Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Een beetje humor tijdens deze discussie kan toch echt geen kwaad, denk ik???

Magic en The Seeger Sessions heb ik net als vele andere eerste kartonnen edities (Coldplay, Marillion, Arena enz.) al eens in een normaal plastic doosje gezien. Zal hopelijk ook wel met deze cd gebeuren. Hoe verkopen we 2 keer hetzelfde album?

Heb je deze cd al weer los gekregen uit het boekje waar die in vast zat...?

Anders zet je toch gewoon een ander beter (....oh, oh!) album van Bruce op. Laat je deze lekker vast zitten.

PS: tip tegen krassen: doe de cd in het boekje ipv in het karton, dat scheelt krassen. Alleen niet te hard aanduwen!

Hij zit inmiddels met behoud van alle artwork netjes op maat gesneden in het enige echte doosje waar ie in thuis hoort! En als ik de normale versie tegenkom gaat ie de vuilnisbak in! Case closed!

Ja, want deze cd zit wel erg kut verpakt, net als:

1. Pink Floyd - PULSE
2. Pearl Jam - No Code
3. Pearl Jam - Vitalogy
4. Eagles - Long Road Out Of Eden
5. Coldplay - Viva La Vida
6. Bruce Springsteen - Live In Dublin
7. Bruce Springsteen - The Seeger Sessions
8. Bruce Springsteen - Magic
9. John Mayer Trio - Try
10. Pearl Jam - Rearviewmirror

Heb even een topic hiervan gemaakt bij Algemeen. Alle oplossingen voor kartonnen Artwork zijn daar welkom.

Muziek >> Algemeen >> Artwork van Karton - Ergernis & Oplossingen

Mooi zo! Hebben we tenminste wat aan.

@Running On Empty:
even iets anders: hoor jij in What Love Can Do van Springsteen ook wat van Big Country terug (die gitaar) ...

Iemand anders die in Working on a Dream en Kingdom of Days, de geest van Roy Orbison hoort rondzweven in de stem van Bruce?

Verder dit album onderhand laten overnachten in de speler. Moet wat tegengas geven aan de voorkeur van mijn dochter, die 6x per dag de Kabouterplop cd wil horen.....voor de criticasters...dit is een open deur...

Life itself begint zich tot mijn favoriet van het album te ontpoppen. Daarnaast ben ik van mening dat de grote sterren van dit album m.n Max Weinberg en Gary Tallent zijn. Wat een energie en lekkere loopjes.

Ik zal me inhouden

Zal Kingdom of Days eens nader beluisteren.

Ik had dat zelf idd al eerder vermeld Madjack .Al moet ik zeggen dat ik meer Orbison hoor in WOAD dan in Kingdom Of Days.Life Itself is inderdaad een pareltje.Voor mij ook de mooiste van deze plaat .
6x Plop per dag ? tijd voor een discman voor de kleine madame Madjack

Outlaw Pete is een schitterend nummer in mijn ogen, meteen hard verslaafd aan dat nummertje. En ik al grote fan van de mondharmonica, vind een nummertje als Good Eye ook echt schitterend. Al bij al een zeer vermakelijk album!

Nee niet echt, sorry.

Ik heb deze nu een keer of 10 beluisterd maar kan 'm nog steeds niet echt waarderen .Ik blijf Bruce een bromtol vinden.Sommige titels zijn zelfs irriterend

Volhouden.... Nie pleuje!!! (Vlaams voor; "Niet Plooien") en doorbijten maar!

Ach ja, als het je ding niet is, dan is dat maar zo, The Boss zal er zich weinig zorgen over maken, zo is het maar net. Ook Elvis Costello is niet voor iedereen, een stem moet je aantrekken, dat kun je toch niet forceren.

