Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Ja ik vress ook dat die periode van Born to Run tot Born in the USA niet meer terugkomt, maar wie zegt dat we het met iets mindere platen niet meer kunnen doen. Platen als the Rising en deze spreken mij ook zeer aan.

Bij veel artiesten was het inderdaad misplaats, maar bij bijv. Bruce vond ik het niet zo raar. Vier jaar geleden zette hij zich ook al in voor John Kerry, en zowiezo heeft Bruce de politieke discussie nooit geschuwd.

K, het is een feit dat hij sinds lang zich zeer hard engageerde in de amerikaanse politiek, maar het is en blijft mooi meegenomen dat de release net komt na de verkiezing van president Obama. Is dit een commercieel toeval of een strategie, ik denk eerder dat het een toeval is maar het is en blijft toevallig.

En dan tegen zijn zin in een Greatest Hits uitbrengen in WalMart. Het is allemaal strategie volgens mij (negatief nieuws is ook promotie) en het geld stroomt ondertussen binnen.

Ach ja, het gaat wel. Muzikaal is Bruce gewoon nog steeds uitermate sterk en de meeste songs zitten best goed in elkaar. Maar tekstueel begint het wel heel erg huis-tuin-en keuken werk te worden...

Ik bedoel..'I'm Outlaaaaw Peeeeeete, Outlaaaaaw Peeeete...' please.

Wordt slechts nog negatief ingehaald door het stompzinnige 'I'm in love with the Queen of the Supermarket'..
Met dat soort nummers zou Frans Bauer hier in Nederland niet eens wegkomen.

maar goed, tracks als My Lucky Day, Tomorrow en Life Itself zijn daarentegen gewoon erg goed.

Nou, dat is niet helemaal waar. Sterker: zijn openlijke steun voor John Kerry was zelfs de eerste keer dat hij een voorkeur uitsprak. In zijn muziek staat de hard werkende Amerikaan centraal, ieder op zijn eigen manier vechtend voor een beter bestaan en op zoek naar geluk. Hij geeft rake beschrijvingen van de onderklasse van de samenleving, maar dat maakt hem nog geen 'politieke voorvechter'. Het is verleidelijk om ervan uit te gaan dat hij het stempel van Democraat altijd heeft gehad en dat hij daar zich daarop liet voorstaan. Dat is niet het geval; hooguit hebben critici hem in een bepaald kamp geduwd.

Dit neemt niet weg dat Bruce heel openlijk afstand deed van het Bush-tijdperk (en met o.m. Magic erg kritisch was) en duidelijk de voorkeur voor Obama niet onder stoelen of banken stak. Vandaar ook de optimistische toon van WOAD.

Mee eens: het lijkt bij sommige nummers alsof de tekst snel op de laatste dag van de opnamen nog even geschreven is. Bij 'Outlaw Pete' vind ik eerder het eerste couplet erg storend (een baby die in zijn luiers een overval pleegt... het is waarschijnlijk grappig bedoeld maar ik vind het niet geslaagd). Maar op o.a. 'The Wrestler' laat Bruce zien dat hij nog altijd één van de beste tekstschrijvers is - daar is geen twijfel over mogelijk.

Zo'n album als Nebraska, een aantal nummers van The River en Born in the USA, veel nummers op The Ghost of Toam Joad, een aantal nummers op The Rising zijn toch echt wel nummers met een politieke boodschap. Het is niet dat hij "Blowing in the Wind" zingt maar de manier waarop hij de moelijkheden en problemen van de lagere klasse, vietnam veteranen, imigranten en weet ik veel wie nog meer aankaart en beschrijft, dat vind ik vaak toch wel stevige (politieke) statements.

Ik bedoelde met politieke discussie niet dat hij overal op tv enzo z'n mening op politieke onderwerpen geeft, maar ze(via zijn talent) toch aankaart. Hij kan dat in tegenstelling tot bijv. de vroegere Bob Dylan op zo'n manier doen dat z'n mening niet in de weg staat van wat hij wil vertellen, maar dat hij het wil vertellen zegt voor mij vaak al genoeg.

@ Down_by_Law

Outlaw Pete is een cowboy nummer, vergelijkbaar met Jesse James van We Shall Overcome. Dat soort nummers willen vaak een soort van legendarische of mytische status van iemand neerzetten, Outlaw Pete is zo'n grote crimineel dat hij al in z'n luiers dingen stal.

