U2 - No Line on the Horizon (2009)

Dan vind ik Magnificent toch vele malen erger

Ik vind dat juist het beste nummer van het album

Eigenlijk vind ik geen een nummer echt misstaan op deze plaat. Dat er juist van die wat meligere nummers op staan als Get On Your Boots geeft de plaat wat meer karakter naar mijn mening. Als ik dan toch een minpuntje moet aanwijzen wordt dat Breathe.

Voor mij ook hoor, lekker nummer.

Geen slechte plaat, maar ook nergens uitschieters. Het is allemaal een solide geheel zonder enige vernieuwing. (Dit hoeft niet zozeer negatief te zijn.) Ik zet deze eigenlijk nog maar zelden op. Als ik al iets van het latere werk draai is dat HTDAAB of ATYCLB.

Ik vind dit album zeker niet onderdoen voor HTDAAB en ATYCLB. Waar HTDAAB en ATYCLB erg in elkaars verlengde liggen, vind ik dit album een sound hebben wat op geen enkel ander U2 album is terug te vinden. Ik weet niet goed hoe die sound nu te omschrijven. Spiritueler misschien?

Absolute crap, gelukkig zijn ze er zelf ook achter gekomen dat het nooit meer wordt wat het vroeger was. Deze plaat is echt bagger.

Spiritueler is het juiste woord. Maar dit album is zeker niet beter dan ATYCLB. Daar stonden namelijk een paar geweldige nummers op (Beautiful Day, Stuck In A Moment, Elevation, Kite enz.) terwijl er van dit album alleen Magnificent in de buurt komt van dat niveau. Ook HTDAAB heeft mijn mening een betere sound.

Ahh... IS dat zo, Thuurke?

Nu valt me eigenlijk pas de gelijkenis van de albumhoes op met het artwork van dit album van producer Brian Eno een jaar later.

Voor iedereen die nog niet overtuigd is van de kwaliteit van de nummers, enkele gepassioneerde uitvoeringen van de band tijdens een NLOTH promo optreden. Dus een van de eerste keren dat de nummers voor een live publiek werden gespeeld.

Magnificent: YouTube - U2 - Magnificent (Live from Somerville Theatre)
Beathe: YouTube - U2 - Breathe (Live from Somerville Theatre)
Get On Your Boots: YouTube - Get On Your Boots (Live from Somerville Theatre, Boston 2...
I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight werd ook gespeeld maar die kan ik niet vinden.

Het minst gedraaide U2 album hier. Denk ook niet dat ie de weg naar de cd speler nog snel zal vinden.

Toch scoort het minst goede U2 album hier nog 3 sterren. Net als de 2 voorgangers imo een snelle hap; leuk voor even, maar snel klaar mee. In tegenstelling tot velen hoor ik dan veel liever Zooropa, Pop (en uiteraard Achtung Baby). Imo het beste drieluik van U2.

Ik bedoel die gitaarriff en het refrein had niet mis gestaan op War. Mij valt op dat dit album anders klinkt dan voorgaande maar toch weer dat typische U2 geluid heeft

Halfje eraf, toch niet zo'n best album dit, ik heb hem al aangeschaft in de uitverkoop voor 5 euro, maar nummers kunnen me niet pakken.

Ik mis de pakkende nummers waarvoor je zo'n album opzet, voor mij zit hier geen enkele uitschieter op.

Unknown Caller had het kunnen zijn mocht Bono een ander stemgeluid geroduceerd hebben.

Dit is een perfect voorbeeld van een album dat kapotgesleuteld is. Het lijkt een onsamenhangend samenraapsel van muziek die over een veel te lange periode is opgenomen, waar te veel over is nagedacht, en waar wellicht veel te veel mensen invloed op hebben gehad. Een soort poldermodel qua muziek.

Over dit album zei U2 destijds dat het experimenteler was dan hun voorgaande werk. Maar als je 4,5 jaar lang de boel hebt zitten gaarkoken dan blijft er weinig verfrissends over, en is het vooral brave middenwegmuziek.

Het wordt hoog tijd dat ze Brian Eno aan de kant zetten, of ten minste terugverwijzen naar de achterbank. Die klanktapijtjes en liftmuziek gaan hun talent danig in de weg zitten.

Fez-Being Born en White as snow vind ik echte topperd. Verder povere middelmaat.

ik kan niet anders zeggen dan dat ik het volledig met je eens ben.
het lijkt er bij U2 steeds vaker op dat ze hun talent van vroeger (rauwe politieke rockers maken) kwijt zijn en dat er weinig méér in de band zit dan dat, welk gebrek ze vervolgens proberen te verhullen met kapot geproduceerde klanktapijtjes, zoals jij ze treffend noemt.

vooruit, 2 sterren omdat er nog altijd méér muziek bestaat die nog vele malen slechter is.

U2 is middelmaat geworden, met een omhooggevallen zanger en overroepen gitarist. Beiden eigenen zich een goddelijke status toe, typisch voor narcistische pipo's.

Eigenen ze zichzelf dat toe, of word dat beeld vooral door externe factoren ( zoals bv media ) dusdanig op jou beleving geprojecteerd waardoor jij het in jouw visie zo ervaart? Waarbij jouw persoonlijke perceptie ook nog eens wordt ingekleurd door voorkeuren, ergernissen etc etc.
Uiteraard mag jij vinden wat je vindt omtrent U2 en haar leden, maar je verkoopt dat maar wat graag als een vaststaand feit, wat voor jou uiteraard geldt. Maar ook dat is slechts jouw persoonlijke insteek, niks meer en minder toch.

Noem mij dan eens een band die na 30 jaar geen middelmaat is geworden.

