U2 - No Line on the Horizon (2009)

Tja, of het boeiend is weet ik niet. Of je er nog diep over moet gaan nadenken...
Het is gewoon een plaat die heel veel mensen niet hoogstaand vinden, maar wel aardig. Het is meer van hetzelfde maar dan minder, of vernieuwend maar dan komt het ook niet goed uit de verf.
Daarnaast zijn er ook zat mensen die het helemaal het einde vinden en alles juist zeer geslaagd vinden.
En dan heb je er die het gewoon kut vinden.
Zoiets zie je toch bij zat albums bij grote bands? Lijkt me toch allemaal niet zo bijzonder.

Wat vind jij Hank?
Ieder album heeft voor en tegenstanders, lijkt me niet opzienbarend. Maar met een band als U2 is het tegenwoordig haast onmogelijk om het nog gewoon als een beetje muziek te horen.
Wat je ervan vind is bij heel veel mensen heel erg gekoppeld aan wat ze van Bono vinden (arrogante eikel of verlichte profeet) en wat ze uberhaupt vinden van een band met zo'n status (boven elke twijfel verheven of alleen nog naar geschikt om helemaal af te branden)

Als ik No Line draai is het of een vriend die ik al lange tijd niet meer heb gezien opeens weer eens langs komt. Leuk om weer eens te zien, maar als hij niet was gekomen had ik hem ook niet echt gemist.
Zo iemand aan wie je nog af en toe eens denkt, maar van wie je zo langzamerhand wel alle verhalen kent en die niet veel nieuws te vertellen heeft. Je drinkt samen wat, haalt wat ouwe herinneringen op en ziet van elkaar dat je ouder bent geworden.
En dan ga je weer uit elkaar en misschien spreek je elkaar over vijf jaar weer eens.
Bono zingt als Bono, Edge speelt als Edge, alles gaat zijn gangetje, na No Line komt er ook vast weer eens een nieuwe U2.

Met dit album heeft U2 dan eindelijk dat bereikt wat ik nooit voor mogelijk had gehouden, ze zijn me kwijt. Na het al zeer dubieuze "atomic bomb" gedoe , al een slap aftreksel van diens voorganger, is met dit album de kritische ondergrens echt bereikt en zitten we er eigenlijk dik onder. Een beetje kritisch luisteraar kan toch niet anders dan concluderen dat de heren in 10 jaar tijd geen steek verder zijn gekomen. U2 zit overduidelijk in de Rolling Stones fase van na Tattoo You , eens in de zoveel jaar een album, niks nieuws onder de zon, veel bombarie rond eerste single, een stadiontour en ... weer teren op de oude successen maar steeds minder uitgevoerd. U2 in deze eeuw in een notendop. Weg is de strijd, het grote gebaar uit de jaren 80, weg is de vernieuwing uit de jaren 90, wat rest is oude belegen kaas met schimmel.
Moment of Surrender (wat een draak van een nummer), had al problemen met Yahweh etc., maar nu geef ik echt op.
Wat rest zijn mooie herinneringen, zo'n 30 geweldige concerten tot in Ierland zelfs nog in 87, prachtige Dvd's en foto's.
Ik wens de nieuwere fans overigens veel plezier met ze, no hard feelings.

Ik vind het album niet heel slecht, maar moet toegeven dat ik geen behoefte heb het album te draaien. Dit is veruit het minst gedraaide U2 album in huize haveman. Ik had echt gehoopt op een ommezwaai na de laatste twee albums. U2 afschrijven en vergelijken met The Stones gaat voor mij echter (nog) niet op.

Als ik trouwens kijk naar de stemmers op de laatste pagina's zou je bijna gaan denken dat dit album vooral goed valt bij de ouderen onder ons. Met alle respect.

Gistermiddag was ik even bij FRS in Drachten, en zag ik daar niet dit album, Achtung Baby en The Joshua Tree liggen met de 3 voor 25 euro actie. Ik heb met die 3 albums in mijn handen gestaan, omdat ik het een koopje vond, maar toch maar niet gedaan. Ik vind het teveel de Coldplay uit de jaren 80, tenminste zo klinkt het mij in de oren. Het is niet echt mijn ding deze band, maar toch heb ik 1 cd ervan namelijk de 18 singles cd van hun. Soms twijfel ik er ook aan om eens wat albums van hun in huis te gaan halen, zeker nu ze wat goedkoper zijn. Maar slechte ervaringen vanuit mijn middelbare schooltijd weerhouden mij er steeds van. Maar dat is ook weer een tijd geleden, en het word eigenlijk weleens tijd om eens echt naar de muziek te gaan luisteren zonder vooroordelen. Maar van de andere kant, als het alsnog niet aanslaat vind ik het ook weer zonde van het geld, want dan speel ik ze bijna toch nooit af. naja nog maar even over nadenken geloof ik.

