Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Wat boeit leeftijd überhaupt. Zolang ik de muziek goed vind, maakt 't me geen steek uit of de artiest 35 of 53 is.

En dit is weer een puike Dylan. Niet zo goed als Time Out Of Mind (als ik toch moet gaan vergelijken met 'recent' werk), maar zeker weer een fijn luisterbaar plaatje.

Wat ik me oprecht afvraag: ik heb Dylan vorige week live gezien en die man kan écht niet meer zingen. Hoe doet hij het op plaat? Hoor je hem nog zingen of brabbelt hij ook maar wat?

(En dat is een serieuze vraag hé mensen)

Dat vraag ik me ook al die tijd al af maar de "fans" vinden het toch nog klasse. Ik vind het bijna zielig en Dylan onwaardig worden, maar ik heb de hele "Dylanbubs" al over me heen gehad. Maar ik sluit me helemaal bij die vraag aan ZERO.

Zoals Nihilisme het zegt, het maakt niet uit of een muzikant 15 of 75 is. Om eerlijk te zijn, net door mijn prille muziekervaringen ben ik erg enthousiast wanneer Bob Dylan een album uitbrengt (overigens ook Macca of John Fogerty of iedere andere artiest uit de sixties). Ik ben gewoon blij dat ik een release van een album met nieuwe songs mag meemaken van een monument in de muziekgeschiedenis. Het niveau is dan niet top, zeker niet het niveau van dertig of veertig jaar geleden, maar het is zeker leuk om te horen. Het is ook interessant om iemand te zien evolueren, ouder worden.
Of John Lennon dezelfde richting zou zijn uitgegaan? Ik weet het niet. Het is een vraag die ik mezelf vaak stel. John was een rebel, Dylan doen waar hij zin in heeft. Wat John en Bob wél gemeen zouden hebben gehad als de eerstgenoemde nog geleefd had, is het teruggrijpen naar 'the old days'. Dat hoor je ook op de nieuwste platen van Bob. John is altijd gefacineerd geweest door het oudere genre. Wat ik concludeer is dat John met zijn tijd was proberen mee te gaan en te innoveren (wat Yoko nu ook probeert) met muziekprojecten maar op persoonlijke, reguliere platen zijn hart was blijven uitstorten met persoonlijke, mooie classic rock en ballades. Sporadisch zou er nog een pareltje van een album uit komen, daarna soms nog een heel mooi nummertje en uiteindelijk muziek van een niveau zoals Bob die nu maakt. Misschien zelfs minder goed.
Maar bon, da's allemaal praat voor vaak want John was zowiezo geen man die lang zou leven, vind ik. Was hij niet neergeschoten geweest, dan had hij een ongeluk gehad of was hij ziek geworden. Ook is deze discussie niet echt on-topic en ga ik nu slapen
Tot morgen, beste Dylan-fans. Moge hij nog lang muziek maken!

Ik vind 't inderdaad nog altijd klasse, die stem van Dylan. Ik moet dan ook zeggen dat ik slechts bij uitzondering problemen heb met de stem van een bepaalde zanger; wat dat betreft kan ik veel hebben.

Neem nu bijvoorbeeld de live-versie van Ring Them Bells op de tweede CD van Tell Tale Signs: vergeleken met de studioversie van Oh Mercy klinkt Dylans stem nergens naar, maar het doet me wel veel meer allemaal.

Dit album heb ik nog niet gehoord, maar voor een loepzuivere Bob Dylan hoef je 't in ieder geval niet meer te doen. Zijn stem is compleet kapot, en dat is maar goed ook, want 't is prachtig, naar mijn bescheiden mening.

Dylan heeft geen goeie stem, hij is wel een geweldige zanger. Z'n oude, verotte kraaienstem voegt iets toe aan z'n muziek en dat is waarom ik er zo van hou want anders is het een afgrijselijke stem.

Neil Young heeft ook nooit een goeie stem gehad maar meestal voegde die 'lelijke' stem wel iets toe, op 'Tonight's the Night' is het soms echt tennekrommend vals maar het past perfect bij de plaat.

Wil je Dylan prachtig mooi horen zingen? Laat deze plaat liggen!
Wil je Dylan prachtig lelijk horen zingen? Koop 'm!