Ik ken een heleboel cowboynummers, maar dit is iets te fantasierijk als je het mij vraagt... De rest van de tekst is wel erg goed.

Ik denk dat Bruce Springsteen veel meer invloed heeft ale een Dylan dat ooit heeft gehad. Bruce is toch veel meer de gewone man tussen het volk waar iedereen zich in herkent, zeker in Amerika, The boy next door. Terwijl Dylan veel meer de elitaire afstandelijke dichter is die zich feitelijk boven (bijna) iedereen verheven voelt, zowel vroeger als nu.

Dat is juist de al een halve eeuw voortdurende kracht van Bob Dylan, het feit dat hij nimmer een kant kiest en zichzelf nooit laat vastpinnen.

Laat het klootjesvolk zelf maar uitzoeken/bepalen wat je zoal met een tekst bedoeld en geef nooit uitleg.

En dan ondertussen lekker je zakken vullen met de vele dollars van Victoria's Secret, de nieuwe Escalade en (met de Superbowl) een reclame van Pepsi

Bij Dylan komen eerst de woorden en dan wordt daar door de zogenaamde kenners betekenis aan gegeven, meestal een betekenis zoals Dylan dat nooit bedoelde, integendeel hij heeft zichzelf nooit als protestzanger gepresenteert dat hebben de 'kenners'van hem gemaakt. In dat opzicht is Springsteen veel duidelijker in zijn mening en bedoeling.

Bij deze de Belgische vertaling van Outlaw Pete

Piet Piraat, Piet Piraat
Schip ahoy, hoy, hoy
Dat is jouw kameraad
Schip ahoy, hoy, hoy
Met zijn schip de Scheve Schuit
Vaart hij alle dagen uit
Piet Piraat, Piet Piraat, Piet Piraat

Alle wind in de zeilen, nog aan toe!
Ik hou niet van zingen
Duizend borden brokkenpap!
De allerleukste zeebonken die wonen op mijn boot
Ahoy!
We zingen en we dansen
En we eten brokkenbrood
Dat brood dat wordt gebakken
Door Berend Brokkenpap
Zijn brokkenbrood is heerlijk
Maar zijn soep is veel te slap

Refrein 2x

We varen nooit verloren
Want de stuurvrouw is Stien Struis
Ze is zo sterk als een beer
Maar wel bang van een muis
En Steven Stil die hoor je nooit
Want praten kan hij niet
Al zou hij heel graag willen
Hij zingt niet mee met dit lied

Refrein 2x

En ook al is de kans dat wij een schat vinden heel klein
Dat vinden wij niet erg
Zolang wij maar samen zijn

Refrein 2x

Pardon! Inderdaad, WOAD is best een aardige plaat, maar DEZE plaat is toch echt een duidelijk tussendoortje, met de slechtste teksten van Bruce ooit en de te poppy nummers.

Jahoor, al met al best leuk (My Lucky Day, Life Itself, The Last Carnival, The Wrestler), daar zal ik niet over klagen. Maar beter dan Magic. Laat me niet lachen !

Misschien moet Henny Huisman ook de rechten maar claimen van de tekst van Surprise Surprise...

Surprise Surprise
Het onverwachte is de mooiste prijs
Verrassing brengt u zo maar van de wijs.
Wij gaven u vanavond deze show kado.
Surprise Surprise


Zo en dan nu maar weer back on topic.

Zie de laatste posts van Thuurke en Madjack71.
Hoe kan deze plaat dan hoger scoren dan Magic, The Rising, Tunnel of Love en Born in the USA ...

Ik kan alleen voor mijzelf spreken; Wat Magic betreft vind ik die te dicht gesmeerd met productie en hebben de nummers teveel van elkaar weg. The Rising vind ik tekstueel wel sterker, maar ook wat langdradig. Tunnel of love, is zijn meest persoonlijkste, maar ook wel met een heel jaren tachtig geluid. Born in the U.S.A is een van mijn favoriete Springsteens en ook 5*. Wat mij betreft roept WoaD hetzelfde gevoel op als dat ik had bij Born in the U.S.A. Toevallig ook 25 jaar na dato. En vergis je niet, ook Born in the U.S.A had nou ook niet over het geheel hoogdravende teksten.
De teksten op WoaD zijn o.a gericht op vriendschap (Federici), Liefde (Scialfa) en het leven van de werkende man. Niet veel anders als op Born in the USA.
Het album straalt voor mij plezier uit en energie van het spelen.
Dat is voor mij heel wat waard.

