The Cure - 4:13 Dream (2008)

Nee ... Gegarandeerd dat hij vroeg of laat wel eens terugkomt, The Cure duikt wel vaker in mijn dromen op

Nou laat maar weten als hij weer op bezoek is geweest dan!

Waar is de oude Cure magie gebleven ?
Alweer een band die te lang is doorgegaan.
Zijn er nu echt MuMegebruikers die hier net zo van genieten als van bijvoorbeeld "Disintegration" of "Pornography" ?
Ik kan het me niet voorstellen. Tegenvaller.

Op een andere manier geniet ik net zo van deze plaat als van Faith of pornography. Dat zijn albums uit een hele andere tijd....die als ze nu uitgebracht zouden worden misschien niet de status zouden halen als ze nu hebben!! Dit album heeft echt alles pop, rock, pijn, regen, enz.


Ik denk dat door de download tijd we te verzadigd zijn door muziek en het een zapcultuur wordt...waardoor er niet meer geluistert wordt.

Wijze woorden, helemaal mee eens.

Mijn eerste luisterbeurten achter de rug en concluderend: goede nummers in de basis die door de produktie en eclectische geluid nog meer naar boven moeten drijven, dit gevoel had ik ook bij het album The Cure uit 2004. Het sobere Faith vind ik prettiger om naar te luisteren. De melancholie en de eigenzinnigheid hebben ze niet verloren. Ik denk dat het 3,5 wordt.

Ja, het zal dat zijn.

Ben trouwens blijkbaar de enige die This. Here and Now. with You het hoogtepunt van de CD vindt. Jammer, bijzonder catchy nummer en veel minder geforceerd dan bv navolger Sleep when I'm Dead.

...Nee hoor, ik vind ook één van de leuksten (het hoogtepunt weet ik nog niet).

Dat is nu net één van mijn problemen met dit album: ik zit met het gevoel dat het juist zéér geformateerd is, en dan niet in het minst vanwege de productie/mastering, voor wat ik maar al te graag "de iPod generatie" noem. Dit album klinkt ("Ben je daar weer ja???" Wacht, ik ga een punt maken...) beter op kleine prutinstallaties en crappy hoofdtelefoontjes, dan op een deftige, goed onderhouden en correct gepositioneerde installatie. Dat vind ik dus niet normaal, en bewijst mijn inziens dat hier meer gemikt wordt op "snelle consumptie" via mp3 spelertjes (wat heb ik een bloedhekel aan die spullen), computerspeakertjes en kleine radiootjes in de keuken terwijl je aan het koken/strijken/werken/commuten/wat dan ook bent, dan op een publiek dat echt de tijd neemt om zich een uur in het donker op te sluiten om dit album in alle eenzaamheid te ontdekken.

Ik vind het dan ook uiterst ironisch dat zoveel mensen, zeker hier op MuMe, vinden dat Bloodflowers maar saaie, ongeïnspireerde pap is. Ik blijf erbij dat Bloodflowers een verdomd meesterwerk is. Een volstrekt oncompromisloos album, dat zich pas na ettelijke luisterbeurten helemaal vrij geeft. Dat is nu eens een album waar je tijd voor moet maken. Het dringt zich op geen enkele manier op, maar biedt zich gewoon aan zoals het is: take it or leave it. Bloodflowers is een album waar je naar moet luisteren, zoals je het zelf zegt, en dan nog liefst in zijn geheel, en is in geen enkel opzicht vatbaar voor "snelle consumptie". Het feit dat er ook geen commercieel verkrijgbare singles zijn uitgebracht bij dat album, versterkt dit gevoel alleen maar. Bloodflowers is brilliant, en blijf maar beter worden met het rijpen.

4:13 Dream is een collectie leuke en goede nummers, de ene schiet er al meer uit dan de andere. Maar geen enkel nummer blijft echt hangen, geen enkel nummer blaast je (althans: mij) omver, geen enkel nummer wringt mijn hart uit, geen enkel nummer doet mij stijf staan van de adrenaline,... En vooral: geen enkel nummer schijnt mij iets te vertellen, terwijl ze dat op Bloodflowers, om nog maar te zwijgen van '80 Cure, nagenoeg allemaal doen.

Ik wil maar zeggen, ik vind 4:13 Dream een album dat, en ik zeg dit met pijn in het hart, eigenlijk wel past in die zapcultuur die je vernoemt.

zelfs Scream niet?

Scream was het enige nummer dat mij rillingen bezorgde bij de eerste luisterbeurt, da's idd waar. It's Over vind ik ook wel vet, maar kwam, naar mijn bescheiden mening, live veel beter tot zijn recht.

Ik ben trouwens nog steeds van mening dat The Cure live nog steeds behoort tot het beste dat er te vinden is!

Leuk, eclectisch Cd'tje. Lang niet mis, lang niet.

Door diezelfde tijd is ons taalgevoel ook erg verzadigd.

Sorry hoor!!

Ik zie het al door de vingers.
Hoewel meerdere uitroeptekens wel heel erg basisschool staat.

On-topic. Ik heb 3 van de 4 singles (nog) niet (kunnen) kopen. Mis ik nog wat wezenlijks aan de b-kantjes?

