: misschien een paar nummers teveel: liever 9 juweeltjes dan bij wijze van spreken 12 gewoon goede nummers. De nummers klinken fris maar echte klassiekers staan er denk ik niet op; bij mij is er geen enkel nummer in gedachten opgekomen naast Rock'n'Roll Train dat ze na deze tour nog vaker zullen spelen. Aan de setlist van een tour zie je al snel waar de band zelf veel waarde aan hecht qua nummers en wat het publiek graag wil horen.
Ik vind wel dat het album na meerdere keren luisteren wel aan kracht wint: voor mij is dat in dit geval dat het lekker luistert. Voor mij is dit album 4 sterren waard: het is goed voor zowel fans als "niet-fans" maar geen masterpiece of klassieker in de dop maar dat is koffiedik kijken. Het album mist net dat kleine beetje extra dat voor mij het verschil maakt tussen een goed album en een zeg maar klassieker/meesterwerk.
Ben zelf trouwens al lang blij dat het album me niet tegenvalt: ik kan er wel weer een paar jaar tegenaan
