White Lies - To Lose My Life... (2009)

Nu een aantal keren uit mijn logitech z4 gekomen..tijd voor een mening:

-De opener Death is natuurlijk van grote klasse! Knap hoe dit nummer 5 minuten je aandacht kan vasthouden, en niet voor één keer, maar gewoon elke keer als je dit nummer hoort! Heerlijke uithalen!

-Het titelnummer komt ook lekker binnen...Het wachten is op het heerlijke refrein waar je niet lang op hoeft te wachten (gelukkig!). Laten we samen oud worden en tegelijk doodgaan! Zo'n simpel zinnetje...maar wat klinkt het lekker...

- A Place to Hide...Leuk! verstoppertje spelen! Deze band doet dat dus écht niet na de twee eerste nummers! Ook dit nummer begint weer goed...die geniale zware stem klinkt zo dreigend en opbouwend naar het refrein toe...wat ook weer lekker rocken geblazen is! Zal dit dan hét "kleine-indie-bandje-van-2009" zijn? (reacties graag haha!)

-Fifty on our ForeheadsZal het album hier dan in gaan zakken? Of komt er weer een knaller? Het lekkere drum-intro zegt dat ook dit nummer weer goed zal worden...wanneer de gitaar en die heerlijke stem erbij komen zegt het genoeg! Het eerste aardig rustige nummer van dit album...even lekker bijkomen en genieten van het mooie refrein! Toch wordt zijn stem iets luider aan het eind..wat het nummer een extraatje geeft wat niet verkeerd is!

-Wat gaat dit album snel! alweer bijna op de helft...Unfinished Business: De Editors-stem zet je gelijk weer rechtop je stoel...wat belooft dit nummer te worden? Wat worden de nummers toch heerlijk naar een climax toegewerkt zeg...ook hier weer, schitterend! Dance like we used tooo

-E.S.T...mysterieus begin, klinkt veelbelovend! Leuk deuntje ook..maar eerste nummer wat mij iets minder aanstaat, ook al klinkt het natuurlijk nog steeds goed! (mede door zijn prachtige stem!) hopelijk groeit dit nummer nog bij mij...zoals meer nummers op dit album!

-From the Stars: Sterk begin met de opkomende drums tussen zijn stem door, lekker opbouwend weer! De gitaren klinken ook lekker en hoor ik strijkers? Aardig lekker nummer dit! Misschien wordt het wel een beetje teveel van hetzelfde, maar who cares?

-Geen rustpuntje meer te bekennen, gelijk weer volle pijp Farewell to the Fairground ertegen aan gooien, wat trouwens geen verkeerde keuze is! Erg lekker rockertje wat goed los komt aan het eind! knap werk...

-Zal het hier aan het eind dan eindelijk is rustig worden? Of zit dat er gewoon niet in? Nothing to Give lijkt toch het rustpuntje te worden...de stem van de zanger komt hier erg goed uit de verf, naar mijn mening! Toch is het zoals bij elk nummer tot nu toe wel wachten op een climax of explosie...die niet komt in dit nummer! Jammer, want dat is juist een van de sterke punten van deze band! Toch een mooi nummer! He....wacht! Er zijn nog 40 seconden te gaan en de drums komen iets meer los! Helaas..te snel voorbij...

-Het slotnummer...wat zal The Price of Love opleveren? Het begin is aardig rustig, wat niks zegt bij dit bandje! Wat klinkt dit goed zeg! Prachtig opgebouwd...wat zal er nu komen? Die dreigende drums en gitaren beloven veel goeds...en jawel: een heerlijke climax!

Knap..ze hebben mij toch drie kwartier weten te boeien! Ondanks dat sommige songs een beetje hetzelfde klinken, is dit een bandje met veel potentie! Vooral de zanger heeft veel in zijn mars! ik zeg: 4,5*, hopelijk wordt dit nog eens 5!

Ik zal lang niet de eerste zijn die het volgende gaat zeggen:

Post punk Joy Division copy #43. Dit hebben we allemaal allang gehoord. Naar mijn idee is de Joy Division koe na Interpol en Editors al wel een beetje uitgemolken.

