Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Perfect omschreven: Bruce Springsteen: Working On A Dream Digg* cd bespreking

Het is niet Fritz Korbach, maar Johan Derksen...

Samen met Wilfried Genee het beste komische duo sinds Laurel & Hardy

Het voordeel is dat Johan Derksen soms de dikke en soms de dunne kan spelen.

Beste Ad, dit is geen discussie met "anti" Springsteen mensen, integendeel. De users die hier teleurgesteld zijn in dit album zijn juist Springsteen liefhebbers. Ook heb jij het over onzinnige argumenten: er zijn hiervoor vele zeer zinvolle en betrokken argumenten geformuleerd waarom deze cd niet goed is. Vervolgens maak jij van deze mensen ook nog haters die onzinnig en off topic bezig zijn. Dit klopt dus echt niet en jij bent alweer diegene die deze vervelende toon zet. Jammer.

Ik ben een grote Bruce fan en net als vele anderen zeer teleurgesteld in dit album: zie alle goede argumenten hiervoor en de letterlijk benoemde matige songs die op dit album staan.

Alle platen t/m Born In the USA vind ik goed tot fantastisch. Daarna verdween wat mij betreft toch wat heilig vuur en volgen pieken en dalen elkaar op. Tunnel of Love (wat men daar toch in hoort...) en Human Touch vind ik oervervelende platen. Lucky Town mwoah. Tom Joad en Devils & Dust voornamelijk saai. The Rising en Magic daarentegen weer goed. We Shall Overcome een grotendeels geslaagd experiment. Hier dus de mening van een kritische pro-Springsteen fan
Die zich weer eens aan een track-by-track bespreking gaat wagen.

Outlaw Pete. Ik weet nog steeds niet wat ik van dit nummer moet denken. De ene keer vind ik het goed, de andere keer vind ik het veel te gezocht klinken. Het intrigeert wel. 3*

My Lucky Day. Eenvoudig nummer, maar daarin zit hem de kracht. Het vlamt!. 4*

Working On a Dream. De eerste keer dat ik het hoorde vond ik het vreselijk zeurderig. Dat vind ik nu niet meer, maar het is ook bij lange na geen hoogvlieger. 2.5*

Queen Of the Supermarket. Absoluut nietszeggend nummer, dieptepunt van de plaat. Plaatsvervangende schaamte bij de tekst. Waar zijn de tijden dat beresterke nummers de platen niet eens haalden? 1.5*

What Love Can Do. In eerste instantie geen opvallend nummer. Toch heeft het zich ontpopt tot mijn favoriete nummer van de plaat. Ik kan niet zo goed uitleggen wat hier zo goed aan bevalt, maar het voelt erg fijn. 4.5*

This Life. Leuk nummer, niks meer en niks minder. Tekstueel wel matig. Lekkere oldschool Clarence-sax. 3.5*

Good Eye. Leuk dat hij eens een andere stijl probeert, maar aan mij is die stijl niet besteed. Ik vind het niet erg geslaagd en enigzins geforceerd overkomen. Aan de andere kant vlamt dit wél en hoor je de lol er aan af. 2.5*

Tomorrow Never Knows. Klein liedje, beetje niemendallerig. Iets té lievig en oubollig. 2.5*

Life Itself. Kijk, zo hoor ik het liever. Duisterder van toon dan de rest van de plaat, intrigerend arrangement. Één van de steunpilaren waarop de rest van de plaat lijkt opgehangen. Nummer met diepgang en potentiële eeuwigheidswaarde. 4*

Kingdom of Days. Het nummer vind ok, maar de uitvoering niet. Wel erg zoetig en bedaarderig. Dat zit hem natuurlijk ook in de tekst. Ik vind het leuk voor Bruce dat hij gelukkig is, maar moet hij daar echt zulke tamme nummers over schrijven? 2.5*

Surprise. Surprise. Één van de betere nummers van de plaat. Poppy, maar daar is niks mis mee. Leuke muziek leidt handig de aandacht af van een belabberde tekst. 4*

The Last Carnival. Eerbetoon aan Danny Federici. Volgens mij is de Billy in de tekst dezelfde Billy uit Wild Billy's Circus Story van The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle (een nummer wat prominent met accordeon werd ingevuld door Danny Federici). Aardig nummer, helaas ook weer erg zoetig. 3*

The Wrestler. Kreeg even een flashback naar Nebraska. Tekstueel en muzikaal lijkt dit wel terug te grijpen naar die periode. Eenvoudig en mooi. Tekstueel ook een stuk beter dan het gemiddelde van deze plaat. 4*

In eerste instantie was ik redelijk enthousiast over WOAD. Maar na ettelijke luisterbeurten ben ik daar wel op teruggekomen. Ik vind de plaat veel te wisselvallig. Ik ben geneigd om elke Bruce-plaat te spiegelen aan monumenten als Born To Run en Darkness en dat is misschien niet eerlijk. Maar op die platen is wél elk nummer raak, en dat is wat ik hier mis. Ik heb bij te veel nummers zwaar mijn vraagtekens. Voorheen zouden die nooit door de interne kwaliteitscontrole zijn gekomen.