Eerlijk gezegd begrijp ik de bàkken kritiek van sommigen op dit album niet; U2 heeft me van in het begin gewonnen als fan, gewoon omdat ik dit sinds The Beatles de meest vernieuwende band ever vind;
Uiteraard kun je jezelf niet eeuwig blijven heruitvinden. Dit deden ze al voldoende in het verleden.
Sinds All That You Can't Leave Behind is de verandering véél minder spectaculair, maar dat vind ik niet erg, de band is tenslotte toch al méér dan 30 jaar bezig.
Ze blijven gaan voor kwaliteit, voor goede songs met sterke melodieën, memorabel werk, kortom.

Dat sommige fans eeuwig zweren bij de vaandelzwaaiende Bono ten tijde van Sunday Bloody Sunday of New Year's Day, nou ja, dat is hun volste recht.

ik ben blij dat deze band tenminste nooit twee keer dezelfde plaat maakt en nog durft verrassen.
Ieder album is wéér nèt anders dan wat ze totnutoe brachten, en zolang ze, om het met een Hollands woord te zeggen "eigenwijs" blijven doorgaan, en geen dom bandwerk afleveren, zullen ze mij als fan behouden.
Zéér blij met hun recentste worp, en kan haast niet wachten op alweer nieuw werk.
Maar mijn referentiekader is er dan ook één van een jonge vijftiger, misschien zou ik dit als twintiger of dertiger als een "oubollige" band beschouwen, wie weet?

Nu lekker niet, voor mij is dit the closest band to musical heaven.
Luisteren naar hun albums is altijd een béétje thuiskomen.

Ricardo, niet zo moeilijk doen en gewoon kopen Achtung Baby. Vele malen beter dan dit.

Father, de standaard bij U2 ligt natuurlijk extreem hoog. Als een andere band dit album had gemaakt was het in mijn geval waarschijnlijk beter gewaardeerd.

En wat betreft dat vernieuwende, dat is er bij de laatste 3 albums wel een beetje af.

Als ik nu met het laatste begin, daar zit nou juist het probleem: de nummers op de laatste drie albums (en dan praten we wel over een periode van bijna 10 jaar (!!!) zijn nagenoeg inwisselbaar. Met als enige verschil dat het steeds minder en minder wordt. Tuurlijk schrijven ze nog wel eens een lekker nummer, maar als ik heel eerlijk ben over de laatste: alleen het eerste nummer, als ik ergens bij nummer 6/7/8 ben dan hoor ik nog amper welk nummer het is. En dat had ik bij die vorige ook al. Het is fabrieksworst geworden, en echt geen Unox.
Ik volg deze band vanaf 1982, paar maanden voor War, en heb echt alles zo'n beetje gevolgd gekocht gezien gehoord gelezen wat je maar kunt. En van mij hoeft ie echt al heel lang niet meer met witte vlagen te zwaaien. Sterker, ik vond ze in de jaren 90 een verademing want met Rattle and Hum zaten ze al op de rand. Zelden een band zo sterk zien veranderen zonder aan kracht in te boeten. In 97 opkomen met Mofo, wat een bad motherfuckers waren het toen.
En dat ze daarna weer wat meer naar wat ouder geluid gingen, begreep ik ook. Maar we zijn nu 10 jaar verder en het enige dat ik zie en hoor is dat ze die plaat All that you cant... twee keer in de herhaling hebben gegooid, dus niet twee keer zoals jij zegt maar drie dezelfde albums. Stuck in a moment of Momrnt of surrender, als ik ze van de ene naar de andere plaat zet, geen verschil. Het is natuurlijk al langer big show, big money maar tot en met Pop had het nog echt ballen.
En nu zeg ik hen: de ballen, maak eerst maar weer eens muziek met ziel en zaligheid en passie. Eenheidsworsten genoeg in deze wereld.
Als ik hoor waar Radiohead zit, op dat niveau, dan vrees ik dat U2 nog slechts een circusact wordt vanaf nu. Speel eens One, speel eens Pride of Bloody Sunday en Where the streets etc.
Van deze nummers kun je niet wakker liggen als ze die niet spelen, geen een.