Je opmerking over Neil Young is wel heel subjectief, want ik ben juist vanwege zijn stem fan geworden. Ik hoor zijn mooie stem heel graag, en ik denk dat ik zeker niet de enige ben. "Tonight's The Night" is inderdaad een ander verhaal...

Ik ben het wel eens met je mening over Dylan: zoals ik al vaker heb gezegd is het zijn versleten stem die de nummers juist bijzonder maakt. Is ook het geval bij o.a. Tom Waits.

Hetzelfde had ik toen ik niet zo positief over de nieuwe Springsteen was, maar als je goed onderbouwde kritiek levert vind ik alle negatieve reacties van fans onterecht. Als je Dylan's stem niet aan kunt horen en de songs zelf ook al niet kunt waarderen dan is dat een goede reden om dit album over te slaan.

Ik denk dat je je nog zult verbazen hoe (naar verhouding) goed zijn stem op het nieuwe album nog klinkt, zeker als je zangers zoals Tom Waits kunt hebben.
Ken je het nummer Can't Escape From You van de nieuwste Bootleg Series Tell Tale Signs ?
Als je dat nummer kan waarderen, dan moet deze nieuwe cd ook geen al te groot probleem opleveren...

Zelf heb ik de beste man sinds 2003 niet meer live gezien, dus (afgezien van bootlegs) kan ik eigenlijk niet oordelen over zijn huidige manier van zingen tijdens optredens.

Mooie accordeon-solo Bob! 2*.

Ik ook, ik vind Neils stem prachtig en vaak een hele mooie ontroerende stem maar qau 'zangkwaliteiten' is het niet echt geweldig. Hij zou bij Idols ofzo waarschijnlijk nooit ver komen.

Z'n stem(net als bij Dylan) is niet 'volgens het boekje' goed maar juist doordat het niet altijd perfect is wordt het zo mooi.

Heeft dit album al singles?

Zo, de kogel is door de kerk; Vanmiddag de plaat maar gehaald; Tja.... Dylan is nooit echt slecht, dat is zo. En die oude gebroken zeurderige stem, ik hou daar wel van. Maar de plaat klinkt nogal rommelig en vrijblijvend. Onderhoudend, jawel, maar geen hoogvlieger. De plaat behoort niet tot de league van Blonde on Blonde, Blood on The Tracks, Time Out Of Mind of Desire. Lang niet. Daarvoor staan er te weinig echt sterke songs op.
Ach, ik klaag niet, het is best een lekker vrijblijvend plaatje, de band speelt lekker, de accordeon van Los Lobos' David Hidalgo neemt een prominente rol in en kleurt de plaat flink. De bluessound is overal aanwezig hier.
Maar een hoogvlieger vind ik dit niet. Maar zoals gezegd, ik klaag niet, en van alle haast 68-jarigen scoort Dylan dan toch nog het hoogst. Meer kan en wil ik van deze oude man niet meer verwachten.

***1/2

Jawel:

Beyond Here Lies Nothin'
en I Feel A Change Comin On'

veel luisterplezier. Overigens raad ik je aan bij Dylan om met de albums Blonde on Blonde en Highway 61 Revisited te beginnen. Together Through Life is eigenlijk zeer passend bij deze zomerdagen, dus is het ook weer geen slechte keuze.

In de Vlaamse "kwaliteitskrant" De Morgen is men toch redelijk positief.
Ik wil wel die recensie meegeven, daarom ;

De Morgen Recensies - Cd van de week: Bob Dylan - Together Through Life **** (833736) - demorgen.be

Met dit ben ik het wel eens, al heb ik het punt dat ik nieuwe dieptes begin te ontdekken bij deze plaat nog niet maar dat had ik bij de vorige albums ook. Dat je opeens iets snapt zeg maar.

Heel erg bedankt voor het advies, ik ben inmiddels al begonnen met Time Out Of Mind wat er zeker voor heeft gezorgt dat ik een grotere interesse voor de man heb gekregen

Julie zitten nog in de waas en de opwinding van de nieuwe dylan cd. En aks fan zou ik dat misschien ook doen.Ik heb zelf 7 albums van hem. Maar met deze "stem"diskwalificeerd hij xichzelf. Van nij mag mij nog jaren doorgaan, maar wordt gvd eens wakker. Dit is Bob Bylan niet meer. Deze cd is binnen "no time" down and out!!!