Daarnaast heb ook ik enigzins moeite met het politieke aspect, en vooral met de timing van uitbrengen van deze plaat. Natuurlijk is Springsteen een artiest die zich de afgelopen jaren sterk heeft gemaakt voor de goede (democratische) zaak. Maar het enige aan deze plaat waar politieke waarde aan gehangen zou kunnen worden is de titel. Daarom begrijp ik ook niet waarom deze plaat zo aan Obama's inauguratie (meespelen op feestje, uitbrengen vlak daarna) is opgehangen. De cynische itchy zegt dat dit een verdomd goede marketingcampagne is. Zowieso vind ik de relatie politiek/Bruce nogal complex maar da's een heel ander verhaal wat ik misschien nog eens bij de discussie op de artiestenpagina opschrijf.

Terug naar de plaat: ik kom gemiddeld op 3* en da's teleurstellend.

Mag ik toch nog even iets vragen? Wat is er toch zo verschrikkelijk aan Queen Of The Supermarket?

Zowiezo is het een prachtig liefdesliedje maar ook de tekst vind ik helemaal niet zo dramatisch. Ik vind de manier waarop Bruce al die clichés gebruikt echt prachtig. Ik bedoel het nummer gaat over een supermarkt en hoe introduceerd Bruce die supermarkt?
There's a wonderful world where all you desire/ And everything you've longed for is at your fingertips / Where the bittersweet taste of life is at your lips / Where aisles and aisles of dreams await you/ And the cool promise of ecstasy fills the air

Je moet zo'n saaie plaats maar op zo'n prachtige manier weten te verwoorden. Het nummer is een typisch liefdesliedje en beschrijft(volgens mij) precies het gevoel hoe je als je verliefd bent alles dat met je liefde te maken hebt tot iets moois kan omtoveren, zelfs een supermarkt.

Maar het is inderdaad wel een beetje cliché, maar ja....

Nou, om te beginnen vind ik het onderwerp al niet heel boeiend en dan kan je het mooi verwoorden, maar dat maakt het onderwerp niet interessanter. Daarnaast vind ik de door jou aangehaalde introductie nogal tenenkrommend. Zo zou iemand in de jaren '50 het mirakel van een supermarkt beschrijven. Anno 2009 komt het op mij nogal overdreven over.

Frankieman, mag ik jou - gezien al jouw reacties op dit album - serieus iets vragen: ben jij bestuurslid of actief lid van de Bruce Springsteen fanclub?

Zie track 38, klik.

Ja natuurlijk.

Ik vraag mij oprecht af waarom zoveel mensen een hekel hebben aan QOTS, aangezien ik het een prachtig nummer vind. Dan mag ik dat toch gewoon vragen? De laatste keer dat ik het checkte was MuMe een plaats om te discusseren over muziek, nou ik doe dat dan ook. Als iemand een andere mening heeft dan ik, dan wil ik graag weten waarom ze die mening hebben. Niet omdat ik vind dat ze die mening niet mogen hebben, maar gewoon omdat ik het interresant vind hoe smaken zo kunnen verschillen.

Mag ik jou de vraag stellen of je - gezien al jouw reacties op dit album - de oprichter of trouw sympathisant van de "Boycot WOAD" actiegroep bent?

Jij bent iedere keer de persoon die zich op een nogal vervelende manier in allerlei discussies mengt en er blijkbaar niet tegen kan dat ik(als fan van het album) de discussie aan wil gaan met mensen die het album niets of matig vinden. Niet omdat ik boos ben dat ze een andere mening hebben maar gewoon omdat dat hele ding van MuMe is. Zo zijn er ook mensen die bij andere albums met mij de discussie aangaan over waarom ik dat album bijvoorbeeld niets vind. Als MuMe een plaats zou zijn waar iedereen één keer een berichtje mag plaatsen over wat ze van het album vinden en er daarna nooit meer over mag worden gediscussieerd dan zou ik nooit lid geworden zijn.

@ itchy

Tja ik kan het wel begrijpen, het is allemaal (zoals ik al zei) erg cliché. Ik vind het eigenlijk daarom juist zo'n mooi nummer maar ja, smaken verschillen.

Ik heb deze plaat nog een paar keer beluisterd en moet tot het besluit komen dat het toch minder goed is dan ik op het eerste zicht dacht. Geef mij ook maar de serieuzere Bruce.