Zoals Bruce al vertelde op de DVD Storytellers vind hij het schrijven van luchtige nummers hartstikke leuk.Het probleem met deze plaat is dat de balans een beetje zoek lijkt.De luchtigheid krijgt een beetje de overhand en doet daarom een beetje gemakzuchtig aan.Pas met The Last Carnival en The wrestler laat hij zien dat verhalen vertellen hem beter afgaat dan de luchtige niemendalletjes die hij voorheen op de plank zou hebben gelaten of als B-kant zou hebben gebruikt.Ik vind iedere vergelijking met welke voorgaande plaat van Springsteen dan ook mank gaan.Misschien had hij er beter aan gedaan om niet tijdens de tour delen van deze plaat op te nemen ,maar na afronding van de tour met sterker materiaal de studio in te gaan.Misschien dat het overlijden van Federici en andere mensen om hem heen hem bewust hebben gemaakt van zijn sterfelijkheid en dat de productiviteit daardoor zo hoog is.De kwantiteit tov de kwaliteit.De extra blazers tijdens het superbowl optreden kunnen helaas niet verhullen dat Clarence Clemons "op" is.Ik hoop op een sterke revanche met een soloplaat of nog een ijzersterk album met de E street band.Mijn gevoel zegt dat er een definitieve afscheids live plaat gaat komen naar aanleiding van de komende concerten.Maar als deze plaat als afscheid moet dienen voor een impossante carriere is het een heel mager afscheid.Mocht er onverhoopt toch nog iets in de koker zitten dan hoop ik toch dat hij een andere producer in de arm neemt,want het truukje met O'Brien lijkt nu wel uitgewerkt.

Wat mij betreft ben je on topic Madjack. Surprise, surprise, surprise, surprise, surprise is wat mij betreft één van de dieptepunten uit de gehele - oh zo fraaie - carriere van Bruce. Dus van mij dit gezichtje bij dit nummer:
Oftewel: wanneer haal je jouw score voor dit album van de 5,0* af?

Nog één vraag:
Zouden de mensen die hier - naar mijn mening terecht - klagen over de te hoge score van dit (helaas, helaas!) matige album van Bruce, dan wel zelf hun score willen toevoegen?
Er zijn al heel wat berichten in die trant, maar stemmen ho maar. Gek he, dat de score dan zo hoog blijft?

Dat ik dan bij deze even doen west, maar dan wordt het wel een half puntje lager nog. Het is niet dieptreurig allemaal, maar ook geen voldoende waard.

Ja maar zo kun je wel meer platen tot de grond toe afzeiken. Hier kun je een apart topic aan gaan besteden. Ik denk dat ook menig ander op dit Forum favoriet nummer dan naar de bodem zinkt.

gaaaap.

Ben jij Fritz Korbach die naar The Boss luistert, met zijn nieuwe album Working On A Dream en bedoel je je gaap nu over het album of hoe het hier aan toe gaat, Werkoe?

Suprise, Surprise is overduidelijk nou niet bepaald een favoriet nummer op dit Forum: zie de post hiervoor. Het staat voor een aantal uiterst matige tracks die Bruce tot mijn steeds grotere verbijstering op dit album heeft durven zetten.

Op dit moment is de score van dit matige album hoger dan alle 4 zijn andere juist (ijzer-)sterke albums van deze eeuw. It's a farce!

>Op dit moment is de score van dit matige album hoger dan alle 4 zijn andere juist (ijzer-)sterke albums van deze eeuw. It's a farce!

Dat zegt m.i. nog niets. Als dit album over een jaar nog steeds een hogere score heeft als The Rising en Magic mogen we pas over een farce spreken.

Dat zal vooralsnog niet gebeuren mijn beste west. Ik ben oprecht blij met dit album en geniet er met volle teugen van. Eenieder heeft het recht op kritiek en moet dan vooral laag stemmen op dit album.
Als het gaat om het scoren van de volledige mep, is dat een discussie, die nooit beslecht kan worden. Ik denk dat eenieder die het album voldoende beluisterd heeft om er een score aan te geven, dit dan maar ook moet doen. M.i krijg je dan een redelijke balans van mensen die dit album voor hun eigen motiverende redenen een ruime scoren geven, alsook de mensen die dat om dezelfde motiverende redenen een lage score geven.

