David Gilmour - Live in Gdańsk (2008)

Jaja, je hebt groot gelijk natuurlijk, maar ik heb die dvd al jaren niet meer uit de kast gehaald. Dus ben ff hard bezig mn geheugen af te stoffen. Wat me nog wel bijstaat van die dvd is Mademoiselle Nobs die dacht ik ook de backing vocals op ''Seamus'' (Meddle) voor haar rekening neemt.

Helemaal mee eens. Hoewel Gilmour oorspronkelijk wel op alle tracks (behalve die van Amused To Death) heeft meegespeeld. In die zin wordt hij zeker gemist maar de ingehuurde gitaristen staan beslist hun mannetje. En vlak Snowy White al helemaal niet uit.

Hans , ik bedoel Snowy White niet , maar die andere knakker die probeert de solo`s in Shine On en Dogs na te spelen .
Wees nou eens eerlijk die jongen doet het als begeleider op Marco Borsato zijn toer misschien niet slecht , maar in dit geval valt ie aardig uit de boot .
Misschien vindt jij hem net zo goed als die klungelaar van Blackmore, ik niet.
Doet verder niks af aan In The Flesh want dat is een prima dvd en cd .

Die kauwgumherkauwende Princetype bedoelt onze Ruudje. Da's ene Doyle Bramhall the 3rd of zoiets. Het ontbreekt de gozert iig niet aan eigendunk. Ik erger me ook nogal aan zn houding maar spelen kan ie wel. Gilmour vervangen in geen geval.

Rudiger, dat is precies wat ik je graag wilde horen zeggen .

Nee klopt, hij zong ook nog vals en doet dat overigens nog steeds.

Mooi vals zingen is niet lelijk moet je maar denken.

Deed ie dat nog maar als toen, dan zette hij de boel weer ouderwets op zn kop.

Waters zal zn stembanden wel behoorlijk hebben versleten getuige de indrukwekkende uithalen die albums als WYWH, Animals, The Wall, en zijn soloplaten kenmerken. Beetje respect is hier wel op zijn plaats.

Waters vertelt eigenlijk meer dan dat hij zingt , mij stoort dat totaal niet , ik respecteer Waters net zo als Gilmour .
Het zijn toch de 2 pioneers van PF.
Eigenlijk is het helemaal niet zo erg dat Waters en Gilmour ieder zijn eigen weg is gegaan , anders hadden we hun solo projecten moeten missen.
En Blackmore staat bij mij hoog in het vaandel Hans .

Ik snap niks van zo'n opmerking. Dan mis je de ettentie van muziek in mijn ogen, namelijk emotie. Vind ik persoonlijker een belangrijker element in een stem dan of je zuiver kan zingen of niet.

Een beetje gelijk heb je wel maar als het vals zingen gaat overheersen kan de emotie me echt gestolen worden. Dat geldt overigens niet alleen voor Waters.

Daarom is Gilmour ook zo'n gladde zouteloze zanger. Waters is oprecht, heeft een boodschap en knalt die het publiek in. Gilmour staat perfecte muziek te maken. Niks mis mee maar dat de 2 heren met elkaar overhoop lagen vind ik niet vreemd. Allebei waardeer ik ze naar hun eigen kwaliteiten.

Precies , ze hebben allebei kwaliteiten en wie weet komt er nog weleens wat moois tussen de 3 overgebleven heren , ter ere van .
want overhoop liggen de beide heren allang niet meer.

Geen kans. Ik moet er ook niet aan denken om naar mijn vorige baan terug te gaan en Gilmour ook niet lijkt me. Je hebt toch kunnen lezen dat hij de repetities met Waters voor Live 8 vreselijk vond?

JC zei altijd ; Zeg nooit nooit .

Is dat omdat je 'm niet kent of omdat het misschien een jonge gozer is? Hij speelt echt erg sterk en ik vind de Marco Borsato vergelijking dan ook echt nergens op slaan.

David Gilmour goes Supertramp on Shine On You Crazy Diamond:

Gdansk meets Paris!