SURPRISE, SURPRISE, zit al dagen in mjn hoofd. Inhoudelijk misschien een simpel nummer. Op de koptelefoon, lekker hard zit ik mee te drummen en ik ga nog net niet dansen. Van dit nummer vrolijk, uitgelaten, blij. The Last Carnival daarna maakt je weer weemoedig. Maar deze sleurt je van de ene emotie naar de andere. Over het geheel is het een blije,positieve cd en gaat me nog lang niet vervelen, integendeel. En ik moet aan zoveel andere artiesten denken als ik bepaalde nummers hoor. Maar vind dat niet storend. Er zal best een beetje "jatwerk" tussen zitten. Maar deze cd uit tegaan zitten pluizen heeft imo geen zin. Na 51 minuten en 40 seconden voel je je weer harstikke lekker en de energie die uit die muziek zit dan in jou. Geweldig toch en hoe zou dat nou komen?? Surprise, surprise, omdat The Boss dat uitstraalt.

@ Ad (twee keer at!); Blij met je enthousiasme, maar aan ***** kom ik nog lang niet, misschien vanavond nog eens beluisteren, hij zit geheel in de "streelbare lesbische" (oftewel; aai-pot of i-pod dus!).

Ach..zo heeft iedereen zijn eigen beleving (én manier van stemmen) ; ik hang hier tussen de 3 en 3,5*.....ik ga 'm later nog wel weer eens beluisteren., wat soms helpt om het 'beter' te beoordelen.

Hier ook blijf hij regelmatig in de speler belanden.
Een album waar Bruce ws. veel aandacht heeft geschonken aan invloeden en bewondering. Denk bijv. maar aan The Beach Boys (this life) en m.n Roy Orbison (working on a dream en het laatste stukje uit Surprise Surprise met dat handgeklap, doet mij veel denken aan Pretty Woman break) Tom Waits waait ook rond op dit album met A night with the Jersey Devil en Good Eye.

Daarnaast ook een album met invloeden van zijn eigen oeuvre.
Valt me wel op, dat wat tekstuele inslag betreft, dit album het meest eenvoudige is wat Bruce op ons heeft losgelaten, misschien op Life itself na.
Voorbeelden:
I.m outlaw Pete, i'm outlaw Pete...can your hear me...can your hear me etc. (wel mooie tekst verder)
Honey your my lucky day...baby you're my lucky day
I'm working on a dream...liefst 20x t.o.v 34 regels.
Let me show you what love can do 14x t.o.v 35 regels
Kingdom of days....walk away walk away....etc. sing away sing away etc. This is our kingdom of days.

en de winnaar is....tataaaaa...Surprise Surprise...maar liefst..42x het woordje Surprise.

Queen of the Supermarket blijf ik een onheimisch gevoel van krijgen, qua titel en tekst, maar is muzikaal zeer dik in orde.

De doorslag is ook bij mij de energie die ik van dit album krijg en de vrolijke, gemoedelijke noot. Juist door die eenvoud.

Ben zowiezo 25jaar muzikale vriendschap met Bruce aan het vieren, alle albums passeren de revue. Laatst nog Born in the USA wat qua energie en vriendschap wel mij aan WoaD doet denken.

Prima omschrijving van WoaD en met die quote zeg jij met zoveel woorden precies zoals ik mijn reaktie eindig. Dat album geeft mij ook energie en een blij en positief gevoel. Schoonheid zit 'm dikwijls in zijn eenvoud>

