White Lies - To Lose My Life... (2009)

De eerste keer dat ik Death hoorde dacht ik direct; Echo & the Bunnymen. Nu moet ik zeggen Ian McCulloch (lead zanger E&TDM) maar een geweldig album

@Mjuman: Ik snap wel wat je bedoelt, maar het blijft een interpretatie natuurlijk. Een platomania heb ik niet, maar ik geloof je gelijk. Er zijn inmiddels wel duizenden bands die groepsfoto's van JD hebben nagebootst. Ach ja, we kunnen het ze niet kwalijk nemen dat ze JD fans zijn. Het is duidelijk dat het donkere sombere hun trekt, maar ik blijf ze absoluut niet op JD vinden lijken. Dat het verwachtingen schept is waar, maar we weten inmiddels nu allemaal wel dat JD uniek is en er nooit meer een band is geweest die dat soort verwachtingen waar kon maken. Dat gaat namelijk niet. Sowieso niet zolang de betreffende band nog bestaat en alle bandleden nog leven. JD is namelijk een legende geworden en daar kan elke andere band zich door laten beïnvloeden, maar je kan het nooit zijn. Ik ben alleen maar heel blij dat JD zoveel bands heeft beïnvloed. Daar hebben we een hoop goede muziek aan te danken. 'Beïnvloed zijn door' is ook iets compleet anders dan lijken op.

Als ik jou was, zou ik snel naar ticketmaster gaan: daar zijn ze Nu te koop!

Ik kan dan helaas niet, kom terug uit Duitsland: concert van AC/DC....

Berichten over concerten in de Melkweg verplaatst naar White Lies

ik weet het.... schaam op mij.....

Pak voor je blote billen.

'Let's grow old together and die at the same time.' De meest positieve en romantische tekst van het jaar 2009, ben ik nu al van overtuigd en dat op een album dat door zoveel mensen als donker wordt gezien. Zie je wel dat dat reuze meevalt!

Mogen we een cijfer zien, reptielenmens - als dat u een richtpunt neerzet. Mijn gevoelens omtrent deze schijf zijn - nog steeds - ambivalent; ik draai 'em wel, hij ligt prettig in het gehoor, en dan...

dan ben ik het vlak na het draaien al weer kwijt. Ik zit nu ergens op 3,5. Maar ja, niet alle bomen groeien tot in de hemel.

Nee ik stem nu niet, misschien wel nooit. Mijn stemgedrag is niet gebonden aan logica. Soms heb ik geen zin om te stemmen, soms vind ik het te lastig en er blijft iets in me wat zich er ook wat tegen verzet. Soms stem ik al na een luisterbeurt, soms dus nooit. Zal ook zo 3,5 zijn op dit moment, maar het album daagt me niet uit vaak te draaien. Het concept is mooi uitgevoerd, maar misschien ligt het me net even wat tè gemakkelijk in het gehoor.

Getipt en daarna maar eens wat gaan lusiteren en recensies gaan lezen. Prachtig debuut van een paar jonge gasten.
Wat ik vreemd vind is alle vergelijking met Joy Division, Interpol & Editors (welke ik deels terughoor), maar ik hoor ook vooral Sisters of Mercy. Bijvoorbeeld het titelnummer het sonore gedreun van de drums HEEL FIJN

En zo is het! Iemand zei dit jaren geleden tegen mij toen we naar een lief oud stelletje voor ons op het terras zaten te kijken.... ze is er nog steeds.

4 februari stonden er nog maar een paar reacties, nu al 130, kwaliteit of niet, schijnbaar pakt het toch een boel muziekliefhebbers.
Ik vind ze steeds leuker en de hoes is inderdaad magisch... Gehypt of niet, ze staan wel in het voorporgramma van Snow Patrol en deze schijf blijft net zo overeind staan als de Battersea achtige pijpen op de hoes...

Het is leuk, pakkend - maar met JD heeft het - ik zeg het nog maar een keer - niet zo gek veel te maken.

Het is popmuziek met een donker randje en laat ik dan de achterkant van de inlay en de achterkant van het doosje en de groepsfoto die blijkbaar in de perskit zat (en door Platomania bij de recensie is afgedrukt) maar opvatten als een eerbetoon aan JD en IC, dan is die discussie ook weer achter de rug.

