White Lies - To Lose My Life... (2009)

Danku!

Heb ze op Pinkpop gezien in de tent... en ik kan aleen maar bevestigen wat ik had gehoopt: een sterke prestatie en schitterend debuut van deze jongens! Heel de tent uit de bol met laatste nummer Death.
Het is en blijft natuurlijk een eigen smaak, ik kan absoluut niet begrijpen dat iemand dit niet goed zou vinden, maar dat moet ik accepteren, net zoals ik om één of andere reden niet lijk te 'matchen' met Franz Ferdinand.

White Lies blijft voor mij één van de beste debuten van de laatste jaren en ik zal hen met veel plezier volgen de komende jaren!

Na aantal maanden intens beluisteren heb ik stem nog iets verhoogd naar 4,5
Uitschieters zijn ongetwijfeld:
To lose my life
Death
Fifty on our...
Unfinished businesses
Farewell to the fairground

En om mijn eigen statement toe te voegen aangaande muzikale vergelijkingen: ik hoor in White Lies vooral de Editors (zeker qua stem), en bijzonder weinig van Joy Division.

Ik hoor in White Lies ook veel van Editors in en die hebben de mosterd gehaald bij Echo & the Bunnymen en deze band is op zijn beurt beïnvloed door Joy Division. Indirect kun je de link dus leggen met Joy Division dat zowat de meest invloedrijke postpunkband is.
Dit album heeft zowel grote voorstanders als even grote tegenstanders (ook op MuMe). Ik sta daar zowat tussen in : niet slecht maar geen album dat mij van mijn sokken blaast.

Mee eens!

Vanmiddag voor het eerst een aantal nummers geluisterd van deze plaat en ik ben niet teleurgesteld! Ik had al een hoop positieve reacties op White Lies gelezen. Ik heb het hele album nog niet gehoord maar Death en To Lose My Life zijn erg blijven hangen. Heerlijk refrein op de laatstgenoemde. Het doet inderdaad een beetje Editors, maar het doet ook wel een beetje (op Death) nummers zoals Snow Patrol en U2 ze maken met epische uitbarstingen richting het einde. Het is niet erg origineel dus, maar kwalitatief gewoon prima.

Ik vind het toch wel wat veel op elkaar lijken allemaal. De eerste drie tracks zijn fantastisch. De laatste drie nummers zijn ook sterk. Het middenstuk voelde toch een beetje inspiratieloos aan. White Lies heeft misschien wel iets teveel een karakteristieke sound. Zoveel dat het moeilijk wordt om er op te variëren.

Het zit allemaal wel goed in elkaar maar ik vind het helemaal niks.
White Lies heeft mij een te hoog kijk ons eens goed joy division na doen gehalte.
Vooral dat expres laag zingen.. brrr afschuwelijk gewoon.
Fifty On Our Foreheads bijvoorbeeld doet me echt heel erg denken aan Atmosphere met zo'n xylofoon achtig effectje aan het eind van het nummer. yuk

Iedereen vergelijkt ze dan wel met Joy Division, maar dat kun je toch zien als een groot compliment?

Maar de heren van White Lies zeggen zelf niet Joy Division, Interpol en de Editors te imiteren. Ze hebben zelfs een hekel aan de Editors. Maar ik blijf het vreemd vinden, zodra er een band is in dit genre wordt de link gelegd naar Joy Division en Interpol. Waarom meteen naar de vroegere bands kijken? Kijk gewoon naar White Lies en zie dat dit jongens met potentie zijn.

Hahaha, hebben ze echt een hekel aan Editors? Ze klinken echt exact hetzelfde, alleen een stuk eentoniger!

Ja, dat hebben ze gezegd in een interview

even mijn score bijstellen, het kwartje begint eindelijk te vallen ! :-0

Toen ik het album voor het eerst hoorde vond ik het een redelijk tot goed album, maar daarvoor heb ik ze al 2 keer een optreden zien verknallen, man wat een slechte live band, op Pinkpop nog even 3 nummers geprobeerd, maar wederom een tegenvallend resultaat.