Roy Orbison in Working on a Dream? Mocht hij willen

Een speciaal geval, dit plaatje... Maar alvorens met mijn recensie te beginnen wil ik zeggen dat ik sinds pakweg 2 jaar stillekesaan into springsteen gekomen ben. De roots van mijn springsteenfascinatie ligt niet in zijn oudere "Born To Run" en "Born In The USA" periode, maar is begonnen met Live In Dublin en The Rising. Het zal wel aan mijn leeftijd (27) en mijn folkie-gehalte liggen. Ondertussen heb ik ook wel de meeste van zijn ouder werk aangeschaft, beluisterd en belezen… Ook een concert van zijn Magic-tour bijgewoond (een belangrijk moment want toen wist ik: hier hou ik echt van) maar voor mij blijft The Rising zijn beste album, en Live In Dublin zijn beste liveplaat.
Ik bekijk dus waarschijnlijk de dingen vanuit een iets andere invalshoek dan de meeste hier die bv. opgegroeid zijn met The E Street of mensen die Springsteen nog maar pas leren kennen. Teksten bestudeer ik pas wanneer ik een nummer muzikaal echt goed vindt (kwestie te weten wat ik aan het meezingen ben).
Dit gezegd zijnde zet ik WOAD nog eens op en begint Outlaw Pete zijn 8-minuten lange tocht door mijn oren. Ontegensprekelijk een heel sterk begin van de plaat, en een mooi opgebouwd episch nummer wiens meezinghalte hoog is. I Was Made For Loving You van Kiss kan ik hier wel in plaatsen maar het was me zelf nog niet opgevallen. Voor mij is dat ook niet relevant omdat het compleet ander nummer is qua sfeer. Op plaat duurt het wel lang, maar ik ben ervan overtuigd dat dit live potten breekt en tot extatische toestanden kan leiden. We zullen zien op pinkpop
Toch blij dat na 8 minuten eindelijk My Lucky Day langskomt. Compleet iets anders dan Outlaw Pete maar echt één van mijn favorieten. Een lekker meebrulnummer van het type dat ik ze graag heb. Schijnbaar simpel maar zo doeltreffend. Het enige gevaar aan dit nummer is dat je het bij veelvuldig luisteren gemakkelijk beu kunt geraken. Gebruiken dus maar met mate.
De titelsong ondertussen ben ik al meer dan beu, en neig dus naar skippen. Bruce Springsteenst op zijn lichtst en op zijn saaist. Alleen het fluitstukje en de Orbison-achtergrondvocals kunnen er nog mee door.
Queen Of The Supermarket doen me in het begin herinneren aan Working On A Dream. Op dezelfde manier gezongen en de melodie heeft ook vele raakvlakken. Gelukkig bloeit dit nummer na een dikke 2 minuten open. Het doet me wat denken aan Sara (of Ugly Betty), het lelijke eendje die dan na 100 afleveringen toch zo lelijk niet blijkt te zijn. Met dank aan alweer de achtergrondzangeressen. Ik schat dit dus sterker in dan het nummer WOAD maar een echt hoogtepunt kunnen we dit bezwaarlijk noemen.
Ook What Love Can Do kan me niet volledig bekoren, en verder heb ik daar weinig over te zeggen. Begint nochtans niet slecht maar het vervolg doet me weinig. Spijtig
This Life komt dan ook van pas om al wat slechte nummers door te spoelen. Hij begint als een Beach Boy en doet verder vooral aan “Girls in their summerclothes” denken. Licht dus maar zeker niet slecht, en het nummer kent een hoogtepunt met de papapa-outro, aangevuld met een heel mooie saxsolo. Schoon !
Ik heb heel weinig met vuile blues, en daarom doet Good Eye me weinig. Maar ik denk dat hij met deze stijloefening toch maar mooi wegkomt. Interessant dus maar niet echt mijn ding.
Dit in tegenstelling tot Tomorrow Never Knows. God, wat hou ik toch zo van mooie kleine melodieuze liedjes. Was dit Nederlands, het was Kleinkunst en laat het nu juist die muziek zijn waar ik mee grootgebracht ben. Heel mooi arrangement ook, die bijwijlen een kinderkoor suggereert.
En mensen, het begint goed te komen: life itself getuigd ook van een schoonheid waarin ik me zo kan in verliezen. Dit had veel langer van mij mogen duren.
Kingdom of Days is een mooi theatraal nummer die denk ik ook wel snel kan vervelen. Velen horen hier Roy Orbinson in, maar je moet er eens op letten: dit nummer doet me vooral heel erg denken aan Mr. Tambourine Man.

We vervolgen met volgens sommigen het lelijke eendje. Nochtans heeft Surprise Surprise zijn waarde als makkelijke en lichte meezinger, en ook vooral het einde is echt niet te versmaden. Dan vind ik bv. WOAD en What Love Can Do als bastards veel erger.

The Last Carnival is een mooi melancholisch klein nummertje, een ode aan Federici maar raakt me eigenlijk niet echt
Daar lukt The Wrestler beter in. Een groeiertje denk ik die ik hier nog niet af ga kraken of in de hemel prijzen. Dat komt misschien nog.

