David Gilmour - Live in Gdańsk (2008)

frappant dat de gemiddelde gilmour beoordeling voor zijn standaard albums net boven de 3 uit komen en dit floyd gebeuren zo hoog.

Logisch, want dit is zowel muzikaal gezien, als wat de geluidskwaliteit betreft dan ook een topalbum. Vergelijk de studio versie maar eens met de live versie van On A Island en je zal het beamen.

Ik begrijp dat niet. Dat dit "Floyd gebeuren" zo hoog scoort. Want "een Floyd gebeuren" zonder Roger Waters vind ik helemaal niets! Daarom voor Live in Gdansk een schamele 2,5**

Discussie is toch al vaker gevoerd: je hebt nu eenmaal David-fans en Roger-fans. Daarnaast heb je nog de Floyd-fans en dit zie je in het stemgedrag terug .

We zullen maar niet gaan vragen of je het hele concert gehoord hebt.
Lijkt me zeer onwaarschijnlijk daar deze cd`s behoorlijk aan de dure kant zijn en aangezien jouw waardering zeer laag is ga je geen hoop euro`s uitgeven voor iets waar je niks an vindt.

Waters fan of Gilmour fan, het maakt niet uit, uiteindelijk hoor je van beide solo artiesten muziek van de bovenste plank. Live gezien zeker. Ik vind dit een perfecte concurrent voor In The Flesh van Waters, qua niveau en genietbaarheid vind ik dat beiden elkaar maar weinig ontlopen. En het telkens terugkerende gezeur van het gemis van 1 van beiden is zolangzamerhand ook zinloos geworden. Ze komen never en nooit meer bij elkaar, dat is zo goed als zeker. De discussie daarover word volgens mij over 50 jaar nog gevoerd. Ik kan van beide solo artiesten iig nog enorm genieten, en het maakt mij niet uit of dat nu Waters of Gilmour is, als het maar goed klinkt en lekker wegluisterd, en dat is op dit album buiten verwachting super goed geslaagd. Zo goed zelfs dat hij van mijn 80 live cd's zeker in mijn top 5 thuishoort van beste live cd's die ik org in bezit heb.

En zo is het. PF is history en leeft nu voort in de 2 belangrijkste ego's van de band, ieder op hun eigen unieke wijze. Je mag blij zijn dat ze op hun ouwe dag überhaupt nog platen maken en optreden dus dat ''geouwehoer'' mag ook van mij idd wel eens ophouden. Daarbij wordt iedereen een dagje ouder en dingen veranderen nou eenmaal.

Jeetje wat een eensgezindheid ... ik word er emotioneel van . Het is alweer een paar weken geleden dat ik het album heb gedraaid, dus het wordt weer tijd...

"live'" ik vraag me af wat hier nu werkelijk live is gedaan,buiten het gitaar werk van gilmour want dat is echt wel "live"gespeeld. Ik denk dat 30 tot 40% met behulp van japanse (electrische ) hulp is uitgevoerd.......

Ik heb deze destijds live gekocht.

Ach ook altijd een cliché (geweest), want dit soort uitspraken werd ook vaak genoeg gedaan bij Pink Floyd. Als je echt(!) goed luistert, hoeft je deze opmerking simpelweg niet te maken

Japanse hulp is er niet geweest maar is wel degelijk het nodige gecorrigeerd. Er word aangenomen dat de zang van Gilmour grotendeels is over gedaan in de studio omdat hij die dag fiks verkouden was. Ook een vocale inzet van Richard Wright, die in 1 van de oude PF songs er helemaal naast zat, is gecorrigeerd.

Ach, ik zit er niet zo mee en ik weet gewoon dat bijna elk live-album opgepoetst is. Bekend voorbeeld is bijv. dat voor Camel's A Live Record een deel van drumpartijen opnieuw zijn gedaan in de studio omdat die in de originele opnames deels 'gestoord' op de band waren gekomen.

Goh, nooit geweten. Ging het toen al zo slecht met Andy Ward?

Ach, (als dat zo is) dan hebben de heren technici goed werk geleverd.

Even een vraagje over dit album: is het muzikaal veel beter dan Remember That Night? Die heb ik nl op de computer staan en vind ik geweldig. Misschien koop ik me deze wel aan

Muzikaal zou ik zeggen: er speelt op LIG een symfonieorkest mee en dat geeft een bijzonder fraai effect. Voor het overige hoor ik weinig verschil.

Hmm... Langs de ene kant levert een symfonieorkest meestal een enorme meerwaarde aan het werk van een artiest, maar soms kan het ook storend zijn... Kijk bijvoorbeeld naar S&M van Metallica: de mannen spelen gewoon hun muziek, en daarover komt dan een orkest... Het lijkt met momenten wel alsof je twee verschillende albums door elkaar aan het beluisteren bent.
Toch heb ik er vertrouwen in dat Gilmour het op zijn eigen, geweldige manier gearrangeerd zal hebben zodat situaties als deze niet voorkomen. Dus ik denk dat ik het me erop zal wagen, al was het maar omdat het het laatst vastgelegd materiaal van Rick Wright is.

