Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Vortex schreef:
Ik bedoel: Wat vind je dan zo goed aan de producties? Wat is er zo goed geproduceerd?

Ad Brouwers schreef:
Wat een ouwbollige muziek zeg. Er was niks meer over van die rebel uit de sixties. Als mijn vader, god hebbe zijn ziel, die plaat op had gezet, toen ik nog een tiener was (in de sixties) zou ik hem in zijn gezicht uit hebben gelachen om die "ouwelullenmuziek" van deze "legende"

Antonio schreef:


Niet bepaald realistisch als je van Dylan nu nog een 2e Freewheelin' of Times Are A-Changin' verwacht...

muziekobsessie schreef:
Ik Vind Dylan de meest overschatte artist aller aller tijden en dit album bewijst dat. ook het oude werk bevat nummers die in een standaard blues schema wel 8 minuten door dreinen met zogenaamde gewaagde teksten. Hoe komen jullie in godes naam daar doorheen??

Ad Brouwers schreef:
Beste Mayne, ik ben van 1954, dus natuurlijk ken ik die platen. Ik was echt geen fan van Trea Dobbs, Corrie Brokken en dat soort muziek. Dus Uhhh!!!!! Ken jij misschien deze 2 nederlandse coryfeeën uit die tijd, Mayne???

Stijn_Slayer schreef:


Om eerlijk te zijn vind ik Dylan muzikaal (meestal) ook overschat. Hij is muzikaal niet hoogstaand, maar de man heeft zulke goede teksten geschreven. Ik zie hem meer als poëet, die vaak leuke muziek als achtergrond bij z'n poëzie heeft. 8 minuten is soms wel een beetje te veel van het goede als er geen afwisseling in de muziek zit, dat ben ik wel met je eens.

Mayne schreef:
Ad, heb je uberhaupt wel albums als Blonde on Blonde of H61R gehoord? Of Blood on the Tracks? Zo nee, Ik vind iemand die alleen de folkie protest-Dylan en de oude Dylan kent niet zozeer een betrouwbare bron om te zeggen dat 'the dream over' is. Zoiets gewaagds kun je helemaal niet zeggen over een artiest, als je geen goed inzicht van zijn oeuvre hebt.

Zo ja, dan heb ik natuurlijk niets gezegd.

Karl schreef:

Dylan heeft volgens mij ook zelf gezegd dat hij zichzelf in de eerste plaats ziet als dichter, pas in de tweede plaats als muzikant.

I consider myself a poet first and a musician second. I live like a poet and I'll die like a poet. (Bob Dylan)

Ad Brouwers schreef:
Antonio, lees mijn reakties nou eens goed. Ik verlang en verwacht dat ook niet meer van Dylan. Ik herinner me graag de Dylan zoals hij was. Ik verlang ook niet meer naar die tijd terug. Die is geweest. Maar wat hij nou nog loslaat op het publiek vind ik Dylan onwaardig. Ik neem daar afstand van. Het zou prettig zijn eerst alles eens goed te lezen voor je reaktie te plaatsen.

Ad Brouwers schreef:
Ik heb in mijn vorige reakties ook een paar keer gezegd dat het soort muziek mij niet zo aanstaat. Desondanks heb ik gezegd dat het kwalitatief best goed inelkaar is gezet (geproduceerd of whatever) maar doordat zijn stem is veranderd kun je zijn stem bijna niet meer herkennen. Maar er staat de naam Dylan onder. Ik vraag me dus gewoon af, als deze cd door een andere zanger in de publiciteit zou zijn gekomen of hij dan ook zo in de smaak zijn gevallen. Modern Times klonk ook niet meer zoals toen hij begon, maar je kon in ieder geval de plaat herkennen aan zijn stem. Wat stijl is hij in de loop der tijd telkens veranderd. Dat weet ik ook wel. Maar zijn handelsmerk was zijn stem en uitspraak. Dat is nu weg vind ik! Dan kunnen we gaan bakkeleien over zijn beginperiode, zijn periode vlak voor en na het motorongeluk.Zijn reliperiode. De periode dat alles even stil lag. Maar alk ik over Bob "the legend" Dylan denk, houdt ik het meest van Blonde On Blonde, Desire, The Bootlegseries 1-3. Toen klonk Bob nog als Bob. Deze cd had net zo goed door andere muzikanten opgenomen kunnen zijn. Maar het is simpelweg mijn soort muziek niet. Deze muziek past de in de lounge van elk willekeurig net hotel.