Conclusie: Humo dwaalt als ze zeggen dat dit zijn beste is sinds Born In The USA. Met The E Street Band straalt hij met The Rising zoveel meer bezieling uit dan dit. Dit is ook niet sterker dan Magic, het is eerder van gelijke kwaliteit. Eindoordeel: 3.5 !

Misschien tijd voor Springsteen om weer eens iets anders te doen. Dat bracht hem kwalitatief geen windeieren op (zie Nebraska, zie The Seeger Sessions, zie Devils & Dust)

Ik vind anders dat Devils & Dust nèt ontzettend geslaagd is, één van zijn sterkste albums ever!

The Boss is Hot!

U leest het goed, Bruce Springsteen mag weer. Mag weer? Nee, moet zelfs! Jonge hippe bandjes zoals Arcade Fire en The Hold Steady roemen The Boss als hun belangrijkste muzikale invloed. En dan is de huidige president van de Verenigde Staten ook nog eens bevriend met hem en schijnt hem bovendien zelfs consequent als 'The Boss' aan te spreken. Dat betekent dus dat Springsteen Obama's meerdere is en op z'n minst tussen hem en God instaat.

Ik moet bekennen dat ik nooit een groot kenner van Springsteen's oeuvre ben geweest en zelfs een tijd lang iets tegen de beste man had. Dat zal wel komen doordat mijn ouders altijd Born In The USA tijdens autotochten draaiden toen ik op een leeftijd was dat ik de esthetiek van dat soort power-muziek nog absoluut niet kon waarderen. Het pompeuze jaren tachtig-geluid van dat album (die beukende drums!) riep zelfs altijd een bepaalde misselijkheid in mij op, evenals die 'coole' foto op de voorkant. Maar ja, ik probeerde toen al mijn tijd op mijn kamertje door te brengen met het ontstoffen van de vele LP's die mijn ouders eind jaren zestig en begin jaren zeventig hadden aangeschaft. Het geluid en de sfeer van die platen en hun hoezen was voor mij de absolute definitie van schoonheid in de popmuziek. Springsteen vond ik maar lelijk.

Toch is het later alsnog behoorlijk goed gekomen tussen The Boss en mij. Zijn akoestische plaat Nebraska bleek het perfecte glijmiddel, want daar klinkt hij precies als Bob Dylan en zingt bovendien intrigerende verhalen vol moord, doodslag en onvervulde verlangens. Zijn andere bekende platen - The River, Darkness on the Edge of Town, Born To Run en uiteindelijk óók Born In The USA - begon ik steeds meer te waarderen. Echt een fan ben ik nooit geworden; ik heb nooit de genialiteit in zijn muziek kunnen ontdekken die ik bij bijvoorbeeld een Bob Dylan, Tom Waits of Neil Young hoorde. Maar zijn songs zijn voor mij een klasse apart omdat er zoveel oprechte levenslust, romantiek en hoop uitspreekt. Cynische songschrijvers zijn er genoeg. Springsteen omarmt het leven: de mooie en de lelijke, de onschuldige en de wrede dingen.

Springsteen brengt nog steeds bijna elk jaar een nieuw album uit en ze worden altijd lovend ontvangen, evenals de meer-dan-drie-uur-durende concerten die hij met de tienkoppige E Street Band voor uitverkochte stadions blijft geven. Met het recente werk van Springsteen ben ik echter nagenoeg onbekend. Tot ik een paar dagen geleden uit nieuwsgierigheid zijn nieuwste album Working On A Dream downloadde en sindsdien geen enkele andere muziek meer heb opgezet. Natuurlijk verwachtte ik wel iets van degelijke kwaliteit, het ís immers The Boss. Maar zó'n verslavende collectie vol urgentie gezongen prachtliedereen, vol melodieuze inventiviteit en met zó'n hemelbestormend MAJESTUEUS geluid.... Vergeef me mijn lelijke taalgebruik, maar zoiets had ik dus niet verwacht en wellicht ook niet kunnen verwachten.