Klopt helemaal, op andere rockalbums met orkest slaat de bombast je om de oren, bij LIG zijn de symfonische klanken allerminst storend en nooit op de voorgrond. Het ligt als een warme deken over het hele concert. Werkelijk zeer fraai vooral omdat ook veel nummers oorspronkelijk al met orkestrale begeleiding waren opgenomen. Dat mis je dus wel op Remember That Night.

Ik vind dat bij S&M van Metallica het symphonie orkest het geluid teveel overstemd, en mede daardoor vind ik dat nu juist een misser geworden. Op dit album speelt het orkest mooi op de achtergrond mee en is het doordat het een beetje bijzaak is, eigenlijk een hoofdzaak geworden.Op S&M lijkt het wel een wedstrijd tussen Metallica en symphonie orkest van wie kan het luidste spelen. Op dit album geen sprake van, en er zit een perfecte balans tussen de div Pink Floyd/Island nummers en symphonie orkest.

Ik het me vandaag aangeschaft, en ik moet zeggen: dat orkest is inderdaad zeer subtiel. Bluebirds vergelijking met het warme deken klopt volledig. In het begin moest ik zelfs even goed luisteren omdat ik dacht dat het Wrights keyboard was.
Ik ben nog aan het luisteren (op dit moment zit ik aan Echoes), maar tot nu toe vond ik dat in SOYCD en High Hopes het orkest het meeste meerwaarde bood. Verder zoals we van Gilmour gewoon zijn: briljante, melodische muziek... Sommige nummers, zoals het geweldige Then I Close My Eyes vond ik net iets beter op Remember That Night (met Robert Wyatt), maar ik heb geen spijt van de aankoop.
Ik ga nog even wachten met beoordelen, maar tot nu toe verdient ie 4*

Wat vind je van de versies van Shine On, Fat Old Sun, Echoes en Comfortably Numb op dit album eigenlijk Aegonis?

Het zijn op zich al allemaal zeer sterke nummers en Gilmour brengt ze hier op een zeer sterke manier. Ik ben trouwens blij dat hij Fat Old Sun terug speelt (ook al op Remember That Night), vind ik echt een knap lied.
Ik weet niet hoe het komt, maar ik kan werkelijk blijven naar Pink Floyd nummers luisteren en telkens onder de indruk zijn alsof het de eerste keer is, Dat heb ik bij geen enkele andere band. Dat was ook nu het geval: tijdens Echoes werd ik opnieuw overdonderd door dat waw-gevoel en ook Comfortably Numb verraste me.
Ik hoop dat-ie bij zijn volgende tour de Benelux aandoet, zij het met een licht gewijzigde set
EDIT: mijn favoriete track is toch wel Wish You Were here... Rick Wrights subtiele noten en de strijkers op de achtergrond maken van deze versie een van de mooiste ooit gehoord. Zo mooi, rustgevend, ontroerend. Bedenkend dat we het voortaan zonder Wright moeten doen kreeg ik bijna tranen in de ogen. RIP

Zonet een tweede keer integraal beluisterd, en it just blew me away...
Fat Old Sun, High Hopes, Echoes, WYWH,... Die CD2 gaat een tijdje mijn speler niet uitkomen denk ik ^^

Ben diep bedroefd . Dit sublieme album op plaats 46 geëindigd in de top 100 van 2008... Ik ben erg bedroefd .

Ik ga 'm vandaag eens een paar maal draaien als goedmaker .

Aan mij ligt dat niet Into Music , ik had hem op 1 gezet.
Waar kan je die lijst vinden?

Deze was bij mij ook op 1 gekomen en die van AC/DC op 2. die 2 zijn voor mij de besten van dit jaar.

Het gemiddelde hier is 4.20 op dit moment terwijl de nummer 1 in de top 100 lijst van 2008 een gemiddelde heeft van 4,11. Het is dus maar net wie er stemmen in die lijst. Misschien moet men gewoon uit gaan van alle stemmen op de albums gedurende het jaar en daar de top 100 op baseren.

Ik vind het logisch dat een album dat veel meer mensen aanspreekt hoger in zo'n top 100 terecht komt. Er zijn maar weinig albums met meer dan 400 stemmen die nog steeds boven de 4 scoren en ik durf er een vliegtuig onder te verwedden dat deze Gilmour bij 400 stemmen een heel stuk lager uitpakt. Hoge scores zie je meer bij artiesten die alleen nog een vaste groep fans aanspreken. Elbow maakt indruk bij een veel gevarieerdere groep van muziekliefhebbers.

Waarom hier die opmerking over die 40 plussers niet zoals bij Elbow? Ben je bang op meer tegenspraak hier??. In principe heb je wel gelijk hoor.

Als 40 plusser kan ik zoiets natuurlijk gewoon zeggen Ik denk dat Gilmour, en dan toch zeker deze Gdansk, voornamelijk aanslaat bij fans en daarmee dus bij voornamelijk 40 plussers(lees: de wat oudere muziekliefhebber). De "jeugd" zal zich hier minder toe aangesproken voelen. Denk ik dan. Bij het concert van Gilmour in de HMH was ik met mijn destijds 42 in ieder geval al jonger dan de gemiddelde leeftijd van de overige bezoekers. Is verder geen waarde-oordeel ofzo maar meer een constatering.