Ik hoop alleen dat dit album een meer blijvende waarde is dan Glasvegas die mijn speler de laatste maand niet meer zo gek veel gezien heeft. Dat was leuk zo lang als het duurde - en dat heeft (ben ik bang) deze schijf ook een beetje in zich; een vrij beperkte eeuwigheidswaarde. En da's helemaal niet erg, er komen steeds nieuwe - alhoewel dachten we nu aan "budgetbeperking" en "consuminderen"?

iedereen noemt of hoort een beetje dezelfde invloeden. niks mis mee maar dat zijn ook de invloeden dat de pers mee aan komt.


White Lies zullen in 2009 op dezelfde manier doorbreken als Editors een paar jaar geleden.


Dit is wat ik (in engels) had geschreven over hun in December ...

One of the hotly tipped bands for 2009 are WHITE LIES who are an indie rock band from London with epic vocals, who have already been compared to Editors and Echo & The Bunnymen, and appear influenced by Joy Division, Depeche Mode, and that early 80`s electro new wave sound. We at AAPA can also hear Julian Cope (& Teardrop Explodes) and possibly a touch of Visage, and several of their singles have already been included on our Monthly Playlists. Their debut album "To Lose My LIfe" (Polydor) is out in January, they are out on tour across the UK in February, and expected to play some gigs during March in Europe.

in de zomer zullen ze vast op alle grote festivals staan ... en in december durf ik te wedden dat ze in veel top 10 album lijstjes staan (net zoals Empire of The Sun) ... je hoeft niet een genius te zijn om dat door te hebben

Dat dubbel gevoel waar sommigen hier over spreken, ik vrees dat ook ik er wat last van heb. Eigenlijk is dit gewoon een tof dansbaar album met enkele sterke nummers. Ik denk dat het de teksten zijn waar het schoentje wringt. Waar genrevrienden als Dragons of Editors mooie en naar mijn mening aangrijpende teksten hebben over leven en dood, lijkt het alsof White Lies een parodie maakt op deze bands. Ik neem de teksten niet serieus, ze raken me niet en ik heb het gevoel dat ik naar zwartgallige humor aan het luisteren ben (vooral dat laatste nummer; als dat geen grap is weet ik het ook niet meer; of zinsnedes als Talking To God Now; mag het iets minder zijn aub?). Ik draai dit album vaak en graag, maar sommige teksten vind ik niet echt smaakvol.

Ik ben best liefhebber van dit soort bandjes, maar als ik dan weer eens mijn oudere muziek van Joy Division, Wire, Echo & The Bunnymen of andere Comsat Angels draai, dan kan ik niet anders dan besluiten dat er een groot verschil in kwaliteit is. 'Dark Parade', 'A Touching Display', 'Decades'; dat ongemakkelijke dreigende gevoel is er niet meer bij de jongere generatie (een aantal uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, ik noem nog eens graag Decorate. Decorate.).

De meeste bands gebruiken hun invloeden op dezelfde manier, maken gebruik van dezelfde ritmesecties en traditionele instrumenten. Experimentele kraakjes, bliepjes; het creëren van dreigende sferen of niet alledaagse instrumenten hun werk laten doen op onverwachte momenten; nee dat is er niet meer bij. Het is allemaal wel wat gladder geworden, dat kunnen we niet ontkennen.

Komt het door een grotere honger naar succes? Of zit de tijdsperiode ervoor iets tussen? Ten tijde van JD en Wire was de crisis geen ingebeelde mediahype, hadden steden en landen nog meer een eigen karakter en werd er nog meer gestreefd naar extravertie. Ik denk dat ook dergelijke factoren van belang zijn als we bands van toen en nu gaan vergelijken.

bees en wannabees ?