Volgens mij werd Bruce niet alleen voor 'Outlaw Pete' geinspireerd door Kiss. 'Queen Of The Supermarket' had ook zo een tekst van Kiss kunnen zijn (zegt genoeg lijkt me... ). Daarnaast erger ik me ook aan het gebruik van het woord 'f***' - totaal overbodig in dit nummer!

Bruce Springsteen, inmiddels 59 jaar oud, maar muziek leren is hij ten lange na niet verleerd. Ik ken aardig wat platen van Bruce en dit album is voor mij zeker niet minder sterk dan andere platen van hem. Springteen blijft goed mee gaan met de tijd en zijn muziek. Over het algemeen vind ik hem een zeer aardige artiest, maar geniaal, nee zover gaat het niet bij mij.

Dit album schuift gewoon erg lekker in elkaar. Het niveau blijft voor mij over de gehele plaat hetzelfde. Het is goed, maar ik persoonlijk vindt de muziek iets te simpel en te gewoontjes om het echt goed te kunnen waarderen. Het is echt radio-muziek (niet irritant) maar zeker niet heel erg boeiend, voor mij. Maar zo af en toe kan ik wel van dit soort platen genieten. Bij deze plaat heb ik na 3 luisterbeurten nog geen minpunten ontdekt, op de titeltrack na. Dus dat is positief, alleen geeft de 'soort' muziek mij de doorslag om dit niet enorm hoog te beoordelen.

De cover van de inmiddels beruchte Wal-Mart Greatest Hits CD van Den Bruce ziet er een stuk beter uit dat dit gedrocht.

Even voor de statistieken: Op Amazon.co.uk en .com worden ook de CD's met 1 - 5 sterren gerate en ook hier wordt dit album als het slechtste of op 1 na slechtste (na Human Touch) gerate met 3.5 sterren. Dus geen gelul meer dat dit het beste Springsteen album is s.v.p. want dat is het niet.

Nee het beste Springsteen album is het zeker niet. Dat is mijn inziens 'Born to Run'. Dat vind ik persoonlijk zijn mooiste.

Thuurkelijk is dit niet zijn beste album, ikzelf vind Nebraska zijn mooiste, kort gevolgt door Darkness on the Edge of Town en Born to Run is zijn hoogst genoteerde in de MuMe toplijst, dus dat zal ws. wel het meest gewaardeerd worden, alsook door mij.

Ik vind dit een vrolijk, poppy album, niet te hoogdravend en makkelijk in het hoofd nestelend, met mooie muziek en plezier in het maken ervan. Zoals bij eigenlijk al de albums die ik luister, stem ik veelal met het gevoel wat een album bij mij oproept, in combinatie met de sfeer die het mij geeft. Aangezien dit album vanaf de 1ste keer dat ik het draaide, mij in zijn geheel kon boeien en entertainen en dit eigenlijk alleen maar meer is gaan doen. Vind ik 5* een eerlijke score...vanuit hoe ik het album beleef.

Ik geloof ook wel dat gezien de reacties een lagere waardering wel meer een realistisch beeld zou geven, maar zoals West al aangaf moeten deze dat dan ook maar in de sterren uitdrukken. Dan krijg je een gemiddelde van stemmen van mensen, die een stem geven door:
*hun persoonlijke beleving,
*muzikaal gehoor,
*vergelijking met andere albums uit het oeuvre,
*hun teleurstelling en al wat dies meer zij......

M.i krijg je dan een eerlijk beeld.
Wat mezelf betreft ik heb ruim en duidelijk aangegeven waarom ik dit de volle mep geef.

Op een paar misverstanden na, is dit m.i een interessante discussie met mede Springsteen fans en geen Springsteen haters in mijn ogen. Waarbij uitgenodigd word om aan te geven waarom men iets goed vind of hoog scoort en visa versa.
Een recensie van Itchy vandaag is daar ook een mooi voorbeeld van.

Dit album heb ik nogmaals beluisterd. Globaal een sterk album met een aantal uitschieters zoals opener "Outlaw Pete", "The Last Carnival" en "The Wrestler" maar er zijn ook enkele nummers tussen die ik wat te doorsnee vind, om niet te zeggen banaal en dan met name op tekstueel gebied zoals "Queen of the Supermarket" en "This Life". Het is tenslotte het spelplezier dat kenmerkend is en dit album aanstekelijk maakt.
Een meesterwerk is het niet, dit album kan niet tippen aan bv. "Born to Run" en "The River" en ook de voorgangers "The Rising" en "Magic" vind ik uiteindelijk ook net iets beter. 4* lijkt mij een rechtvaardige beoordeling.

Dat zijn ook mijn favorieten.



