Queensrÿche - The Warning (1984)

Een productie die je niet aanstaat hoef je nog niet bar slecht te noemen.
Hij klinkt juist heel goed, de gitaren zijn expres naar de achtergrond gemixt om de sfeer en de songs beter uit te laten komen en om niet als de zoveelste metal band te klinken.

Ik houd ook wel van de provisorische productie. Het is niet top-notch, sommigen zullen het wel weer gedateerd noemen, maar het draagt zeker bij aan het mystieke karakter van de plaat.

Ach, het is dan ook een persoonlijke mening.

De productie van Shadow Gallery's debuut album bijvoorbeeld is ook niet al te best maar de plaat op zich is zeker goed en zoals ik al aangaf, is deze plaat ook niet verkeerd.

Een goede vergelijking, Alexepex.
Hoewel het op The Warning wel "werkt", Shadow Gallery is een waar Galmparadijs.
Zal wel door die zuilengangen komen...

Al 20 jaar in mijn cd kast. De laatste 10 jaar 1 x gedraaid. JUIST omdat ik zulke mooie muziek zelden wil horen, om het speciaal te laten blijven. Roads to Madness was in 1987 een van de nummers die mijn muzikale wereld (top 40 muziek is goeie muziek, harde muziek is lelijk en voor rare mensen zonder smaak) omver gooide...

Je moet dus wachten tot 2021 vooraleer je The Warning nog eens draait?
Muziek blijft speciaal, maakt niet uit hoe vaak je ernaar luistert.
Wanneer een album zich als speciaal openbaart, kan je daar van genieten, enkele dagen, weken, maanden, in jouw geval jaren wegzetten en terug uit de kast halen om telkens weer verbaasd te worden. Gelukkig dat je dat ander vooroordeel (harde muziek is lelijk en voor rare mensen zonder smaak) overboord hebt gegooid.

Ha MindRuler,
Neehoor, heb m denk ik in 2005 voor t laatst gedraaid dus verwacht tegen 2015 m alweer eens te pakken! Of eerder hoor, ik ben soms soepel naar mezelf. Zag trouwens dat ik deze plaat nog niet eens gewaardeerd had. Meteen de volle 5 punten (doe ik niet vaak).

Mindcrime heb ik trouwens nog langer in huis (sinds 1988) en in 1998 voor t laatst gedraaid, weet ik.Krijg wel weer zin deze te draaien, ook al haalt ie lang niet het genotsnivo van Warning (Naast Roads to Madness is Sanctuary ook zo'n parel). Ja, je hoort het goed, geweldige muziek en bewust 13 jaar al niet gedraaid. Nouja, de enorrme keus aan muziek speelt mee hoor, als er geen internet was had ik m denk ik al eerder weer gedraaid.

Bij mij werkt het toch wel zo dat ik extra van bijzondere muziek kan genieten als ik het niet teveel hoor. Dan kan ik t zat worden en dat kan dan heel lang duren om te herstellen. Misschien kan ik het het anders zeggen: ik vond Bohemian Rhapsody van Queen ooit geweldig, en als ik m niet zo vaak op de radio had gehoord had ik dat waarschijnlijk nog steeds gevonden. Dat vind ik dan wel jammer. Herken je er iets van?

beetje zelfde als te strakke schoenen aantrekken want het is zo fijn als je ze uit kan doen

als de muziek je bevalt, waarom dan nie draaien, sorry maar begrijp die logica absoluut niet

Ik ook niet eigenlijk. Natuurlijk wel dat je dingen 'stuk' kan draaien, zoals met een nummer als Bohemian Rhapsody het geval is. Maar een heel album als The Warning kan je (of ik in ieder geval) makkelijk een paar keer per jaar beluisteren zonder dat er sleet op komt.

Nou, een plaat als 'Warning' 13 jaar niet draaien voelt niet als mezelf kwellen hoor! Ik heb zegmaar genoeg andere mooie schoenen die minstens zo lekker zitten.

Ik zou eerder zeggen '1 x per jaar taart is lekkerder dan elke dag taart'. (Of 1 x per 13 jaar dan eigenlijk he )

Maar goed, ik ben misschien een beetje apart hierin.

13 jaar is wel erg lang maar ik snap de essentie van je betoog wel (denk ik).

Op het moment dat je een heel album stuk kan draaien komt de houdbaarheid van de plaat in het geding. Is die niet goed, dan is die plaat niet zo veel sterren waard. Een 4 of 5 sterren-plaat heeft daar over het algemeen niet zo een last van.

er zijn eigenlijk geen platen waar nooit sleet op komt.

Zelfs bij The Warning (mn #1) heb ik meestal niet het geduld 'm helemaal uit te zitten.

Altijd wel nieuwe cd's die beluisterd moeten worden, waar je de tijd voor moet nemen om tot z'n recht te laten komen en helaas maar 24 uur in een dag dus vaak niet veel tijd over voor de ouwe krakers..