Geen idee welke je wel hebt, maar ik denk dat mijn favoriet van de hele 4:13 Dream sessies tot dusver wel eens NY Trip, B-kant van The Only One, zou kunnen zijn! Weet zelf ook niet zo goed waarom... Het heeft zo'n aparte sfeer vind ik, iets dat ik in geen enkel ander nummer terugvind. Heel dromerig. Blijkbaar gaat het over een uitstap naar Disney World NY... Raar dat ik het nummer dan zo geweldig vind, want ik heb het niet al te hoog op met Disney (zeker de biografie van Ome Walt eens lezen, je reinste waanzin)... Maar bon, ik vind het echt een fantastisch nummer, en Robert levert wederom een pracht zangprestatie op dat nummer, heerlijk speels en frivool. Zo heb ik hem in geen jaren meer weten zingen!

All Kinds Of Stuff (B-kant van Freakshow) is ook de moeite. Stevige rock. Down Under (B-kant van S.W.I.D.) vind ik de minste van de 4. Op zich niet slecht hoor, maar... mja, weet niet. Klinkt een beetje te repetitief naar mijn zin, en dat lead-melodietje is wat te "jodeleide" naar mijn zin. Het nummer doet mij een beetje denken aan (I Don't Know) What's Going On van op The Cure, en dat is allerminst mijn favoriete nummer, dus... Maar bon, maak dat vooral voor jezelf uit! Without You is dan weer een uiterst goed complement van The Perfect Boy. Zelfde stijl een beetje, ook qua thematiek (het zou het volgende hoofdstuk in het verhaal kunnen zijn). Doet mij wat denken aan A Pink Dream, al riskeert dat aan de instrumentie, eerder dan aan het nummer zelf te liggen. Lichte kost, maar daarom nog geen slechte dus.

Maar die NY Trip... wat een nummer! Echt brilliant als je het mij vraagt, en ik blijf erbij dat voor die single de A en B-kant beter van rol hadden gewisseld.

Maar wie ben ik natuurlijk...

Edit: wat ik nog vergeten te zeggen was... Simon Gallup perst echt een paar wondermooie lijntjes uit zijn bas op NY Trip...

inderdaad een prachtnummer! aparte dromerige, en wat mij betreft een typish oude vertrouwde cure sfeer!

ondertussen begint mijn liefde voor dit schijfje toch wel stiekem te groeien..

The Only One en NY Trip. Beiden mooie nummers met nog enige emotionele waarde.

Kus m'n .... !!!

without you

Als je op de basisschool zit kun je nog bijleren.
Als je onzinzinnen als 'ons taalgevoel is erg verzadigd' (wat de..?) uitslaat teneinde jezelf beter te voelen, lijkt de hoop goeddeels verloren.

Als je nou een nieuwe plaat te promoten hebt, waarom stop je 'm dan in zo'n tweedehands sleeve ?

Wat had jij liever gezien dan? Een hoes alà Iron Maiden ofzo

"Same music, same lyrics, same sounds, same arrangements again and again and again and again....." schrijft iemand op rateyourmusic.com en ik kan me daar wel een beetje in vinden.
Natuurlijk, Robert Smith is multimiljonair en doet waar hij zin in heeft. De fans die op een 2e Pornography of Disintegration zitten te wachten "are living in the past". Ik draai liever Faith nog een keer lekker hard en laat dit plaatje liggen tot ik het tegenkom in de grabbelbak van de MM.

Vangen ze toch nog iets van 1 euro meer als van een illigal download

Ik heb hem net weer geluisterd en ik zit niet zo erg in de azijnstoel van de bevooroodeelde kritikast. Ik kan dit nog steeds goed smaken, des te meer als ik het tegen actuele muziek afzet. Vergeleken bij hun oude platen is het zeker niet te sterk, maar als ze hier mee waren gekomen na Wish weet ik zeker dat er meer schwung in de carrière had gezten, helaas is Smith een eigenwijze stuurse draaikont

Amen!

Wat een waanzinnige opener heeft dit album toch! Underneath the stars is the Cure op zijn best. Het klinkt als the Cure op de topalbums Disintegration en Pornography, maar toch klinkt het als een nummer anno 2008. Prachtig gedaan. Helaas wordt de kwaliteit van UTS niet meer gehaald, maar komen nummers als The only one en met name The hungry ghost en Scream zeker in de buurt. Dit album van the Cure wekt in elk geval de illusie dat the Cure nog steeds uitstekende muziek kan maken, zoals ze dat met name in de jaren 80 deden. Het minpunt is eigenlijk dat het album niet de constante kwaliteit biedt die met name Disintegration en Pornography wel hadden. Het klinkt bij vlagen echter wel weer gewoon als the Cure zoals ik ze het liefste hoor.

3.5 met kans op verhoging.

een nieuw album van een legendarisch goeie band, dat is vaak een fatale combinatie.. Ik ken alle albums van the cure nu behalve deze nieuwste. Over het laatste album van the cure ben ik het minst tevreden, dat is ook al een slecht voorteken.

Waarschijnlijk een wissevallig cijfer wat ik nog 3x ga veranderen bij dit album

Eerst even gaan beluisteren natuurlijk

Tsja, ik vind deze toch heus een stuk beter dan die voorlaatste. Afwisselender, beter gespeeld (echt opvallend hoe lekker de gitaren nu klinken met Porl binnen de gelederen) en echt betere nummers ook. Een paar mindere, maar genoeg goede nummers om dit zonder enig probleem uit te zitten. Dat lukt me bij de voorlaatste niet en evenmin met Bloodflowers of WMS.

Goede degelijke sfeervolle en warme Cure plaat. LOVE IT.