Album blijft aardig, maar na een aantal draaibeurten is het ook echt niet meer dan aardig. 3 sterren voor de moeite.

Qua muziek zou het absoluut in mijn straatje passen, maar geef mij maar het echte werk, dan mogen ze op 3FM hun zogenaamde muziekkennis botvieren op bandjes als dit.

Al die onnozele vergelijkingen met Joy Division

Dan nog eerder - hoe treffend - the Simple Minds.

Heb dit album een paar dagen geleden gekocht en vind het echt super. Een inhoudelijke recensie volgt nog.

Muzikaal wel ja - dat 'donkere' doet er een klein beetje aan denken; ik maak eerder het punt t.a.v. de foto zoals ook in de perskit zat en is gebruikt bij recensies en ook de achterkant van de hoes (de inlay) doen in hun grafische eenvoud en effectiviteit aan Unknown Pleasures denken (ik heb dat eerder al een soort hommage genoemd). Ik heb van de week het vinyl uit de UK ontvangen voor 10 euri.

Wat moet je nou in hemelsnaam met dit op vinyl?

Ja, wat doe jij met je vinyl (als je naald tenminste nog heel is)?

Als dienblad voor toastjes, schijfjes worst, blokjes kaas?
Of als groeps-Glas(s)onderzetter?

Ik ben benieuwd.

Ik zou deze niet willen op vinyl, maar dat mag ieder voor zich weten uiteraard.

Goeie plaat, maar ik denk dat ze beter kunnen. 'To Lose My Life' springt er echt uit en vind ik een prachtig nummer, zo ook 'Farewell To The Fairground', dus dat tilt mijn score behoorlijk omhoog. Als album in z'n geheel echter niet evenwichtig genoeg. Er zit wel degelijk potentie in, al neigt hun stijl net wat teveel naar een duistere kant naar mijn smaak...

Berichten over het voorprogramma van Coldplay verplaatst naar White Lies

@dj maus, hoezo onnozel?
Als ik naar Fifty On Our Foreheads luister, doet me dat aan Atmosphere denken.. Ook de zangstijl, sorry maar ik kan er niks aan doen. Wellicht licht het aan je eigen simpele hoofd dat je die link niet legt.
Beetje jammer weer..

Grote verschil is toch wel dat dit erg geforceerd donker klinkt. Joy Division komt voor mij nog altijf een stuk oprechter over.

Het debuutalbum van The White Lies is een van de sterkste die ik in tijden gehoord heb. De reden dat ik hier niet de maximale score voor geef is, dat ik denk dat de band nog beter kan en dat ik hier en daar nog wat zwakke puntjes gevonden heb. En ik moet er ook bij zeggen dat ik pasgeleden Disintegration van The Cure heb ontdekt en dat album toch nog een stuk meer klasse vond hebben. Maar goed. Laat ik de nummers maar even af gaan.

Death, een sterke opener die me wel raakt maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bijster onder de indruk ben van het rijmpje Trying, Dying, Crying enz. Neemt echter niet weg dat dit nummer nog steeds voldoende mooie dingen te bieden heeft.

To Lose My Life, voor mijn gevoel het beste nummer van het album. Alles klopt aan dit nummer, zang melodie, een geweldigde climax. Ik denk dat dit een regelrechte klassieker zal worden. Ter vergelijking schieten mij dezelfde namen te binnen die al eerder zijn genoemd maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo relevant. het is gewoon een prima song die toewerkt naar een prachtige climax en volledig op zichzelf staat. Nou goed dan toch nog wat invloeden. Ik hoorde hier Joy Division, The Editors en ook wel The Mission in terug.

A Place To Hide, nog een prima song die tekstueel en qua zang erg overtuigd.

Fifty on our Foreheads. Dit nummer sprak mij in eerste instantie wat minder aan, maar het begint te groeien.

Unfinished Business. Weer een prima tekst waar de tragiek en depressie vanaf druipt. De zang doet mij om de een of andere reden denken aan The Cure.