ricardo, ik vind vooral achtung baby en zooropa baanbrekende platen. achtung baby omwille van de soms gruizige sound en prachtige songs als the fly, zoo station, the acrobat,... zooropa omdat u2 daarop openlijk flirt met pop, funky dingen en zelfs country (de afsluiter is niet voor niks een samenwerking met johnny cash). in niets te vergelijken met de een beetje platte en "makkelijke" weg die coldplay is ingeslagen

the joshua tree is dan weer een verzameling hits om u tegen te zeggen. de eerste vijf songs vind ik nog altijd één van de beste lp-kanten ooit.

deze no line daarentegen vind ik niks meer of minder dan een zeer zwakke rehash van vorig werk. ik heb het al gezegd en ik blijf het zeggen: songs als magnificent en moment of surrender zijn behalve uiterst zwakke composities eenvoudigweg ondingen die niks maar dan ook niks toevoegen aan de u2 catalogus.

khonnor, da's wel heel apart. bijna hetzelfde verhaal geschreven, slechts vier minuten verschil qua plaatsing.
Maar vier minuten Achtung Baby is gelukkig wel wat anders dan vier minuten van deze ... (ben even de naam kwijt)

Jammer, Drachten is ver weg, bij mij in Breda ligt de luxe uitvoerig van No Line voor 8.99 in de uitverkoop

en ja, U2 maakt helemaal geen slechte platen, maar zoals hier ook al eerder gezegd, de lat ligt un eenmaal zeer hoog voor deze band, en terecht. Ik moet helaas ook concluderen dat Achtung Baby toch wel hun laatste échte goede plaat was, neemt niet weg dat ik nog steeds sympathie voor ze heb. Ben ook in Arena geweest dit jaar en dat was eigenlijk toch ook weer teleurstellend, goede show hoor, daar niet van, maar dat weten we nu ook onderhand wel, doen u eens iets verassends...... maar ja, toch de nummer 2 bij ons in de winkel qua bestsellers (nummer 1 is Kyteman en die heeft bij ons wel 2x zoveel verkocht dan U2, maar verkoopcijfers zeggen natuurlijk niets.........)

Hoe zou dat dan moeten klinken, een "vernieuwend" U2 album, zoals sommigen hier willen?
Zoals ik al zei: Bono zingt als Bono, Edge speelt als Edge, U2 is gewoon U2. Als je het zat bent....best, je hoeft er niet meer naar te luisteren. Ik heb dat zelf al 25 jaar met de Stones.
Maar waarom toch die eis dat het persee weer "anders" moet klinken dan op vorige platen?
Artiesten van boven de 45 klinken altijd bekend. Wie is er nog verrast door de nieuwste Springsteen? Of door de laatste Nick Cave? Of door de nieuwe Nits? Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Op een gegeven moment is een artiest niet vernieuwend meer, zelfs Bob Dylan niet.
Deze ouwe vrienden komen om de zoveel tijd weer langs met hun zeer herkenbare product en vaak is dat nog redelijk goed te pruimen. Het zijn toch door de wol geverfde vaklui, ook die van U2.
Je hoort het vakmanschap er wel aan af en dat bevalt me wel.
Maar om nou altijd aan te komen zetten met Joshua Tree en Achtung Baby als de standaard waar ze aan moeten voldoen...dat kan gewoon niet meer.
Ook proef ik wel een beetje de behoefte om vroegere idolen af te branden. Dat maakt iedere artiest mee. Hoort er ook bij zeker.

mmm, met het bovenstaande ben ik het toch niet 100% eens hoor. de gitaarklank en de studiotruukjes op een achtung baby of een zooropa klonken toch heel anders (gruiziger, donkerder, minder anthemisch) dan het cleane, overgeproduceerde geluid van de laatste drie platen. leg zoo station of the fly eens naast get on your boots of magnificent en je zal begrijpen wat ik bedoel

Ben het helemaal met Bertus en de Father eens. Dit is nog steeds van hoogstaande kwaliteit, maar inderdaad niet meer vernieuwend. Ik heb daar geen problemen mee. Al hoor ik in nummers als Fez en Unknown Caller echt een ander U2 dan op de vorige 2 platen...

