David Gilmour - Live in Gdańsk (2008)

De vals zingende bassist kan het ook niet zijn.

Nick Mason soms? :

Op `n antwoord kan je lang wachten , Sstttt is geband en heeft dus nu veel tijd om dit geweldige album Gdansk eens goed te beluisteren .

Hoewel Sstttt natuurlijk helemaal gelijk heeft geeft het absoluut geen pas dit authentieke geweldige PFsoundalbum zo de grond in te stampen. Nooit geweten dat er zich zulke fanatieke Gilmourfans onder de modderatoren bevonden.

Niet mee eens dat RTN beter is dan Gdansk .
Ten eerste hoor ik liever Rick Wright tijdens het intro van Comfortably Numb dan DB .
Ten tweede vind ik het orkest `n zeer aangename toevoeging .
Ieder zijn voorkeur natuurlijk.

Hoop onzinberichten gelezen de laatste tijd maar deze mag er ook zijn .
Als je halverwege de cd Gdansk eruit haalt dan heb je waarschaanlijk het schitterende Echoes gemist , als je zo`n uitvoering live kan spelen waar je het orgineel van Meddle volledig wegblaast dan hebben we hier te maken met een vakman van het eerste uur .
Toevallig heb ik er net nog naar gekeken en wat Gilmour laat horen op gitaar dat hoort bij het beste in de wereld .
Ben trouwens benieuwd hoe Waters Echoes speelt zonder gilmour , tja dat wordt lachen .
Waar ben je trouwens ?

Echoes was toch anders wel degelijk een groepscompositie maar Gilmour schittert hier op zang en gitaar waarbij Wright zijn keyboards alle experimentele ruimte geeft. Niet echt een Waterstrack als je het mij vraagt en hij zou hier idd weinig mee kunnen doen. DSOTM, WYWH, Animals en The Wall zijn veel meer zijn ding. Als het om PF klassiekers gaat pikken beide heren er uiteraard juist die uit waar iig alleen zijzelf danwel beiden vocaal op te horen zijn. Ik geef trouwens ook de voorkeur aan Gdansk boven Remember That Night. De laatste heeft zijn eigen aantrekkelijke kanten maar Gdansk klinkt toch net iets subtieler en verfijnder. Bowie is een amusante gast, maar valt bij de PF sound volledig uit de toon.

For the record: er staat nu wel steeds "koho schreef" maar dat schreef ik helemaal niet. Bij mijn weten heb ik ook geen twee zonen (het zijn dochters).

Het was alleen jouw quote waarop onze ''banneling'' had gereageerd.

Ah. Ik dacht al dat ik slaapwandelend iets geschreven had wat haaks staat op mijn eigen mening over dit album.
Mijn 5 sterren staan nog steeds

Is het mogelijk dat je zo in de ban bent van dit album dat je daardoor `n ban krijgt.

Blijkbaar? Vooral als je het ongefundeerd de grond in boort.

Ik begon aanvankelijk nogal sceptisch aan dit live album. Het album 'On an Island' wordt namelijk in z'n geheel vertolkt, en dat is nou niet bepaald mijn favoriete album. Die nummers klinken hier weliswaar iets beter, maar ze komen bij nog steeds in aanmerking voor de skipknop.

Maar, dan blijven er nog 10 volwaardige Pink Floyd nummers over. Nu zijn er mensen die zeggen dat Waters en Gilmour die nummers niet mogen uitvoeren zonder elkaar, maar ik deel die mening niet. Ik ben juist blij dat we die nummers tenminste nog te horen krijgen. Dat is beter dan niks. Teren op oude roem wordt dat dan genoemd, maar ik zie het als een mooi gebaar tegenover de fans. Ik denk dat er weinig mensen zijn die meer fan van Gilmour zijn dan van Pink Floyd.

'Breathe' vind ik schitterend en heerlijk sfeervol. Ook 'Time' (hoewel het niet ontzettend goed is uitgevoerd) klinkt goed. 'Shine On You Crazy Diamond' was verrassend. Ik vind deze versie dan wel minder goed, maar elke keer diezelfde versie voegt in wezen ook niets meer toe.