Het begint al met het openingsnummer van de plaat, Outlaw Pete. Zoals de titel al aangeeft een cowboysong. Maar niet zomaar een cowboysong. Nee, een rollercoaster van een cowboysong! Acht minuten lang duurt-ie en trapt zwanger van spanning af met marcherende strijkers. Terwijl het orkest aanzwelt, kerkklokken beieren en gitaren oosterse motiefjes spelen, zingt Springsteen over Schuld en Boete. Dan horen we een eenzame mondharmonica die zo uit Ennio Morricone's soundtrack voor 'Once Upon A Time In The West' lijkt te zijn weggestapt. Ook komen er nog een smerig orgeltje en een catchy achtergrondkoortje voorbij. En wanneer de violen vol barok melodrama tot de allergrootste hoogten openbloeien horen we dat The Boss net zoveel van de Arcade Fire houdt als de Arcade Fire van hem. (Van Kiss zal hij trouwens ook wel houden, want de melodie van het nummer doet in de verte wel aan hun I Was Made for Lovin' You denken.) Outlaw Pete is al met al een openingssalvo om U tegen te zeggen. Eigenlijk kan alles daarna alleen nog maar tegenvallen.

Maar dat doet het allerminst. In de drie kwartier die volgen horen we onnoemlijk veel - vaak typisch Amerikaanse - stijlen langskomen, zoals country, blues, folk en westcoast-pop. Elk nummer zit perfect in elkaar en overal spreekt een enorme bravoure en een enorme puurheid uit. oms ook prachtig melancholisch, zoals het nummer The Wrestler dat hij oorspronkelijk schreef voor de gelijknamige speelfilm met Mickey Rourke en daar een Golden Globe mee won. Het meest schaamteloos romantisch is hij toch wel in de song Queen Of The Supermarket. 'Als een man van bijna zestig jaar oud met zulk een pure bezieling de schoonheid van een ordinair kassameisje bezingen kan, moet die hele schepping van mij toch wel ergens op geslagen hebben', zal de Heer wellicht gedacht hebben na het horen van dit lied.

Verslaafd aan Springsteen. Had me dat een jaar of tien geleden maar proberen wijs te maken in de auto van m'n ouders. Maar ja, een neger in het witte huis had ik toen ook niet kunnen bedenken.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Moet dit nou: een 'recensie' - als je dit zo durft te noemen - van een andere website, die een halve pagina op Musicmeter in beslag neemt.

En dan ook nog eens vol met onzinnige teksten: bedoelde je niet te zeggen dat Springsteen boven Obama en God staat en eigenlijk jouw God is: zet dat dan neer!

@ west; ik doe dat ook soms; recensies uit kranten, tijdschriften meegeven aan de lezers hier, waarom niet? Zolang je er maar de bronnen bijzet, uiteraard.
Zo kom je nog eens wat te weten, trouwens wat in Vlaamse kranten of tijdschriften staat bereikt daarom nog Nederland niet....

Bedankt, Kàààààààààààààsgaaf!

Ik heb dat stukje zelf geschreven hoor. Had het op mijn blog gezet (waar ik vaker over muziek schrijf) en dacht 'ik kopieer het even hier naartoe'. Doe dat wel vaker en wordt normaal erg positief op gereageerd.

Nee, ik zeg dat Springsteen tússen Obama en God instaat, want ik wil toch zeker niet overdrijven.

Dat ben ik inderdaad niet, zoals gezegd heb ik nooit heel veel met de beste man gehad behalve een heleboel respect en ken maar een paar van zijn platen.

Als ik hier nu wat pagina's teruglees zie ik dat veel mensen die Springsteen wél beter kennen WOAD minder goed vinden dan andere van zijn recente platen. Daar ben ik dan nu dus erg benieuwd naar, want zoals ik in mijn stuk probeer te uiten vind ik WOAD echt waanzinnig!

Ik voel me nog erg wat de Springsteen betreft en deze plaat heeft me overrompeld. Toch ook leuk om eens van zo iemand te lezen hoe hij deze plaat ervaart in plaats van iemand die het vergelijken kan met The Rising, Magic en al die andere recente Springsteen-albums die ik nog moet gaan beluisteren?

Ik weet niet of iemand dit eerder heeft opgemerkt maar bij het fluitdeuntje in het titelnummer Working On A Dream krijg ik een heel sterk 7 dwergen gevoel.