Est. Erg sterk nummer waarbij gelijk onder de indruk was van het eerste drumgeluid. ik moest regelmatig denken aan The Sisters of Mercy. Wederom goede tekst en prima zang.

From The Stars. Deze song deed mij erg denken aan The Killers maar dat is absoluut geen probleem want het luisterd heerlijk weg.

Farewell To The Fairground. Ook geen slechte song maar het britpop gehalte was hier ineens een stuk hoger en daar ben ik niet zo kapot van. Vooral het Keep on running, Their is no place like home sprak mij wat minder aan. Ik vind juist de variatie in de teksten erg sterk en dat is in deze song een stuk minder.

Nothing To Give. Typisch een song die geschreven moest worden. want als dit niet zou zijn gebeurt waren er waarschijnlijk doden gevallen. De tekst is erg raak en als de zanger zingt i wish i had no regrets vindt ik dat toch wel erg mooi.

Price of Love. Een erg sterke afsluiter met een verhalende tekst die klopt van het begin tot het einde. Prachtige openingszin overigens.

Ik zat al dagen aan te hikken tegen deze recensie omdat ik eigenlijk nog steeds niet goed weet wat ik eigenlijk wil zeggen. Maar ik denk dat het erop neer komt dat The White Lies een perfecte samensmelting is van oude en nieuwe bands. Ik hoor hier heel vaak Joy Divison, The Cure, Sisters of Mercy en zelfs een beetje Roxy Music in maar hoor natuurlijk ook The Killers en The Editors.
Het voelt allemaal heel vertrouwt maar ook heel nieuw en ik ben vooral blij dat een nieuwe band nog zo kan klinken en ook nog eens succes boekt. Dat is toch een teken dat de muziekindustrie nog niet helemaal verloren is. Tenslotte wil ik nog zeggen dat ik erg onder de indruk ben van de zanger en de teksten en erg benieuwd ben hoe dit verder zal gaan.

Waarom kunnen jullie deze muziek gewoon niet deze muziek laten. Constant vergelijken. nergens voor nodig. Als ik naar deze band luister hoor ik wel iets in terug maar niet super noemenswaardig.
Ik hoor als stem de editors wel een beetje, En joydivision tja voor mij een rotband net als interpol.
Je doet white lies naar mij menig te kort om ze te vergelijken met Interpol of Joydivison. Ze doen ze echt meer denken aan de editiors en de hoe zo goede Killers.
Die dustere klank over dit album zo goed en alle teksten goed door dacht uiitgewerkt. En als sommige vinden dat Talk to god te vergaat? Je bent zeker iets te veel christenen
voor mij mag het album weer over dit gaan maar dan veel dieper erop in. Ik geef hun 5 sterren omdat ik niet genoeg van deze band kan krijgen en op Pinkpop Ow wat waren ze goed.
alleen editors en de killers kan ik de vergelijking wel snappen alle andere echt niet. en vind ook alleen deze 2 goed. de rest toch beetje achterhaald.Sommige muziek is niet echt tijdloos waarvan Joydivison en Interpol 2 van zijn.

White Lies tekort doen om ze te vergelijken met Joy Division een van de meest baanbrekende bands uit de jaren 80 en ja Interpol heeft toch ook enkele prachtplaten uitgebracht, ik zou toch die cd's eens gaan herbeluisteren hoor.

Wij worden geen vrienden.

je kan niet met iedereen vrienden zijn. smaak doet verschillen. als iedereen van dezelfde soort muziek hield was het ook saai in de wereld.;)

Ze mogen blij zijn dat ze met zulke topbands (joy division, editors,
interpol) vergeleken worden. Het klinkt okay, maar ligt het er (wat
mijn oren betreft) allemaal net iets te dik op.
Het zou me niet verbazen als de White Lies een nieuw project is
van Malcolm McLaren, Stock, Aitken & Waterman of dat ze over een
paar jaar de alt. rock versie van Milli Vanilli blijken te zijn.
Maar smaken verschillen en ieder zijn mening..

Zou mij niet verbazen als White Lies in de toekomst Interpol doet vergeten; die maken toch al 3x het zelfde album.