'Fat Old Sun' en 'High Hopes' vind ik wat mindere Pink Floyd nummers, maar ze kunnen er mee door. 'Echoes' is één van m'n favoriete Pink Floyd nummers en ik vind het geweldig dat het hier ook gespeeld werd. 'Wish You Were Here' is verder altijd leuk om te horen. De keuze voor 'A Great Day For Freedom' vind ik wel een beetje jammer. Twee nummers van het 'The Division Bell', ik zit er in ieder geval niet met smart op te wachten. 'Comfortably Numb' is tenslotte een mooie afsluiter.

Dit album heeft zeker z'n sterke momenten. Maar ik moet de helft van deze nummers skippen (en ook in het Floyd gedeelte vind ik drie mindere nummers). Volgens de rekenmachine kom ik uit op 3,15*. Ik strijk over m'n hart, want het prettige gevoel van de sterke nummers overheerst. 3,5*

Het is best een prima album, maar ik vind het wat steriel klinken. Daardoor pakt het me niet echt. Natuurlijk zitten er wel een paar uitschieters tussen (echoes, shine on .. en comfortably numb) maar over de gehele linie niet wat ik ervan had verwacht.
Als ik dit vergelijk met In the flesh van Roger Waters, vind ik deze stukken minder.

Ik heb inmiddels ook de DVD gekeken, wat eigenlijk de reden voor mij was Live in Gdansk aan te schaffen. Van de DVD geniet ik meer, als ik Gilmour zie spelen kan ik toch wat meer met zijn solo werk. Als ik daar enkel naar luister weet het me niet echt te boeien.

Daarnaast zijn de stukken met een lichtshow helemaal geweldig. De DVD zou ik (hoewel er minder nummers op staan) 4* geven.

Een leuk extra'tje zijn de bonus nummers die te downloaden zijn. Toch een hoop muziek voor €8.99 dacht ik zo.

Stukken minder? "Live in Gdansk (2008)" kan niet eens in de schaduw staan van Rogers Waters' "In The Flesh". In vergelijking met het vol van emotie staande "In The Flesh" is "Live in Gdansk (2008)" een flauw, slap, emotieloos, steriel flutalbum. Sorry Gilmour fans.
Eigenlijk zou ik 0,5* moeten geven voor "Live in Gdansk (2008)". Enkel en alleen omdat ik David dankbaar ben voor zijn gitaarwerk op de door mij zeer gewaardeerde Pink Floyd albums (uiteraard met Roger Waters) zal ik mijn 0,5* niet daadwerkelijk plaatsen.

Inhoudelijk helemaal eens met Hans, geen vergelijk met ''The Creative Genius of Pink Floyd''. Maar als PF fanaat geef ik meneer Gilmour zondermeer alle credits die hij verdient. Gdansk is muzikaal gezien oorstrelend en net even wat verfijnder dan In The Flesh.

Ik vind In the Flesh ook echt een klasse beter (CD 4*, DVD 4,5*).

Heeft er voor een klein deel ook mee te maken dat Waters een veel overtuigender solo oeuvre heeft dan Gilmour.

In The Flesh is wat meer to the point, maar ook daar zitten mindere momenten in. Vooral die solo van Snowy White, die compleet daarmee Shine On verneukt. Ik vind ze beiden op hun eigen wijze even goed. Ik heb de acoustische dvd Gilmour In Concert ook, maar die vind ik dan weer stukken minder dan deze. Deze kan zich perfect meten met In The Flesh vind ik, en het is van het andere Pink Floyd lid gelijk een mooie tegenhanger. @ Hans Brouwer: vind jij de live versies van Fat Old Sun, Shine On Your Crazy Diamond, Wish You Were Here, en vooral de 2 hoofdstukken Comfortably Numb en Echoes niet geweldig dan? Roger Waters durfde het niet eens aan om Echoes live te gaan spelen op In The Flesh. De nummers van On A Island kan ik mij wat bij voorstellen dat je die minder vind. Maar door de intergrale live versie ervan, ben ik zelfs die nummers gaan waarderen. En het subtiele meespelen van het symphonie orkest is alleen maar een meerwaarde en komt de sfeer alleen maar positief ten goede. Voor deze plaat geld maar 1 cijfer en wel een dikke vette 5* Het is ook dat je Rick Wright voor het laatst live aan het werk kunt zien, dat is alleen al een must om deze te gaan aanschaffen, samen met de dvd's natuurlijk. @ Stijn_Slayer: Ik ben het roerend met je eens dat Waters een veel indrukwekkender, en aansprekender solo oevre heeft dan Gilmour, dat vind ik ook absoluut, maar dit album is gewoon een uitzondering en geweldig.