Ik vind het ook niet nodig dat een artiest zich blijft vernieuwen. Zou zelfs niet weten waarom als het niveau al hoog ligt. Maar dat is zo jammer aan deze plaat.
Ik vind dat U2 bij All That You Can't Leave Behind, een bepaald geluid heeft gekregen. Een beetje glad, clean zoals iemand hierboven al zei. Vond ik bij die plaat totaal geen probleem, integendeel zelfs. Maar daarna is het alleen maar minder geworden. Met deze plaat als echte teleurstelling. Ik weet niet goed wat het is. Het is niet eens zo'n slechte plaat. Maar het pakt me totaal niet. Ik weet niet of het zielloos te noemen is, dat niet. Maar het pakt me totaal niet meer als Bono zo hoog begint te zingen. Vreemd genoeg heb ik de zang al snel gezien bij deze plaat.
Terwijl dat bij andere platen niet het geval is. Draai hem eigenlijk ook nooit meer, toch 'verdient' hij nog wel 2,5 ster.

In het begin een tijdje grijsgedraaid waardoor ik er een lange tijd geen zin meer had om m te beluisteren. Maar nu ik er de nummers weer hoor moet ik zeggen dat ik het nog steeds een prachtige plaat vind, zowel de sound als de nummers opzich.
Het is nog altijd duidelijk een U2 plaat maar in mijn ogen toch anders als de twee voorgaande. Het klinkt alsof ze niet gericht gewerkt hebben sterke hitsingles te maken, maar meer hun creativiteit er op los hebben gelaten.
Ik vind deze qua stijl wat meer van de jaren 80 platen hebben en had ook niet verwacht dat veel fans er zo negatief over zouden zijn.

Dàt bedoel ik nou nèt; Dat zijn inderdaad supersongs die het niveau van héél de plaat dragen en naar een hoger niveau tillen. Vandaag met een uitbater van een platenshop gepraat, de Peter, en die is achteraan in de twintig, die vind deze cd ook leuker en interessanter dan de 2 vorige, ik ben blij te horen dat deze niet enkel aanslaat bij "oudere jongeren", haha!

Ben 34, volgens mij zit ik dan in de middenmoot

ik ben 32 en vindt het echt een beetje een zeikplaat. zal te maken hebben met een drang naar ontdekken van echt nieuwe dingen...

De Coldplay uit de jaren 80? Tja zo kun je het ook bekijken maar ik vind het wel een belediging voor U2. Deze 2 platen waarmee je in je handen hebt gestaan zijn met The Unforgettable Fire wel het beste wat U2 heeft gemaakt dus ga ze nou maar halen !!!

No Line is aardig maar meer ook niet.

tja, de Coldplay van de jaren 80 waren ze echt niet. Het waren toch echt wel rockers en dat heeft Coldplay nooit gehad. Maar ik snap wel hoe dat idee is ontstaan. U2 heeft met All that you cant leave behind een soort eindsound bereikt en daar is 10 jaar later en 2 albums later (lekker tempo dus) geen bal aan veranderd.
Het rockertje Beautiful Day werd het rockertje Vertigo en werd weer dat Boots nummer. Stuck in a moment werd Sometimes you can make... en dan wordt het nu weer Moment of Surrender, qua opzet is er dus nagenoeg niets veranderd.
Op de vraag of dat nou echt nodig is, kun je zeggen: nee, dat hoeft in principe niet. Maar bij een band die dat de eerste 20 jaar wel kon, is het treurig om vast te stellen dat ze dat klaarblijkelijk niet meer kunnen. Een band die van zeg postpunk-rock naar wat meer atmosferische rock kon veranderen, om vervolgens via meer Amerikaanse rock via blues naar een techno-sound te komen, zelfs nog Pavarotti kon integreren in hun sound, daar zijn er niet veel van. Dat maakt die laatste albums juist zo treurig, er gebeurt gewoon niets meer.
Als je het zo bekijkt dan is uitgerekend iemand als Springsteen wel beter bezig. Dan weer donkere soloplaten, dan opeens met Pete Seeger nummers, dan weer terug met de E Street band. In principe allemaal bekend, maar je hebt wel wat variatie. Neil Young kan dat ook op zijn manier. Ik vind zijn oude werk ook beter maar ook hier variatie.
Of neem een Jack White die zowel met White Stripes maar zeker ook met Raconteurs steeds weer met een nieuw geluid komt. Josh Homme is er ook zo een. Om over de kwaliteit van de laatste Radiohead nog maar te zwijgen.
Het is gewoon jammer, laten we het daar op houden. En waarschijnlijk zou ik als een andere band die laatste had gemaakt nog hebben gedacht: wel aardig, vooruit een 2.5 ofzo. Maar bij U2 moet ik echt harder zijn, een gemiste kans, slechts een nummer dat mij bevalt, dus een 1. Niet meer, niet minder.