Begrijp met niet verkeerd, dit is geen slechte muziek. Maar andere bands hebben dit eerder, beter en mooier gedaan. Dit plaatje brengt werkelijk waar niets nieuws. Dat neemt uiteraard niet weg dat dit nog aardig te beluisteren is, maar uiteindelijk zet ik toch liever een album van Interpol op.

Kan iemand mij nogmaals uitleggen waarom zoveel mensenJoy division, Interpol en White lies (en vooruit, waarom ook niet, Editors) in 1 zin met elkaar verbinden, ik hoor namelijk zoveel verschillen. Tuurlijk, zeker deze plaat grijpt in sterke mate terug naar een bepaald tijdvak en brengt weinig nieuws, maar om dan telkens maar met JD op de proppen is wel erg gemakkelijk. Zullen we de Amy Winehouses, Duffy's en Adele's van deze wereld dan ook maar gelijk schrappen, sterker nog, alles wat een beetje terug grijpt naar eerder dagen ?

als interpol fan en op tweede plaats editors voel ik me snel verwant met dit album, het "klinkt als" Editors, dat kan je toch echt niet ontkennen! of het een kopietje is, laat ik in het midden! ik weet één ding: dit album was lekker muzikaal genieten en ik slaagde erin om dit album dagenlang na mekaar af te spelen, het album kent geen inzinkingen en daarom alleen al geef ik dit album een dikke voldoende, zelfs een vette 4
Ze staan vrijdags op rock werchter 2009, ik zal er ook zijn!

Geen probleem dat het lijkt op Editors en dus teruggrijpt op Joy Division enzo. Maar White Lies voegt helaas niets toe aan dit geluid. Op zich prima gespeeld en geproduceerd, maar er mist "iets". Het is me allemaal veel te glad, te plat en te voorspelbaar. Vooral die lyrics. Een beetje cliché-ellende hoort wel bij dit genre, zie nogmaals Editors, maar je kan het ook overdrijven.

Op Metacritic zag ik volgende samenvatting van pitchforkmedia:



Zit wat in, de vergelijking met Interpol is terecht naar mijn idee. Die plaat is veel beter. To Lose My Life is niet slecht, vooral de eerste nummers zijn best te genieten, maar het is ook niet heel goed. Dan kan je beter Turn on the Bright Lights nog een keer opzetten.

Her en der de vergelijking met Interpol en Joy Division al meegekregen, hoewel er zeker punten van overeenkomst zijn, is een vergelijking onnodig. Hun stijl voelt voor mij te hedendaags voor zo'n vergelijking en staat bovendien zijn mannetje zonder die vergelijking ook goed. Een aantal uitschieters (to lose my life, Fifty on Our Foreheads) en voor de rest geen missers.

Voor degenen die White Lies met Interpol en Editors vergelijken en deze muziek weten te waarderen, raad ik aan ook eens te luisteren naar Simple Minds (New Gold Dream), Talk Talk, New Model Army, Sisters of Mercy, Midnight Oil (jaren '80 werk) en Killing Joke. Het is echt niet zo dat Joy Division de enige keuken is waar deze nieuwe bands hun inspiratie halen. Sterker nog: in To Lose My life zit na 2:20 minuten een bijna letterlijke sample van Simple Minds.

Interpol kon mij dus echt niet boeien!
Dit heeft veel meer energie terwijl Joy Division me toch wel weer kan boeien!
Dit doet me meer aan the Editors denken eigenlijk. En de vergelijking tussen de Editors en Joy Division vind ik eerlijk gezegd nogal ver gezocht. alleen het stemgeluid komt overeen. En dit is toch wel wel weer een wat ander stemgeluid dan de editors. Veel energieker dan Interpol en Joy Division dus!!

En Joy Division is zoals de man van de platenzaak tegen me zei gewoon bedroevend mooi! Terwijl ik hier toch wel vrolijk van wordt!!