Met zo`n opmerking kan je DHR Brouwers niet meer serieus nemen.

Waarom niet, iedereen moet kunnen zeggen wat hij/zij ervan vind toch? Ik vind de reactie van Hans wel veel te kort door de bocht, door het een flauw, slap, emotieloos, steriel flutalbum te noemen. Ik kan mij niet voorstellen dat hij de Pink Floyd nummers echt slecht vind. Of hij heeft hem helemaal niet beluisterd, of niet goed genoeg. Want ik wil dan weleens weten wat hij van de nummers afzonderlijk vind, en welke hij nu wel of niet goed vind.

Ricardo , iemand die `n halve ster wilt geven aan deze prachtmuziek kan je toch niet serieus nemen of wel dan .

Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom Hans dit een flutalbum noemt. Maar goed, ieder zijn eigen mening. Als ik alleen al de uitvoering van Echoes van deze Live in Gdansk beluister, is zijn termen flauw, slap, emotieloos of steriel wel de laatste die bij mij boven komen. Nee, ik denk dat de term sfeervol hier het beste bij past.

Gisteren de Blue Ray versie van RTN aangeschaft en je weet niet wat je ziet op `n full hd tv .
Superoptreden en toch weer wat anders dan Gdansk maar even genietbaar .
Als Gilmour fan moet je beide hebben .

Ik keppum niet, die Remember That Night dvd of blue ray. Ik heb aan de 2 cd's en 2 dvd's van dit album meer dan genoeg.

Ik had um meteen al. Heeft me er daarna iig niet van weerhouden het voortreffelijke Gdansk album aan te schaffen. Al was het alleen maar om de meerwaarde van het orkest en het voordeel alles op cd te hebben.

the blue is waanzinnig mooi !!!


heel de cd lang is het genieten van één van de beste gitaristen ter wereld ,

The Blue vind ik het mooiste nummer van het On A Island album af. De voorkeur gaat bij mij vooral naar de Pink Floyd nummers. Maar de On A island nummers zijn ook erg goed, en vermorzelen gewoon de studio nummers vind ik.

Gilmour is zeker 1 van de beste gitaristen ooit, maar het symphonie orkest zorgt i.m.o ook voor een lekker sfeertje bij dit album.

Afgelopen week voor een leuk prijsje de 4 disc uitvoering tweedehands aangeschaft.

De eerste CD kan mij niet boeien; het album On an island is gewoon niet aan mij besteed en ook de live uitvoeringen weten mij niet te bekoren.
(alleen Take a breath vind ik goed, zowel album als studio versie)

Disc 2 vind ik echter zeer mooi. Prachtige uitvoeringen van Shine on you crazy diamond (terwijl ik nooit zoveel met dat nummer had), Fat old sun, Echoes, Astronomy domine, Wish you were here en zelfs A great day for freedom doet mij in deze uitvoering wat. Comfortably numb blijft een prachtig nummer, maar buten het origineel vind ik de Delicate sound of thunder versie de beste live uitvoering, al was het een waar genoegen om Waters en Gilmour weer eens samen te horen op Live8.
De tweede disc klinkt ook veel krachtiger (op disc 1 hoor ik bijvoorbeeld de drums nauwelijks) en is zeker een schijfje waar ik nog vaak naar zal luisteren.

Wel jammer dat Gilmour niet ook iets van zijn eerste twee solo albums speelt. Until we sleep, Out of the blue, Murder en There's no way out of here (zonder saxofoon) zouden wat mij betreft een welkome aanvulling zijn geweest.

Ooit mèt saxofoon gehoord dat nummer?

Helaas wel, op de live CD 'London 1984'.