White Lies - To Lose My Life... (2009)

Dit vind ik dan toch stukken minder dan het album van Dragons, waar we het wel over eens zijn dat het een onderschat meesterwerk is. Dragons' teksten zijn behoorlijk poëtisch, White Lies' teksten zijn soms op het randje van het lachwekkende. To Lose My Life is ok, maar mist de ziel en passie die ik bij Dragons wel voel. Kant A vind ik ook gevoelig beter dan kant B.

Ik ben bang, heel bang.... dat ik Bouke hier en daar wel gelijk kan geven. Dat wiskundige nadoen benoem ik dan liever als een zeer commerciële produktie, waarbij de producer mogelijk zelfs hun overhemden gestreken en wel in de kast legt. Het zit goed in elkaar maar zo glad...

@R71 - uit ervaring sprekend (een huishoudelijke mededeling): hemden blijven langer glad en mooi als je ze ophangt. Opvouwen heeft alleen zin bij ruimtegebrek (zoals bij in een koffer vervoeren). Nieuwe hemden: eerst strijken.

Verder zijn we het eens: deze band doet me te veel denken aan The Cars, wel ok, naar erg glad - ben bij The Cars ook nooit verder gekomen dan Candy-O (voor éé'n euro - en dan deels vanwegede Vargas-hoes). Mijn kwalificatie voor dit soort muziek: kattenblikjesmuziek - ik had vroeger een Siamees en die at meestal hart en ééndagskuikens; soms kreeg ie blikvoer en dag ging het vaak van: hap, hap, slik weg - ging ie naar me staan kijken met zo'n blik van "nou en, was dat het nou; waar is de rest?" of "was dit het?". Nou dezelfde associatie heb ik bij dit soort muziek: hap, hap (=luister), slik weg - was dit alles?

To Lose My Life ... zal dus een geringe eeuwigheidswaarde hebben Maar goed, geeft niets per slot van rekening is een dropveter ook eindig.

Ben ik er gelijk op betrapt dat ik geen overhemden draag.... dus legt=hangt.

Of ik: dat ik lid ben van het PODG = professionele overhemdendragersgilde

Het begin van Death doet mij wat denken aan Candy van Iggy pop. Verder heeft het nummer dus ook veel raakvlakken met Pretty In Pink van Psychedelic Furs. Het heeft een mooie opbouw, en is wel de mooiste single die ik sinds Spiralling van Keane gehoord heb.
To Lose My Life is ook erg sterk. Het stemgeluid doet regelmatig denken aan Midge Ure van Ultravox. Iets wat ik vaker terug zal horen.
Oke, A Place To Hide lijkt inderdaad op Editors. Maakt verder toch niet zoveel uit?
9 van de 10 postpunk bandjes rond 1980 leken op David Bowie, daar valt toch ook niemand meer over?
Weer hoor ik duidelijk Midge Ure, en die man heeft een mooi stem geluid, en mag best als voorbeeld genoemd worden.
Fifty On Our Foreheads begint heerlijk ingetogen. En heeft muzikaal raakvlakken met The Cure uit hun Wish periode.
Het lage zanggedeelte leunt tegen Echo & The Bunnymen.
Unfinished Business gaat via Editors richting Tears For Fears.
E.S.T. neigt dus ook weer naar Tears For Fears en Ultravox (vreemd dat die invloeden hier vrijwel niet genoemd worden).
Een Joy Division hoor ik trouwens helemaal niet terug op dit album. Die vergelijking snap ik dus ook niet; of het moeten de drumpartijen van Death zijn.
Bij From The Stars snap ik wel dat men The Killers op dit album terug hoort.
Dit klinkt inderdaad wel gladjes, maar ik vind die snellere versie van Forbidden Colours van David Sylvian (die viooltjes) er wel bij passen.
Farewell To The Fairground wijkt wat af van de rest. Het rockt een stuk meer, waardoor ik met vlagen moet denken aan Big Country.
De vreemde eend in de bijt, zullen we maar zeggen.
Nothing To Give is heerlijk dromerig, en doet me dus weer aan een Roland Orzabal van Tears For Fears denken. Eigenlijk had dit de afsluiter moeten zijn.
Dat is het dus niet, want The Price Of Love sluit dus af. Mooie opbouw met synth en gitaar.
Ik vind White Lies dus wel degelijk een mooie toevoeging in het postpunk tijdperk.
We zullen afwachten of ze dit nivo verder kunnen ontwikkelen, en niet afknappen op het moeilijke tweede album. Hopelijk hebben we hier te maken met een blijvertje.

P.S. Mijn overhemden hangen ook gestreken in de kast. Ik hou niet zo van kreukels.