Dit is zeker een stuk energieker en toegankelijker dan Joy Division. Het doet mij eigenlijk ook meer aan Echo & the Bunnymen denken. Interpol en Editors vind ik er ook duidelijk in terug te horen, maar dan van een veel minder interessant niveau (zeker in vergelijking met Interpol). Het is te voorspelbaar en heeft geen eigen smoel, wat Editors en vooral Interpol veel meer hebben.
De plaat heeft zeker wel zijn momenten (Death en To Lose My Life), maar vaak klinkt het te bedacht en vooral saai! Die jaren '80 stem van die zanger kan ik dan wel weer waarderen. Maar de nummers blijven een beetje hangen rond de 2,5 en 3*. De teksten zijn vaak ook van een erg bedenkelijk niveau. Ik moet mijn stem dan ook helaas verlagen van 3* naar 2,5*

Het is duidelijk met een album titel - To lose my Life- en een single - Death- dat deze mannen enige verwantschap hebben met de dood. Toen ik voor de tweede keer naar dit album luisterde begon mij dit een beetje te irriteren. Ik kwam er achter dat op 70% van de nummers het woord death/die of dying voorkomt. In de resterende 30 % van de nummers zitten ook nog bijvoorbeeld zinnen als: "But there's a light in the distance waiting for me, I will wait for you."
Kortom ik vind het een beetje te gemaakt, verder wel leuk om eens op te zetten maar meer ook niet.

Oke, genoeg. ik pas hem toch een halfje naar beneden aan. De scherpe kantjes gaan er af, blijft wel lekker.

Laat je dit album horen aan een gemiddelde luisteraar die in de jaren 80 is op gegroeid, en die de band niet kent, en je zegt dat dit uit 2009 komt. Dan heb je een grote kans dat men denkt dat je een grap maakt.

White Lies is Joy Division met een 'popsausje' erover heen. Death en How To Lose My Life zijn wel aardig, de rest gaat totaal langs me heen. Nothing to Give is een draak van een nummer.

Amen

Ontdek steeds meer mooie kanten aan To Lose My Life.
Ben ook erg benieuwd hoe ze op de Pinkpop zondag uit de verf komen.
Het feit dat er zoveel invloeden te beluisteren zijn doet voor mij niet onder dat er gewoon heel veel mooie nrs. te beluisteren zijn. Favorieten: Death, To Lose My Life, Farewell To The Fairground en The Price of Love.
Dat gedweep met de dood kost ze 0,5 punt, maar toch een 4,5.

helemaal mee eens!! niets is nog orgineel het is allemaal al een keer eerder gedaan en the white lies maakt muziek dat prima in het gehoor licht en god dank dat er zo af en toe nog eens zo'n bandje komt rip of of niet dit album is een dikke 5 sterre!!!!

flauwe hap deze white lies

invloeden liggen er vingerdik bovenop, het gedweep met de "dood" grenst aan het ridicule, en 't is allemaal al zovele malen beter gedaan....

tsss tsss tsss

Hmm.
Ik apprecieer dit plaatje anders best wel.

Natuurlijk hoor ik wel waar White Lies de mosterd haalt maar ja het is verder wel behoorlijk goed uitgevoerd en het zijn ook gewoon pakkende nummers.
En het is dat de thematiek in de lyrics zo vaak aangehaald wordt dat je er vanzelf op gaat letten (ook in recensies op het net en zo), maar het doet me eigenlijk vrij weinig, totaal niet storend naar mijn idee.

Lijkt niet op Joy Division.
Dan heb je misschien alleen "she lost control" gehoord want de vergelijking is misschien alleen een beetje de stem.

In de clips lijken de leden (zanger en drummer) op leden van Joy Division. Muzikaal echter helemaal niet.

Raar dat er zo over gevallen wordt dat het woord Death zo vaak genoemd wordt trouwens.
Een band die regelmatig het woord Love gebruikt wordt daar toch ook niet op af gerekend?

erg veel ophef voor een middelmatig album.

enig lichtpuntje (naar mijn bescheiden mening) is "to lose my life"

Het debuut van White Lies klinkt donker met die kenmerkende pathos of bombast. Hiermee is White Lies sterk beïnvloed door o.a. Echo & the Bunnymen en Ultravox, maar hun invloeden zijn te duidelijk en zelf voegen ze te weinig aan toe, waar dat bands als Interpol en Editors (die zich ook laten inspireren door bands uit begin jaren '80) toch wat meer eigenheid hebben.