U2 is geen middelmaat. Het oeuvre van U2 ligt daar boven. Samen met REM behoort U2 tot het beste wat de popmuziek de laatste 35 jaar heeft voortgebracht.

Ik vind U2 in zijn totaal ook geen middelmaat. Toch kun je van de laatste drie albums moelijk beweren dat ze tot het beste werk van de band behoren. Dit is op zich geen verwijt. Ga de geschiedenis van enig andere band met zo een lange bestaansgeschiedenis maar eens na en je ziet bijna altijd hetzelfde verschijnsel. En je kunt van de bandleden van alles beweren, maar het feit dat ze het dertig jaar met elkaar uithouden zegt toch wel iets over het karakter van de bandleden en hun liefde voor de muziek.

ik reageer op de post van goldendream. Hij is van mening dat U2 middelmaat is geworden. U2 is daar een te grote band voor en het oeuvre te goed. Het zijn geen meesterwerken meer die zij in deze eeuw hebben uitgebracht. Maar bij U2 heb jij altijd de spanning bij de realease dat het er nog altijd in zit. Dat het niet gebeurd is omdat men de lat heel hoog heeft liggen vanwege haar eigen oeuvre waarlangs gemeten wordt. Een middelmatige U2 plaat ontstijgt standaard de middelmaat, tenminste dat is mijn mening.

Heb het album vandaag weer eens uit de kasten getrokken om te constateren of er ook daadwerkelijk sprake is van "middelmaat" "een omhooggevallen zanger" en een "overroepen gitarist".

Na twee keer draaien besloot ik het album er een halve ster bij te geven. Per saldo is er in het geheel niet veel mis met No Line On the Horizon. Het is ook zeker geen gezapig album geworden, terugblikkend of terend op oude successen.

Zeker, het is onmiskenbaar U2 maar hun composities zijn nog ijzersterk. Ik hoor nergens dat zou rechtvaardigen Bono er hier eens flink van langs te geven of The Edge. Producer Brian Eno zou zijn langste tijd hebben gehad, maar ik hoor in het album ook helemaal niets dat zou moeten leiden tot een vroegtijdig pensioen.

U2 afgezet tegen veel van de nieuwe muziek van nieuwe artiesten van deze tijd: kan nog prima meekomen en steekt over het algemeen toch behoorlijk boven het gemiddelde uit. Nog steeds.

Absoluut met je eens musician!

Ergens schreef iemand: Simple Minds hebben een imagoprobleem. Dat is misschien de mening van velen, maar ik zie het andersom. De eenvoud van Simple Minds verkies ik torenhoog boven dat van U2: de cowboytjes vanaf de jaren '85, gevolgd door leren pakje, zonnebril, muts en futuristische (afschuwelijke) decors hebben me altijd vreselijk geërgerd. Ik verkies ook het imago van Chris Rea boven dat van Prince, bijvoorbeeld. Wellicht staat het irritante imago ook het beluisteren in de weg, steeds zie ik beelden van narcist Bono en The Edge (alleen die namen al) in hun kotsdecors voor me. Het clipje van Discothèque, zoiets hebben SM gelukkig niet. Ik heb dat ook bij Madonna: een aanvaardbaar nummer (alhoewel) wordt door haar vulgaire imago herleid tot niks. Maar ik zal U2's werk eens deftig herbeluisteren en misschien herzie ik mijn opinie wel. Dat zal nog een tijdje duren, nu ga ik eerst Pink Floyd chronologisch herontdekken en daar zal ik wel een tijdje zoet mee zijn.

Succes. Ik zou gewoon de muziek beluisteren en dat los zien van imago.

Imago volledig scheiden van muziek is nooit 100% haalbaar, ook al probeer je het. Beluister je een album waarvan je niet eens weet hoe de groep/zanger/zangeres er uitziet, ga je je automatisch afvragen wie dit zingt en ga je op het net info zoeken. U2's 'Sunday Bloody Sunday' is onlosmakelijk verbonden met het sterke concert bij Red Rocks. Bij Simple Minds 'This Is Your Land' zie ik ook steeds flarden van de wondermooie clip voor me. Bij de oudste Beatlesnummers horen de zwart-witbeelden van 4 jongens met grappige kapsels en deftige pakjes. Bij 'Abbey Road' horen de beelden van de langharige Beatles. Bij Queen horen de machogebaren van Mercury. Bij Madonna de goedkope sloeriebeelden. Bij The Stones de hyperkinetische Jagger met zijn immense mond. Maar een nummer als 'One' van U2 is wondermooi, los van het feit dat een immense blaas het zingt. En Madonna's 'Frozen' is ook heel sterk, ondanks je-weet-wel.

Dus je wilt 33 jaar U2 muziek beoordelen op basis van een foeilelijk decor tijdens de Zooropa toer uit 1993, begrijp ik dat goed?

En wat als de Simple Minds een dergelijke stage hadden gehad of een vergelijkbare clip als Discotheque? Was de voorliefde dan andersom geweest?
De namen die ze aan hebben genomen bij U2 is ook voldoende voor hel en verdoemenis inzake hun muziek?

Dit is dus een muzieksite voor de goede orde, er wordt, dat is tenminste de insteek, inhoudelijke kritiek geleverd op albums die zijn verschenen. De randverschijnselen die je noemt, hebben daar eigenlijk helemaal niets mee te maken. Net zo min als de goede doelen waar Bono zich af en toe voor inzet of druk over maakt.

Dat zul je naar mijn idee toch echt los moeten laten, er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan, dat geldt zeker voor artiesten. Het idee dat ze 100% moeten vertegenwoordigen wat jij graag wilt zien (gebeuren) in het leven is buitengewoon eng.