De kwaliteit hangt ene beetje af van het tijdsbestek van sleet, hoevaak draaien voordat de beleving, het gevoel erbij minder wordt

Bij bijv Lateralus van Tool, is dat bij mij het minst van alle platen die ik heb

De titeltrack bezorgt me na 1000 keer draaien nog steeds kippevel en de forse neiging om of alles in huis ff kort en klein te maken, of me giga uit te leven op een bokszak,d elongen uit me lijft te schreeuwen of keihard te gaan rennen, een van die laatste is aan te bevelen;)

overigens ene zeer lekker gevoel

The Warning is typisch zo'n cd die je te weinig uit de kast trekt (ik dus) maar als je hem opzet vraag je je vertwijfeld af waarom je hem niet vaker draait. Om hem doodleuk weer in de kast te zetten en hem daar weer jaren te laten stofhappen.

Uiteraard is Roads To Madness hier het prijsnummer, maar eigenlijk telt de cd geen zwakke momenten. Van begin tot eind een groot feest!

Ik begrijp het ook al, al zou voor mij de reden zijn dat het enigszins gedateerd klinkt

25 jaar terug kapotgedraaid, nu een paar keer per jaar en dan ist mooi geweest

Een mooi album met sterke nummers en ik vind hem nu net zo goed als Rage For Order.

Ik heb nu de remastered en ik vind dat het geluid daarop een stuk beter klinkt.

Pas jaren later kwam ik er via het Queensryche forum achter dat The Warning vlak voor het uitkomen in opdracht van EMI het album geremixed is wat vooral zijn weerslag had op het gitaargeluid. Naar verluidt was de band daar niet blij mee toen ze dit hoorden tijdens hun toer in Japan.

Ook is de trackvolgorde in opdracht van EMI aangepast; de titeltrack ( en 1e single ) is naar voren gehaald en het oorspronkelijke openingsnummer N M156 naar het midden verplaatst.

Queensryche - The Warning - users.totalise.co.uk

Ik neem aan dat de Queensryche fans hier dit wel weten en kunnen bevestigen dat zij dit ook vaak gehoord hebben.

Behalve het hieronder genoemde hoogtepunt zijn ook Take Hold Of The Flame, No Sanctuary en Child Of Fire van zeer hoge kwaliteit. Nummers als N M 156 en En Force ben ik pas veel later echt gaan waarderen; een echte groeiplaat zoals al vaak vermeld hier.

Absolute hoogtepunt voor mij is nog steeds het meesterwerk Roads To Madness wat dan ook stevig in mijn Queensryche top 3 staat.

En voor alle Queensryche fans hoop ik dat de zit youtube filmpje hiervan al eens gezien hebben ; en zo niet; geniet!! Kippevel elke weer zoals Geoff op het eind uithaalt : I've past away !!! ( 8.50 t/m 9.00 )


YouTube - ‪Queensryche - Roads to Madness‬‏

Al ruim een kwarteeuw vind ik dit een geweldig album, maar zonet werd ik er echt door omver geblazen. Hoeveel talent kan een jonge band hebben. Echt alles klopt op dit album. De ingenieuze composities, het prachtige geluid, genuanceerde gitaarwerk, schitterende zang. Hoewel best complex soms en vol wonderschone melodieën klinkt allemaal als vanzelf, nooit gezocht of geforceerd. Dat zijn kenmerken van een klassieker.

Om kort te zijn: Magisch, episch en magistraal.
De productie geeft de nummers een warme, donkere sfeer mee.
Het openingsnummer is een aardige opwarmer voor al het vuurwerk dat volgt. Tot en met het epische Roads to Madness een waar orgastisch werkstuk, dat qua sfeer, wat mij betreft, door Queensryche nimmer meer werd geëvenaard. Niet dat de twee opvolgende elpees direct minder zijn, maar de sfeer werd duidelijk anders.

Volume flink open zetten en de rillingen lopen me af en toe over het lijf door de geweldige zang, prachtig riffs en solo's en melodieën om de vingers bij op te eten.

Een mijlpaal binnen de hardrock/metal.
Rillingen!

Dit is toch samen met de debuut-ep het beste van Queensrÿche. Rage was goed maar anders en daarna kwam er niets meer in de buurt van dit geluid

Barfly en Rockfly, ben het woord voor woord met jullie eens!
Voor mij al 20 jaar een van de redenen om op deze aarde te vertoeven.

Alles is te koop, zegt men soms. Noppes, zeg ik. Ik heb deze op vinyl sinds de beginjaren van mijn carrière als rocker / metalhead / wat dan ook. Deze blijft bij mij tot het einde van mijn dagen en is nooit te koop. Tot en met The Promised Land deelden zij veel lakens uit in het Harde Universum, door hun durf, hun lef, hun wil om bakens te verzetten maar altijd met dezelfde zucht naar kwaliteit.