Het moet wel worden gezegd dat White Lies gevoel hebben voor melodie en dat ze pakkende popsongs kunnen brengen, al vind ik het tekstueel niet altijd geloofwaardig. De zang en begeleiding zijn meer dan behoorlijk. De beste nummers vind ik "Death" dat ik steeds meer ga waarderen ook al vanwege die baslijn, "To Lose My Life" en slotnummer "The Price of Love".

Conclusie : een aanvaardbaar album, maar een volgende keer toch wat meer originaliteit en eigen smoelwerk.

Dus wel, de invloeden ligger er te dik bovenop. Zoals ik al zei White Lies is Joy Division alleen dan toegankelijk voor de massa, radio en tv. Het is een standaard in een dozijn album, dit hebben we allemaal al weleens gezien en gehoord. En is dat erg? Nee, maar prijs dit alsjeblieft niet de hemel in want het is gewoon niet speciaals.

Ik zet Unknown Pleasures nog maar eens op...

Je kunt dit natuurlijk met Joy Division vergelijken, maar als je beide bands op een lijn stelt, dan geeft dat vooral aan
- dat je 80's new wave-referentiekader bijzonder klein is
- dat je kennis (of je beleving) van Joy Division erg oppervlakkig is.

Dit heeft net zo veel weg van Joy Division, als van Echo & The Bunnymen, Fad Gadget en Magazine, namelijk dat er - met name productioneel - vage echoes uit de periode van deze bands in door'galmen'.

Qua intensiteit, liedstructuren, teksten is dit absoluut van een heel andere orde dan Joy Division. Iedereen die beide bands meer dan oppervlakkig beluistert, moet dat vast kunnen stellen.

Bovendien zou de vergelijking alleen zin hebben als je je beperkt tot de bekende singles van Joy Division. Als je hun plaat Closer hier naast legt, vallen er weinig overeenkomsten aan te wijzen.

Los daarvan vind ik dat bij een vergelijking met Joy Division White Lies het natuurlijk sowieso aflegt, al hebben de drie singletjes echt wel hun charme.

En weer ben ik het eens met dj maus. De vergelijking met Joy Division is minimaal. Ik hoor hier dus eerder Ultravox en Tears For Fears in terug, maar dat vermelde ik al in mijn recensie.

Als je naar een band wilt luisteren die wel degelijk Joy Division na doet, dan raad ik het overschatte Interpol aan. Dat is wel een weinig orginele band. Maar voor liefhebbers van Joy Division prima muziek.

Voor mij is het debut van White Lies het album van het jaar. Ik verwacht dan ook niks meer dat deze dit jaar zal overtreffen.

De vergelijking met Joy Division vind ik zo bot. Invloeden zijn duidelijk, maar dat 'White Lies niks meer heeft toe te voegen op dit joy division geluid' is naar mijn mening onzin. White lies is 100% toegankelijker, veel minder zware kost. minstens 90% van zowel closer als unknown pleasures zou op geen enkele manier een nummer van white lies kunnen zijn, en andersom al helemaal niet.
Dan noem ik Shadowplay liever dé inspiratiebron van Interpol, dat toont al veel meer gelijkenissen.

Dat betekent dus dat er een wezenlijk verschil tussen zit, Joy Division is niet echt iets voor die massa, radio en tv lijkt me. En om dat toegankelijk genoeg daarvoor te maken, zul je je sound erg moeten aanpassen. Wat naar mijn mening ook duidelijk is gebeurt.

Joy Division toegankelijker, dan kom ik al snel bij New Order uit.

Joy Division klinkt een stuk rauwer en oprechter dan White Lies. Deze laatste klinkt gladder, theatraler en meer poppy.