In recensies t.a.v dit album zijn ook de meningen verdeeld, van The Boss is Back tot aan dit album is uitgebracht, zodat Human Touch niet meer als het debakel geld.
Ik vind dit het beste E Street Album na Born in the U.S.A en nogmaals nee, ook ik ben van mening dat de highlights van de jaren zeventig hier niet mee terugkomen. Dat verwacht ik ook niet meer, zoals dit denk ik voor alle grote namen geld. Je bent toch een geheel ander persoon als je 60 word, dan dat je 25 of 30 bent. Ik zie dit album voor wat het -voor mij- is; een album met plezier, dat niet te hoogdravend is en het enthousiasme van het moment wil vastleggen, o.a met nummers die niet te zwaar op de hand zijn. Dat kan je liggen of niet, prima. Je kunt er op afgeven als je wil, ook goed. Ik heb dan het liefst dat dit genuanceerd kan, maar goed, ik wil ook dat er wereld vrede is en dat mijn eieren niet te hard gekookt zijn. Zo is er altijd wel wat.

Het fijne van het nuanceren waarom je dit niets vind, is dat het dan minder als een attack voelt op het gegeven dat anderen -zoals moi- er wel prima van kunnen genieten.
Chargeren en het volledig van de tafel vegen. Doet de discussie geen recht aan ben ik van mening.

Dus vind het 3x niets, prima en laat dit vooral merken in je waardering. Maar laat anderen die het wel 3x iets vinden, ook gewoon zijn ding doen en het laten blijken in diens waardering. Dat is juist het mooie van MuMe...dus nogmaals west, nee, mijn waardering gaat alleen omlaag als ik dat vind om bepaalde redenen, niet omdat anderen van mening zijn dat ik dat zou behoren te doen, omdat die vinden dat het echt niets is.

Ik ben het helemaal met je eens, Madjack '71. Ik heb de hele "discussie" nog eens nagelezen. En in het begin nog meegedaan, omdat ik het ook een geweldig album vind.Maar de ergernis is bij mij al zo groot geworden, dat ik maar nergens meer op reageer. Er worden zulke onzinnige argumenten gebruikt door "anti" Springsteen mensen , dat het me moeite zou kosten netjes te blijven . Laat de tijd van de haters van deze cd hun tijd maar steken in muziek die ze wél leuk vinden. Dit is een grote onzinnige, off topic non discussie geworden. Dus is mijn laatste reaktie op deze cd geweest. Veel plezier met het geruzie, ik geniet gewoon door, door hem te beluisteren.

Dat is nou net wat ik nu ga doen beste Ad.

Sommige mensen vinden het laatste album dat ze kopen het allerbeste album dat ooit gemaakt is. Kijk maar naar de nieuwe single van U2. Dit is complete bocht, maar op MuMe is dit het beste U2 nummer ooit gemaakt.

Nog meer om af te kraken: de hoes van deze CD zit zo slecht in elkaar dat je er niet aan ontkomt om de CD te bekrassen. Dit is echt de meest verschrikkelijke K(ut) hoes van alle cd's die ik heb, en dat zijn er veel. Inderdaad, ook ik heb deze cd en heb hem alleen maar gekocht om mijn Springsteen collectie compleet te houden. Wel voor de schappelijke prijs van 9.99 euro, maar heb wel een kras op de cd bij het voor de eerste keer uit de hoes halen. Bedankt Bruce.

De tweestrijd die ik heb met dit album zie ik in dit forum vaker terugkomen. Maar een album dat me zo bezig houdt ... dan moet er toch wel iets mee zijn. En een vrolijk, meezingbaar album van The Boss, kan/mag ik dat wel goed vinden?

Het ene moment stoor ik me aan de zwakheid van (met name) de tekst van Surprise, Surpise en het andere moment zing ik het vrolijk mee.
De ene keer moet ik lachen om de tekst van Outlaw Pete, en de andere keer huilen.
Ik wordt geboeid door de eerste 40 seconden van Queen of the Supermarket, maar daarna ben ik 'weg'.

Ik weet dat Bruce op zijn best is in songs als My Lucky Day, Life Itself, The Last Carnival, The Wrestler en What Love Can Do. Maar wat is er eerlijk gezegd mis met niemandalletjes als Tomorrow Never Knows, Queen of the Supermarket en Good Eye? Inderdaad bar weinig.

Dus ik verhoog naar 3,5 *, want een Bruce CD voor op een feestje is ook wel eens fijn. Surprise.

p.s. wel jammer dat Bruce is vergeten dat hij ook een Saxspeler in de E-Streetband heeft spelen ... (waarom fluiten in het titelnummer als je Clarence hebt?)