Dan moet je toch ook echt andere dingen als U2 gaan beluisteren

Nou eindsound of niet op deze CD of de voorganger of die daarvoor, ik vind eerlijk gezegd U2 toch nog steeds veel meer rocken dan het vreselijk gezapige Coldplay. Eigenlijk is het appels met peren .....

Deze matige No Line On The Horizon heb ik 10 keer liever op de speakers dan welke Coldplay CD ook.

Dat is ook wel zo hoor. In U2 zit een mooie volle sound in en ik vind Bono ook een uitstekende zanger. Coldplay heb ik destijds een goede kans gegeven maar vind ik te monotoon en te saai klinken op de duur. U2 zou ik best wel kunnen gaan waarderen als ik ze een serieuze kans geef denk ik. De 18 singles hits speel ik echter nooit af, maar dat zijn dan ook alleen maar hun meest bekende radio nummers. Misschien zijn hun onbekendere nummers wel een stuk beter.

Ik zou echt The Joshua Tree maar eens goed beluisteren. Beter dan welke verzamelaar van U2 ook.

Zeg, bij het uitkomen van deze plaat schreeuwde Bono toch van alle daken dat er voor het eind van het jaar nóg een album uit zou komen? Niks meer van gehoord sindsdien. Weet iemand misschien hoe het daar nu mee zit?

Die geruchten blijven aanhouden. Punt is dat ik je geen bronverwijzingen kan doen omdat grote U2 forum zo groot is dat je verzuipt in de non-informatie.

"At the end of October, we had one of the best shows of our lives in Los Angeles. We left the stage so excited that we went straight to the studio and recorded three new songs."
Dit moet een quote zijn uit een Braziliaanse TV-show

"Are you working on a new album?
Yeah. We really didn't take a day off. We went straight from the stage, the Brandenburg Gate %u2014 we played a concert for the reunification of Germany, the anniversary of that %u2014 and the next day we went into the studio because we had this crescendo of excitement toward the end of the tour. We were playing better than we'd ever been playing. We thought, 'If we could just get this down, if we could get this feeling into some songs%u2026' So that's what we did.

Were you playing new material on stage? Or it was just the spirit of it?
Nope. Nope. It was just the way we were playing together. Because, you know, if you've been around a while, you have to know if the spirit is with you, so to speak. And something happened toward the end of the tour that was very, very special."

Ook weer uit een of ander interview. Ze schijnen dus in een studio te zitten, maar met Bono weet je nooit zeker of hij te ver op de zaken vooruit loopt. *crossed fingers* Bovendien hebben ze ook nog het Spiderman project...

Ik snap de kritiek op dit album toch niet helemaal hoor. Ja ze veranderen hun sound niet meer zo veel als 15-20 jaar geleden, maar ik hoor toch vooruitgang op de vorige twee platen. Nummers als Moment Of Surrender, Fez-Being Born en Cedars Of Lebanon zijn toch niet meteen doorsnee U2-nummers. Het is bijlange na niet zo vernieuwend als Achtung Baby hoewel ze dat wel gezegd hadden op voorhand, maar ik verwacht het niet meer na 30 jaar. Ik heb ook het gevoel dat ze met hun volgend album toch weer wat meer gaan verieuwen. Luister maar eens naar Kingdom, het nummer dat ze gebruiken om hun show mee te openen en dat een leftover is van de NLOTH-sessies.

Dat ze maar gauw afkomen met héél die cd met leftovers, die zou wel eens héél apart en dus interessant kunnen wezen.