Queensrÿche - The Warning (1984)

Dat zie ik toch anders. Ik vind dat elk album (tot dan) een uniek karakter heeft.

Maar wat jij schrijft lijkt wel de mening van velen die eerst OM leerden kennen. De oudere albums worden gedegradeerd als opstapjes naar OM. Dat doet The Warning en Rage for Order serieus te kort vind ik. Alleen voor de EP gaat dit een beetje op. Die kan als een zeer geslaagd proefstukje gezien worden. Maar de drie volgende albums zijn elk essentiële meesterwerkjes op zich.

Dat hebben alle platen ook, leg bijv Rage for Order naast The Warning, en het is een wereld van verschil

Vooral die 2 verschillende stijlen komen imo succesvol samen op OM

Ik ben van het eerste uur, eerst de Ep, in die tijd had men nog zoiets als een plat-o-theek, waar je elpees kon lenen voor 1 gulden per week, waardoor ik menig hardrockbandje heb leren kennen, toen The Warning en meteen hooked aan de band

Ik degradeer ze niet, ik beoordeel ze afzonderlijk en ze mogen van mij tot en met OM allemaal een 5 dragen

Zie hier voor mijn top 10 van Queensrijche nummers. Wie voegt zijn top 10 toe? Ben benieuwd. Vooral of iemand nummers van na 1990 erin heeft staan

Prachtig album, als Geoff Tate begint met zingen weet je het eigenlijk al, dit is een topper. Geweldig zang. Eigenlijk is er geen zwak punt te bedenken op het album. Het is eigenlijk alleen maar genieten.

Wat ben ik blij dat Queensryche deze stijl niet heeft voortgezet.

De rock-kant van de band vind ik zoveel malen beter dan dit Priest/Maiden materiaal.
Ik hoor ook duidelijk dat Rockenfield er niet echt veel mee kan.

Ook vind ik Tate echt te schel en bijna gewoon superirritant zingen...

De solo's daarentegen zijn supergaaf!!!

No Sanctuary bv, niet echt Rock, voor mij een van de hoogtepunten, is aan jou niet besteed?

Ik kan deze plaat niet uitzitten. Ik heb dat nooit gekund en kan dat nog steeds niet.

Ik zal eens kijken of ik afzonderlijk wat nummers eens kan luisteren. Ik zal Sanctuary eens een beurt geven...

Juist de nummers No Sanctuary en Roads to Madness maken dit album mogelijk tot een moeilijke zit. Het zijn voor mij in ieder geval nummers die tijd nodig hebben gehad om te rijpen.

En ja, ook de stem van Tate is hier een acquired taste. Niet altijd meteen prettig in het gehoor liggend.

Het album als Priest/Maiden materiaal wegleggen gaat gewoon niet op. The Warning bevat een heel ander spectrum aan emoties dan wat die bands aanboren. Dieper en rijker zou ik durven zeggen.

Op de binnenhoes zijn prachtige portretten te zien van de bandleden. De intelligentie en gevoeligheid straalt van elk af. Van Chris DeGarmo nog het meest.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik nooi kapot ben geweest van Maiden en Priest.

Van Maiden vind ik alleen het debuut goed en van Priest alleen Painkiller.

Al die andere platen vind ik helemaal niks, zo dus ook The Warning. Misschien mag ik het niet zo weg zetten, maar zo komt het op mij over.

Geef mij dan maar Savatage. Zit veel meer gevoel in intelligentie in (soms).

Als je Maiden en Priest enkel op hun hardst goed vindt dan snap ik wel dat dit album je ook niet zo ligt. Het zit toch ergens in hetzelfde straatje.

Streets van Savage is dan weer heel wat anders. Dat gaat mij wat te veel de bombastische kant uit. Rock Opera's zijn me te kitsch op een manier die mij minder bevalt.

Same here!

Gone is Tate, in is Todd La Torre

YouTube - RISING WEST - Queen of the Reich - June 9, 2012

Hopelijk gaan ze weer terug naar hun oude stijl...en schrijft deGarmo een paar nummertjes voor ze.

DeGarmo Nummers schrijven? Nee dank je, één Hear In The Now Frontier vind ik meer dan genoeg.

Ja, de heren moeten weer aan het werk, na 20 jaar geen reet te hebben uitgevoerd. Hulde voor de mannen! Nu weer aan de slag!

Dit album valt me tegen. Ik vind het erg veel van hetzelfde: Krachtpatsermuziek met vooral veel te schreeuwerige zang van Geoff Tate. Steeds gebruikt hij maar weer diezelfde uithalen en elke keer weer lijkt het totaal overbodig. Soms mag je best flink uithalen en een bepaalde noot lekker lang uitrekken, maar als je dat zo vaak doet als Tate hier doet verliest het meteen al zijn waarde en voegt het niets meer toe. Deze uithalen lijken niet meer in dienst van het nummer te staan. Ze gaan me daarom al snel irriteren. Overdaad schaadt.

Toch staat er wel een aantal goede nummers en passages op dit album en zijn ook de teksten prima. Stiekem had ik van dit album (als geheel) wat meer verwacht, maar dat zit er helaas niet in.

Als ik je beschrijving lees lijkt het alsof je vooral de buitenkant hebt beluisterd. Dan kan het er met die vele hoge uithalen inderdaad als krachtpatsermuziek uitzien. Het wordt ook niet voor niets power metal genoemd.