De tijden zijn wat dat betreft veranderd. De macht van de media/grote platenlabels is flink toegenomen. Ik denk zoals Lost Highway terecht zei: dat er vroeger misschien gestreefd werd naar eigen gezicht.(ook in de muziek) Nu moet een album flink verkopen of als je daar als band niet naar streeft ga je naar een klein indepdendent label.
Zoals dit album ook, als je alle resencies leest hoor je ontzettend veel bandnamen vallen, waar White Lies allemaal op lijkt. Eigen geluid? ik zeg niet dat dat moet, want beter goed gejat, als slecht bedacht. Dat vind ik persoonlijk hier ook het geval. Het is een fijne helemaal dicht geproduceerde plaat die bij een aantal nummers verschrikkelijk lekker klinkt.
Met dit alles wil ik niet zeggen dat vroeger alles beter was want in de jaren 70 & 80 is er ook verschrikkelijke meuk gemaakt. Goeie muziek is van alle tijden

nu lees ik mensen tussen de regels door "niets bijzonders, maar ik neem er genoegen mee" schrijven... jezus. en dan nog 4* geven... das ronduit misleidend

Het begin van Death neigt naar Pretty In Pink van Psychedelic Furs.
Verder hoor ik hier vooral in de zangpartijen Tears For Fears in terug.

Dit klinkt zo slecht nog niet , Death vind ik iets te poppy..

Het spreek me niet aan

Het is weer ge-hype-t, en daarom was ik een beetje skeptisch hierbij. Maar ik ben het gaan luisteren en het is echt goed! De melancholische zang en licht-elektronische muziek, een mooi geheel. Mijn favoriet is ook E.S.T., heel mooi!

Dat er veel reacties komen op een debuutplaatje hoeft volgens mij niet meteen te betekenen dat het gehypt is. Iets wordt een hit of niet en deze jongens zijn populair op MM en ze doen gezellig mee met Snow Patrol maar verder hoor ik nog weinig in de media hoor. Lekkere muziek wordt vanzelf ontdekt. Let op mijn woorden, na hun optreden in de Melkweg 10 maart gaat het plots nog harder...

Ze werden platgedraaid op 3fm en de NME wel eens bekeken?

Deze plaat past goed bij deze asgrauwe , donkere , ijskoude wintermaanden. De cd groeit iedere keer bij beluistering en wordt steeds een stukje beter. Dit zou wel eens een act kunnen worden die grote concertzalen gaat vullen en door kan gaan breken bij een groter publiek.

Verhoog mijn waardering. De nummers 2, 6 en 9 vind ik erg lekker klinken.

Bij Death doet de zanger me denken aan de zanger van Editors, opzich dus niet verkeerd Misschien dat ik daarom dit album toch even ga beluisteren

en de volgende single van deze album wordt:

Farewell to the Fairground


dit is een heel sterk debut album - ze gaan een van de grote nieuwe bands worden dit jaar en de hype is dus in deze opzicht wel terecht

de stem blijft me doen denken aan Juilan Cope (Teardrop Explodes) en dat is een bonus!
ik vind ze ook veel beter dan bijv. Editors - die vond ik overhyped en overschat, en live erg tegen vallen, maar ieder zijn eigen ding ..

Dat orgeltje in 'Unfinished Business' is er overduidelijk bijgesleept voor het sfeertje . Toch bevalt het me wel.

Na 1 luisterbeurt:
Het meest spectaculaire aan deze band is de zang. Zowel hoog en laag klinkt het prima. De gitaren klinken lekker fris en de productie is glad en massief.

Dit album ga ik meer luisterbeurten geven, al heb ik niet het idee dat dit een groeier is.

Ik vind hier dus echt helemaal geen drol aan. De invloeden liggen er dik bovenop; Joy Division, Editors, Echo & The Bunnymen, Wire... maar ik vind het gewoon harteloze prut.

Het lijkt alsof ze hun helden eens goed bekeken hebben, en dat vervolgens wiskundig na hebben gedaan. Er is geen enkel stukje gevoel of passie te ontdekken. De plaat zompt door als een grote, trage modderstroom.

Ik kan hier echt helemaal geen bal mee, het spijt me. Omhooggevallen jochies, overschatte plaat.

2*

Wat een geweldig album is dit toch. Wat ik 2 jaar geleden bij Dragons heb, ervaar ik hier ook weer.
De single Death blijft maar in mijn hoofd hangen.
Binnenkort maar eens uitgebreid op in gaan.