Dat vind ik wel een erg voorbarige conclusie. Misschien is het een idee een jaartje of twee te wachten en dan te kijken hoe het met dit album staat? Komt voor mij ook mooi uit, want tegen die tijd zal 'ie wel in prijs zijn gezakt en kan ik 'm lekker aanschaffen

Overigens ben ik het met je eens dat dit album heus niet het beste werk van Bob Dylan zal zijn, afgaande op wat ik al heb gehoord, maar om meteen te verklaren dat 'ie "binnen no time down and out" is, dat gaat wel erg ver. Zei je dat ook bij de release van Modern Times?

Nu weten we het wel he, Ad.

Gisteren dan eindelijk de nieuwe Dylan beluisterd. Ik had geen al te hoge verwachtingen van dit album. De voortekenen waren slecht. Zijn stem klonk enkele weken geleden in Amsterdam behoorlijk verrot en de twee nummers die ik op mijn pc had beluisterd maakten me niet bepaald enthousiast.

De slechte voortekenen zijn gelukkig niet bewaarheid. De plaat klinkt echt geweldig! Ik heb het volume goed hard gezet, zodat ik alle instrumenten goed kon beluisteren. De accordeon is dan weer prominent aanwezig en dan weer subtiel naar de achtergrond gemixt. Verder hoor je een trompet, een mandoline, een banjo en ook de viool wordt o.a. op "This Dream Of You" weer voor de dag gehaald.

Ook ben ik zeer verrast door Dylan's stem. Een nachtegaaltje is Bob nooit geweest en zijn bereik is natuurlijk zeer beperkt, maar met wat hem nog aan stemgeluid rest zingt hij naar hartelust en met passie. Hij heeft zijn stem volledig onder controle.

Wie denkt een vervolg te krijgen op "Modern Times" komt bedrogen uit. "Together Through Life" lijkt in de verste verte niet op zijn voorganger. We horen geen nummers van het kaliber Workingman's Blues #2 of Ain't Talking. Maar dit wil niet zeggen dat dit album daarom veel minder is.

Ik geloof ook niet dat dit een album is dat het van de teksten moet hebben. Bij mij zijn slechts een paar flarden tekst blijven hangen. Dit album moet het van de klank hebben. Zelden een Dylan-plaat gehoord met zo'n warm geluid. De productie is perfect. Qua sfeer doet dit album enigszins denken aan "Love And Theft" en dat is een groot compliment. Maar ook andere albums komen voorbij. Toen ik naar This Dream Of You zat te luisteren moest ik ineens aan "Desire" denken. De gitaarriff op It's All Good is exact dezelfde als op Obviously 5 Believers. Voor de rest heeft Bob er weer een behoorlijke portie swingtime jazz doorheen gegooid en geeft de accordeon van Hidalgo het geheel een extra dimensie.

Hoewel slechts 1 keer beluisterd kan ik nu al zeggen dat ik heel erg van dit album ga houden! Hopelijk ga ik hem bij iedere draaibeurt nog beter vinden.... Voorlopige favoriet: I Feel A Change Comin' On.

En voor wie ervan houdt om met Bob mee te zingen, hier kun je de songteksten vinden:

http://www.expectingrain.com/dok/div/ttl_lyrics.pdf

Het waren vette jaren voor de Dylan-liefhebber, pakweg vanaf Time out of Mind. Vanaf het uitbrengen van die plaat zat er een duidelijke opleving in zijn eigen materiaal en werd er door Columbia fraai teruggeblikt op diverse periodes in de vorm van de Bootleg Series.

Deze plaat valt mij echter tegen. De reden hiervoor is dat Bob Dylan op Together Through Life klinkt als een gastmuzikant op zijn eigen album. Want eerlijk wat is nu eigenlijk zijn bijdrage aan dit album.

We horen zijn stem, die ik nog steeds geweldig vind. Hij gromt zich werkelijk prachtig door de nummers. En Dylan zit, a.k.a. Jack Frost, achter de knoppen. Ik moet zeggen dat hij zijn muziek erg direct, haast live op band weet te zetten.