Ad Brouwers schreef:
Ik heb in mijn vorige reakties ook een paar keer gezegd dat het soort muziek mij niet zo aanstaat. Desondanks heb ik gezegd dat het kwalitatief best goed inelkaar is gezet (geproduceerd of whatever) maar doordat zijn stem is veranderd kun je zijn stem bijna niet meer herkennen.

Ad Brouwers schreef:
Ik respecteer de man zeer. Ik ben wel een beetje verbaasd over al die mensen, die over me meevallen. Maar ja, discussie ontstaat bij de gratie van verscheidenheid van mening. En ik sta open voor toekomstige wonderwerken van elke grote muzikant, waaronder Bob Dylan. Ik mag echter bij dit toch wel een mening hebben over dit werk. Ik hoop ook dat hij nog vele jaren zijn fans mag bedienen met schitterende muziek. Zelfs ik kan daar dan ook mijn voordeel mee doen. Maar ik zal elk werk, van wie dan ook, per keer beoordelen. Dit album zal ik ook geen cijfer geven, uit puur respect voor de man. Bovendien vind ik het flauw om met een proteststem (0.5 of 1*) tekomen. Dat zie ik mensen soms wel doen, maar daartoe verlaag ik me niet.

First, two disclaimers: 1) I'm not a huge Dylan fan. I absolutely love Desire, and I probably own another dozen albums but would be equally happy with a decent Greatest Hits package. 2) I went to this show (my first) with extremely low expectations. Suffice to say, they weren't met. It was dreadful.

His "voice" is beyond parody. Dylan sounds as if he's desperately trying to cough up his own blood, and has this weird, barking delivery, like a choking diner attempting to dislodge a particularly stubborn peanut. The only time he speaks is right at the end, when he introduces the band in an incomprehensible Texas/Lousiana mumble, which is a little odd for someone who's spent most of his life in New York.

Not to get too personal, but he also looks pretty weird. Close up, he has an extraordinarily pale, rubbery head, and bears more than a passing resemblance to Jeannette Charles, the actress who's made a career out of portraying Queen Elizabeth II in comedy films. Perhaps it's the rather splendid hat.

The set? He butchered Tangled Up In Blue. And he butchered Don't Think Twice, It's Alright. And he butchered All Along The Watchtower. And, right at the death, he played a version of Blowin' In The Wind that had about as much in common with the original as, well, something entirely rubbish by someone else altogether. Only on Po' Boy from the new album (where he actually sings for a moment), and on Highway 61 Revisited (at least I think that's what it was) did the "arrangement" give the song enough room to lift the atmosphere, rather the being a clumsy, plodding travesty.

Question: he's been playing that harmonica for fifty years. Why, whenever he reaches for it, is there a ripple of anticipation in the crowd - if not a rousing cheer - when he doesn't seem capable of anything more than some rudimentary, near-tuneless parping?

Believe it or not, and despite the low expectations, I went to this with an open mind. And, judging from the reaction, I was in a tiny minority in not enjoying the show. I'm glad I went. I'm grateful to have breathed the same rarefied air as the big man (although it would have been nice if he'd acknowledged the presence of the audience). But Christ, I wish someone would explain to me why anyone would want to go and see him play in 2009. And, hopefully, someone else in the Massive can redress the balance and shine a more favourable light on proceedings.

Finally: I never noticed this before, but dry ice smells a bit like custard.

frankieman schreef:
Bij z'n concert in de HMH hoorde ik ook mensen serieus zeggen: 'Zonde dat hij die band achter zich heeft, alleen met z'n gitaar en mondharmonica is hij veel beter.'

mivil schreef:


Ik heb Bob Dylan woensdag in Vorst Nationaal gezien en ik had ook liever gehad als hij wat meer de gitaar had vastgenomen en alleen had gespeeld.
Net hetzelfde als bij Neil Young, akoestisch is die perfect, met band is het goed...