Maar het mooie daarvan is, als je er echt inkomt, dat het je energie geeft. High energy rock zei men vroeger wel eens, voordat er sprake was van heavy metal, en het is in die traditie dat Queensrÿche verder bouwt. Op redelijk unieke wijze, want gepaard gaand met veel intelligentie en fijngevoeligheid.

Echt ontroerend vind ik de achtergrondzang in Before the Storm bij de tekst we watch the sunrise and hope.... Het lijkt bijna alsof er een kinderkoor aan het werk is.

Voor mij 'groeit' dit album al langer dan jij leeft. Misschien in de toekomst toch nog eens wat kansen geven.

Pardon? Dit is de eerste keer dat ik deze band met power metal geassocieerd zie worden. Ik heb deze band leren kennen als hardrock- / progressieve metalband. Ik weet wat poer metal inhoudt en als ik power metal luister weet ik wat ik kan verwachten en kan ik daar best van genieten. Maar hier had ik absoluut geen power metal verwacht. Dat is eigenlijk het grote struikelblok voor mij.

US power metal. Jazeker.

Inderdaad, US power metal uit de beginjaren. En progressief ook wel. Eigenlijk dus een voorloper van wat tegenwoordig al eens power progressive metal wordt genoemd.

Ik luister schijnbaar nog meer powermetal dan ik al dacht. Het zit hem dus in de hoge uithalen? Waarom Queensryche wel en Iron Maiden en Judas Priest niet?

Om te beginnen zijn dat Britse bands, dus kunnen ze geen US power metal zijn.

Iron Maiden en Judas Priest zijn natuurlijk belangrijke namen in de New Wave of British Heavy Metal en uit die stroming zijn dan weer power, speed en thrash metal voortgekomen. Ik zou Maiden en Priest zelf dus geen power metal noemen, maar ze zijn wel onmisbaar voor het ontstaan van dat subgenre. Zonder hen geen Helloween.

En Queensrÿche is altijd een buitenbeentje geweest. Geen typische power metal dus. Maar de benaming progressieve metal bestond toen nog niet eens en dus pasten ze het best in het vakje van de (US) power metal.

Pas eind jaren tachtig is er sprake van progressieve metal bij bands als Dream Theater en Fates Warning. Ook Queensrÿche hoort daar dan bij uiteraard, want beginnend met The Warning en nog meer met Rage for Order stonden ze zelf mee aan de oorsprong van die stroming. Met het conceptalbum Operation: Mindcrime zaten ze er volop in.

Maar ook daar blijft de band een buitenbeentje, want met het meer rockgerichte Empire wordt alweer een koerswijziging ingezet.

Akkoord en op Queensrÿche kun je haast geen etiket plakken. Meestal volgt het etiket bij het eerste wapenfeit, in hun geval die beroemde EP, dit debuutalbum is heel anders en ieder album is anders geweest (ik spreek bewust over hun - in mijn ogen en volgens mijn oren - goede periode, i.e. tot en met Promised Land). Dit album is een moeilijk geval geweest, zie mijn eerdere berichten maar toch is dit een kraker van jewelste.

Ik geef hem 3,5*. Ik blijf moeite hebben met dit soort zangers, alhoewel zijn bereik zeker niet liegt. Warning, En Force en Before the Storm zijn prima nummers.

Misschien een schrale troost, maar op volgende albums (weet niet of je die al kent?) klinkt Geoff Tate een stuk minder aan de hemel vastgeplakt en iets meer down-to-earth qua stemgeluid, zeker op Operation: Mindcrime. Vooral genoemde plaat zul je denk ik wel leuk vinden, als ik jouw smaak goed in kan schatten

Als ik wat berichten teruglees bij O:M, vond ik zijn stem daar juist heel goed... Ik denk dat je gelijk hebt. Hier vind ik hem zo hoog en schel, net als John Arch bij Awaken the Guardian en Michael Kiske bij Keeper 1. Ik heb soms het gevoel dat het met deze tijd (mid jaren 80) te maken heeft, Kiske vind ik tegenwoordig vrij goed bijvoorbeeld.

Even dacht ik dat ik weer eens een lage beoordeling zou kunnen uitdelen, maar dat zit er waarschijnlijk toch niet in. De muziek went vrij snel en van ergernis is nu eigenlijk al geen sprake meer. Mijn favoriete Ryche-album zal dit niet worden, maar zo negatief als ik in mijn vorige bericht was is eigenlijk niet terecht.

Heel herkenbaar, ik had precies hetzelfde met Awaken the Guardian van Fates Warning.

Hoe goed sommige albums van Queensrÿche ook zijn, ik heb altijd moeite ze in 1x helemaal af te luisteren.
En waar dat aan ligt ?
Ik denk toch het stemgeluid van Geoff Tate, alhoewel op Mindcrime ik ook andere redenen heb om hem in 1 keer uit te zitten.

Tja, dat geldt voor heel veel albums, wat mij betreft!

Weinig albums luister ik van begin tot eind. Maar is geen probleem toch?

Op zich niet, echter de 2de helft van een album schiet er vaak bij in omdat ik zelden keurig voor de 2de keer meteen daarheen skip.

Bij de vroegre Maiden albums heb ik dat niet, qua tijdsduur prima te behappen in 1x.
Echter die latere albums met tijdsduren van 60 a 70 minuten is mij ook te veel.