Shine On meets Fool's Overture!


PS: Fat Old Sun is echt geweldig!

Als ie zich met Borsato's lijfgitarist Rob Winter (o.a. Kayak) kan meten mag ie niet mopperen. Maar het jonge gozertje is inmiddels 40 en heeft al een indrukwekkende carriere achter de rug als zijnde bandlid bij Stevie Ray Vaughn en Eric Clapton. Dus zo slecht is ie niet. Alleen gooit hij er bij Waters teveel blueslicks doorheen wat vooral bij Shine On opvalt. Het ''Gilmourgehalte'' loopt daardoor sterk terug.

Wow, dat zijn ook niet de minsten! Hoe heet hij ook al weer?

Doyle Bramhall II. Staat hier met 3 soloalbums op MM.

Thanks!

Als reactie op Rudiger's reactie op mijn reactie wil ik zeggen dat dat echte live-album alleen sloeg op het spelen van een echt Pink Floyd album in de originele bezetting. Er bestaat natuurlijk geen twijfel over dat dit een live-album is. Voor de rest houd ik het bij mijn oude verhaal en mening, behalve dat ik hem toch een halfje omhoog gooi.

Het voordeel van de 5 disc box is dat je hem kunt uitbreiden , zo heb ik die van mij uitgebreidt naar `n 6 disc box , je pakt zo`n zelfde kartonnen cd hoesje , doet er een cover omheen en klaar is kees , zo heb ik hem uitgebreid met The Mermaid Theatre , het allereerste optreden voor publiek uit 2006 .
Nu is het een 3 cd en 3dvd box geworden.

Slowchat verwijderd.

Niemand fan van The Police en van de twee nieuwe CD/DVD sets "Certifiable - Live from Buenos Aires" van de reunie concerten. Ik heb vorige week de tracklists onder The Police - Live! gezet en wie kan ze officieel op MuMe zetten. Niemand kijkt ernaar en niemand zet ze officieel op MuMe.

Deze moet je toch ook hebben naast de CD/DVD sets van David Gilmour!!!!!

Voor mijn gevoel zijn Police fans niet per definitie Gilmour fans. De punkgolf stond lijnrecht tegenover de zweverige symfojaren 70. Ik heb wel alle Police materiaal in huis omdat het me destijds behoorlijk in zijn greep had als zijnde een nieuwe muziekstijl die nog fenomenaal werd uitgevoerd ook. Maar heden ten dage staan Sting en consorten als jeugdsentiment stof te happen in de kast terwijl ik de tijdloze PF, Waters en Gilmour regelmatig voorbij laat komen. Zal de leeftijd wel zijn.

Sterker nog: ik kan de muziek even niet rijmen met de briljante gitaarsolo's en meesleurende melodiëen van Gilmour in vergelijking met de eenhapsworstmuziek van The Police...
Zo zijn er nog wel meer boxen dit jaar uitgekomen, die je in combinatie met Gilmour kon aanschaffen. Maar misschien begrijp ik de link niet helemaal

De laatste paar weken was ik wat meer in de ban van Porcupine Tree en King Crimson, maar heb dit album weer eens gedraaid. Maar wat een super live album is het toch, vooral ook het intieme spel van het symphonie orkest op de achtergrond is echt super.Ook de rest van de leden zijn echt in topvorm. Als ik ook nog een top 10 mocht maken van beste live albums ever voor mij, dan stond deze bij mij zeker in de top 3. Vooral cd 2 met 'oude' Pink Floyd nummers blijft echt smullen en vind ik in ieder geval nog nooit beter gedaan op wat voor live album van PF ooit.

Ik heb dit nog eens bekeken en beluisterd.
Wat een geweldig en ontroerend samenspel zie ik toch tussen de heren Gilmour en Wright. Neem bijvoorbeeld het laatste stuk van "Echoes", wat voor mij het hoogtepunt is.
Dit is voor mij DE cd van het jaar 2008.

Voor deze keer ben ik het hartroerend met je eens.