Het is één van de weinige platen die ik maar niet beu kan geraken en er hangt weer een nostalgische herinnering aan vast. Mijn maten gingen al naar de thrash lopen, ik bleef hardnekkig bij Queensrÿche zweren, mijn eerste "favoriete" groep ooit. Gezever dat ik heb meegemaakt want Queensrÿche was niet stoer genoeg!

Ik heb al gezegd dat het in het begin even wennen was (de gitaren op de achtergrond) maar dit album heeft een sfeer over zich die ik maar bij weinig andere albums tegenkom. Om mezelf te herhalen, wat Queensrÿche nooit deed namelijk in herhaling vallen, gadverdamme, kan die vent zingen en kunnen die mannen spelen!

Ik ga 'm verhogen met een halve ster, naar vier sterren. Dit is toch wel een erg goed album. Je moet het echter wel vaak draaien om de schoonheid te ontdekken. Een album als Operation mindcrime pakt je veel sneller. Mij tenminste wel. The warning is veel meer een ontdekkingsreis waarbij steeds meer details je gaan opvallen. Die details zitten 'm met name in muzikale aspecten als gitaareffecten, drumfills en zanglijnen. Gek eigenlijk, want je zou juist verwachten dat dit bij een conceptalbum als Operation mindcrime het geval zou zijn.

Operation Mindcrime was een van de eerste cd's die ik kocht toen ie uitkwam (na Faith van George Micheal, , dit even om de smaakpolitie te pesten), in 1988, op een moment dat ik al helemaal gek was van The Warning. Heel wat anders, muzikaal gezien vond ik Warning subtieler in elkaar zitten, inderdaad een groeiplaat, Vielip. Bij OM is het minder subtiel, maar minstens zo krachtig. De teksten speelden voor mij op Warning ook minder een rol dan op OM.
Allebei favorieten van me, nog steeds, Warning net iets meer.
Op OM is het niveau constant hoog, maar nergens vind ik meesterwerkjes als Sanctuary en Roads To Madness.

Operation: Mindcrime is een sterk album, maar waarom het hier op de site steevast als het grote meesterwerk van de band wordt voorgesteld is me een raadsel. Misschien omdat het een conceptalbum is?

Voor mij zijn The Warning en de twee opvolgers het beste van Queensrÿche maar The Warning is vind ik wellicht hun beste. Mede door de factor nostalgie. Ik was 14 toen ik dit met geld van Sinterklaas gekregen ging kopen.

Ik herinner mij nog het kippenvel en het omver geblazen worden tijdens de eerste luisterbeurt door Before the Storm, helemaal betoverd door de melodieuze zanglijnen.

Gelukkig toch dat er veel te koop is, zodat ik deze nu terug op vinyl heb.

Helemaal met je eens, hoewel ik het idee heb dat ook zonder nostalgie ik de eerste drie albums (+de debuut EP) erbovenuit zie springen. Ik verbaas me ook dat hier op MuMe OM "het grote meesterwerk van de band" lijkt. Niet alleen door MuMe als meesterwerk gezien, ook de band zelf lijkt dit zo te zien, omdat ze alleen van deze plaat
a. een aparte liveversie hebben uitgebracht, die qua waardering ALLE studioalbums overtreft (inclusief het orgineel). (Elbow flinkte dat truukje 2 jaar terug ook met Seldom Seen Kid).
b. een vervolg (deel 2) hebben gemaakt (die echter lang niet zoveel succes/waardering opleverde)
Wellicht gewoon doordat er zoveel aandacht voor deze plaat is dat mensen m meer waarderen? Als ik Queensrijche niet zou kennen en ik zie iedereen maar over OM praten zou ik daar ook beginnen. Toch?

Als je de platen vanaf het debuut naast elkaar zet dan komt op OM zon beetje alles bij elkaar wat men op die voorgaande platen heeft gepresteerd, voor mij dan ook het summum

Operation Mindcrime bevat gewoon een stuk meer meezingers en livekrakers dan een vroegere klassieker als Warning. Als ik OM opzet betrap ik mezelf op het steeds willen meeblèren met de zeer pakkende refreinen als Breaking the Silence, I Don't Believe in Love of Revolution Calling. Allemaal erg 'in your face'. (zelfs Suite Sister Mary)

Met Warning geniet ik op een hele andere manier. Hoewel OM er ook genoeg bevat, vind ik dat Warning veel meer details op de achtergrond heeft waardoor het een stuk meer groeit en moet groeien, terwijl OM je meteen bij je lurven grijpt. Ik denk ook dat Warning en Rage een stuk meer met de songs an sich experimenteren, terwijl OM eerder met de vorm van het album wat anders is en de songs an sich juist weer minder.

Enkel mijn perceptie, uiteraard.