Maar verder. De teksten zijn mede geschreven door Robert Hunter en vind ik erg pover en fantasieloos. En dat geldt eigenlijk ook voor de muziek. Dylan heeft een fantastische band die moeiteloos, blues, swing, country, soul en rock & roll tot één geheel kan smeden, maar daarin hoor ik Bob niet musiceren.

Hij lijkt zich op deze plaat eerder te verschuilen achter zijn bandleden en cowriter en dat is jammer. Want het is juist Bob Dylan die het verschil maakt (en wiens naam groot op de hoes staat).
Een pluspunt is de texmex-feel die wat variatie brengt.

3*

Dat is het mooie van Dylan, door al die uitgaves van The Bootleg Series en het vergaren van echte bootlegs, ga je op een heel andere manier naar de carriere, teksten en nummers van Dylan kijken.

Sommige nummers doen je niets en dan hoor je ineens een andere versie (outtake, rehearsal, demo, live) van hetzelfde nummer EN dan pakt het je ineens wel !!!

Dus een nummer als Brownsville Girl of een album als "Desire" vind je ook pover en fantasieloos?

Nee ik heb er niets op tegen dat er aan de teksten wordt meegeschreven, ik vind alleen het resultaat op deze plaat tegenvallen. Ik hoor er Bob Dylan niet echt in terug.

Ik blijf bij mijn eerder gedacht, dat dit niet echt een classic Dylanplaat is, maar wel een zéér genietbaar plaatje.
Derhalve verhoog ik van 3.5 naar **** omdat ik de plaat toch steeds lekkerder vind.
Je moet het toch maar doen als haast 68-jarige nog zo'n energiek album afleveren!

De postbode was snel met mijn elpees van de nieuwe Dylan. Meteen de naald erop en het eerste nummer was tevens het eerste nummer dat een paar weken geleden via bobdylan.com te downloaden was. Beyond Here Lies Nothin' beloofde veel goeds en is één van mijn favoriete nummers op het album, na alweer een aantal keren geluisterd te hebben.

Zoals wel vaker bij Bob Dylan's albums moet je in de nummers groeien. Een paar tracks die je meteen bij je strot grijpen, zoals I Feel A Change Comin On, It's All Good, Shake Shake Mama en Life is Hard. De rest valt dan nog niet zo op, hoewel de muziek heel fijn is - maar soms ook wel wat repetitief.

Het rauwe gekraai van Dylan past perfect bij de plaat. Iedereen kan zingen, maar Dylan versterkt de soms wat zwakke teksten door ze gevoel mee te geven.

Martin Bril heeft ooit gezegd dat het de mooiste stem ter wereld is. Hij zou best wel eens gelijk gehad kunnen hebben. Dylan gaat mee met de tijd, vernieuwd zichzelf maar blijft in essentie toch weer zichzelf.

Ik twijfelde tussen 3,5 en 4 sterren, maar ik laat er nog wat luisterbeurten vanaf hangen voor ik dit album de voordeel van de twijfel geef.

Ik vind aanhalen van deze opmerking, gemaakt door Martin Bril, erg wrang, gegeven het feit, dat Martin, die ik zeer waardeer, tot op het laatst geloofde dat het weer beter met hem ging,en hij zo plots van ons is heengegeaan. Uitspraken zoals deze over de stem van Dylan zijn zeer subjectief en zullen door menig KNO arts niet beaamt worden. Het woord de "mooiste" m.b.t. de stem, kunnen m.i. beter vervangen worden door "herkenbare, specifiek bij de man horende of zeer opvallende". En wat mij persoonlijk betreft kan het woord "herkenbare" er eigenlijk wel af. Iedere leek kan toch horen dat die volledig versleten is. Verder moet hij vooral door blijven gaan met musiceren, als hij vind dat zijn fans dat fijn vinden en hij er zelf ook nog veel plezier aan heeft.

Martin Bril heeft ooit gezegd, ik geloof in een uitzending van DWDD, dat hij het de mooiste stem van de wereld vindt, hij bedoelde daarmee Dylans gekraai van 1997-heden. MirNL pretendeert zich toch helemaal niets met die uitspraak, hij is het gewoon eens met Bril. Dus Ad, wat zit je nu toch moeilijk te doen? Ga fietsen stelen ofzo, dat is nuttiger dan deze neurotische uitingen op een internetforum neerpennen.

Een mooie stem is inderdaad iets anders dan een goede stem.