Hoewel ik de cover práchtig vind (het maakt me erg benieuwd naar de muziek), valt het geluid van de White Lies me wat tegen. Het is allemaal al vaak genoemd: weinig gevoel, veel te glad etc. etc.
Ik heb me vooral geërgerd aan die lange 'zang-intro' bij Nothing To Give... Wat een sentimenteel, gemaakt, gekunsteld zeiknummer is dat.
Gelukkig is de plaat dan al bijna afgelopen.
Nee, de eerste paar nummers zijn véél sterker en klinken als een klok.
Beoordeling volgt.

Geweldige voortstuwende rock-muziek met een fantastisch basloopje erdoor heen.
Doet me af en toe denken aan Joy Division, en de stem aan de zanger van Ultravox ( die vergelijking is overigens al meer gemaakt ).
Gelukkig staan er nog steeds goeie nieuwe bands op.

Farewell to the Fairground is geweldig.

Het beste nummer van het album!

Ik ben verkocht

Ik ben een luisteraar van het eerste uur White Lies en even dacht ik dat net als Moke vorig jaar (of was dat alweer 2 jaar geleden?) de band snel weer in de vergetelheid raakt. Bij WL weet ik dat zo net nog niet. Dit debuut staat wel als een klok, hoor. Alle vergelijkingen ten spijt, tijdgeest, tijdgeest, tijdgeest, een strakke schijf. Heel benieuwd naar het live gebeuren volgende week... Mijn 4,5 blijft stevig staan. De synthesizertjes in het refreintje van EST zijn zoooo lekker...

het past juist perfect in deze tijd

Verrassend genoeg begint dit plaatje me steeds beter te bevallen. Ik had het al niet meer verwacht
Ik blijf erbij dat 'nothing to give' een draak van een nummer is, de rest groeit en groeit. Het kan me ook niet meer schelen dat het 'klinkt-als' gehalte zo hoog is. Het hoeft niet altijd flitsend en vernieuwend te zijn, kijk maar naar de laatste plaat van U2 en Gun's Roses.....

Soh wat een verrassend lekker klinkend album is dit zeg van de voor mij tot voor kort totaal onbekende band White Lies.
De zanger heeft een prima stem voor de veelal sterke rocksongs die verder zijn voorzien van een lekkere stevige bas.
De sound heeft voor mij nog het meest weg van de Editors alleen dan wat gladder.
Kortom een erg aangename verrassing.

Dit album ga ik zeker aanschaffen, ik vind ze verrassend goed eigenlijk en het blijft lekker hangen.

Heerlijk album om je debuut mee te maken!

Wat een goed album! Ik hoor een beetje de sound van Interpol of The National... maar dan allemaal wat makkelijker te pruimen. Teksten zijn soms wat matigjes maar voor een debuutalbum vind ik dit echt heel erg goed!

Hier zit eeen glasrijke toekomst in!
Nummers als Unfinished Business, death & To Lose My Life zijn toch wel nummers van grote klassen...
Ik kan niet wachten op het volgende album!

Wel creepy dat eerste nummer, Death. Hoorde het nummer vlak voor de vliegramp met dat Turkse vliegtuig..

Grapjas, je bedoelt waarschijnlijk 'glaNsrijke toekomst'. En ik weet niet hoe groot die klassen zijn waar je het over hebt, wij hadden meestal een man of 25~30 per klas op de basisschool

Deze is net uit, met een beetje geluk (voor jou) komt er dus over een jaar of 2 weer een album.

Over 2 jaar zijn de White Lies óf totaal niet meer relevant, óf kent de hele wereld ze inmiddels....

... óf allebei. Eigenlijk zijn ze nu al niet zo "relevant", omdat ze op een gelikte uitvoering na niets toevoegen aan het huidige muziekaanbod. Laat staan dat er over twee jaar nog iemand op zit te wachten. Maar in 2009 is het natuurlijk lekker cashen voor een band als deze.

De orginaliteit is inderdaad ver te zoeken. In ieder geval kan de Interpol-fanbase, tussen 2 Interpol-albums door, tijdelijk hun heil zoeken bij de White Lies .

Wat vind jij dan de grote overeenkomst tussen interpol en White Lies?

Ik denk dat ze inspiratie opdoen uit dezelfde bands. White Lies haalde mogelijk zelfs inspiratie uit Interpol zélf...

Afgezien van de 'zware stem' die al talloze keren genoemd is, doet de hele sound van White Lies me denken aan Interpol. Het is een gevoel, en dat is iets wat ik niet kan onderbouwen met een technische verhandeling over ritme, klankkleur, etc etc. Hopelijk kun je me dat vergeven ....

Ik zie dus ook geen overeenkomsten.

Het zoveelste bewijs dat het menselijk oor een subjectieve zintuig is.

Daar ben ik het dus wel mee eens.

Of een zintuig subjectief is... ik denk het niet.... de verwerking (interpretatie) van de opgevangen informatie (beeld, geluid, smaak e.d.)... uiteraard wel.