Ik ben het met je eens dat qua titel en tekstkeuze het nummer Queen of the Supermarket, misschien wel het vreemdste nummer van Springsteen is die ik ken. Het geeft gewoon een raar gevoel om zo over een kassiere te zingen in een supermarkt. Maar ik ben wel van mening dat vooral de opbouw van het nummer en zo naar het einde toe, zeer mooi gedaan is.
This Life, vind ik zelf ook heel mooi, wel wat Beach Boys achtig, maar dat vind ik het nummer niet misstaan.



Dat maakt voor mij persoonlijk de laatste * waard.



Wat The Rising betreft kan ik dat wel onderschrijven, zeker tekstueel en maatschappelijk gezien. De nummers zijn ook heel sterk, maar dit album is voor mij persoonlijk leuker om naar te luisteren. T.a.v Magic ben ik het niet met je eens. Ik vind die nogal over geproduceerd...maar ja das Brian O'Brendan..en sommige nummers qua sound teveel van elkaar hebben. Neemt niet weg dat nummers als Magic en Gypsy Rider heel sterk zijn en soit Girls in their Summer clothes, heeft qua tekst een beter geheel als Queen of the Supermarket.

Ik heb er een half puntje afgehaald, hij is me wel **** waard, wat veel is, maar The Boss maakt er toch weer werk van om goede songs af te leveren.
De plaat als geheel klinkt me iets "gelikter" of gladder dan we gewend zijn, het is de productie die me niet 100 % bevalt, maar het songmateriaal is wèl sterk.
Natuulijk haalt dit net het niveau niet van Born To Run of The River, maar deze Meneer is dan ook in de herfst van zijn leven, als jonge hond heeft hij zich destijds voldoende bewezen.
Die vroege albums draai ik trouwens nog vaak genoeg, die klinken nog steeds een stuk rauwer en ook iets doorleefder op één of ander manier....Neemt niet weg dat ik erg blij ben met degelijk nieuw werk van een gigant als Springsteen.

Dat heb ik zelf meer met Magic. Vind dat album meer dicht gesmeerd als WoaD. Hoewel het euvel met Brendan O'Brian m.i blijft, maar bij herhaalde beluisteringen van WoaD, hoor ik meer naar voren komen als op Magic. Trouwens het laatste nummer The Wrestler is afgemixed door mijn favoriet Bob Clearmountain. Duo Chuck Plotkin en Bob, zijn de grote mannen achter Born in the USA o.a.

Trouwens Life itself begint voor mij toch wel als de verrassing van dit album te ontpoppen, daar waar ik in het begin nog even aan moest wennen.

Dit album klint i.i.g minder doorleefder, klopt. Maar m.i wel gelukkiger. Das ook wat waard.

Hij is denk ik wel gelukkig of zoiets.... zijn vrouw zal daar voor veel tussenzitten, zeker weten; Behind every great man there's got to be a great woman, weet je?
Ik hou ook van die meer getormenteerde oude plaatjes, maar dit mag er echt best zijn, The Boss is back, en hij maakt me blij!

Toch weer een paar niet verwachte mooie ballads op deze cd , maakt de verrassing des te leuker.

Discussie over cd hoesjes werd te uitgebreid en derhalve verwijderd. Terug naar het album nu...

Dat album is van karton en de cd zit onder de krassen. Een grote bron van ergernis. Lijkt me geen te verwaarlozen discussiepunt. Bij b.v. de Eagles en David Gilmour was het geen probleem om dat aan te kaarten. De bruikbare tips hadden op zn minst toch wel kunnen blijven staan?

Zodra ik zo'n album heb gekocht los ik dat probleem op als volgt;
Ik haal de cd er één keer uit, stop hem in een dun plastieken doosje, dat ik op het schap vlak naast het kartonnen "onding" zet, die cd gaat er dus nooit meer in, dat vind ik gewoon het beste om die cd te beschermen tegen de Verschrikkelijke Krasman!

Zo ist maar net. Terug naar de inhoud.

Je kan hem nu toch ook kopen op het gewone cd-formaat?

Na de cursus "Kreatief Met Kurk" van Theo & Thea volgt binnenkort de cursus "Handig Met De Muziekschijf" . Als ik voorafgaande discussie lees over de cd en het hoesje, zitten hier vele potentiële leerling kandidaten op deze site. De cursus is off-topic, maar wel gratis en het voorkomt veel in- en uitpak leed van de cd.

Flauw. Zaten best bruikbare dingen bij. Had dan even de moeite genomen er een topic van te maken.

Misschien een idee om dat zelf te doen...tenminste als dat kan.
Want het is wel een algemene gedeelde brede ergenis, dat steeds vaker voorkomt. De laatste albums van Bruce zijn allen in zo'n onooglijk doosje gedaan. Waarbij deze toch wel de kroon spant.

O, ja als dit bericht toch verwijderd gaat worden, maak er dan meteen even een topic van.