U2 - No Line on the Horizon (2009)

Wat ik vroeger had bij U2 en tegenwoordig (bijna) niet meer is de kippenvelmomenten. Om die reden kan dit album voor mij dan ook nooit tot de 3 beste horen (zoals het er nu voorstaat). De emotie voelt voor mij niet meer zo diep. Of dat aan mij ligt of aan U2 weet ik niet. Het zal ook te maken hebben met dat ik zelf muziek anders beleef dan ten tijde van bijv. The Joshua Tree.

Ik kan me dit volledig voorstellen reptile. Emotie weegt bij mij ook mee in mijn beoordeling, niet alleen de kwaliteit van de muziek.

Ik denk dat er weinig jonge snaken van 50 zijn die ZOVEEL haar op hun hoofd staan hebben dan ik, ik kan daar ook niets aan doen; Er staat zelfs TEVEEL haar op in mijn geval (op mijn kin dan niets, het is slecht verdeeld!)

En ja, aan die andere users; ja, ik ben een beetje gefrustreerd dat de halve wereld de plaat al op voorhand gehoord heeft, ik wacht op die cd, ik wil het beleven zoals vroeger, naar de winkel de cd halen en dan nieuwsgierig thuis dat ding opzetten en luisteren maar;
En zo erg is alles niet, ik heb lekker 2 uur gebadmintond vanmiddag, voor "kalende" oude heren niet slecht, en ik voel me alweer kiplekker!

Daar heb ik echt heel veel respect voor!

jaaaaaa !!

Ach, er zijn veel op hun 25e al een heel eind kaal. Maar wat heeft 'kalend'en 'oud' in vredesnaam met het laatste album van U2 te maken?

Ik krijg de indruk dat het erg moeilijk is om on topic te blijven bij deze plaat . Mogelijk is de plaat zó saai dat we niets te babbelen hebben...

En ja, ik heb ook respect voor mensen die wachten op de CD. Als we dat allemaal deden werden de ticketprijzen voor concerten misschien ook lager .

Tot slot over de plaat: hij wordt bij elke luisterbeurt beter! Vooral het 'moment of surrender' is geweldig!

4*

Over 't geheel genomen (tot nu toe) vind ik dit toch weer 'n goed album van U2 (sinds Achtung Baby), met zeker enkele uitschieters(die ik op hun 2 voorgangers miste), maar nu nog te vroeg om op nummer-nivo te waarderen.

Enne... of je nu 50 bent ,85 of 15 what the f*ck.;

Zoals Keith Richards al 'ns zei : "There's no age for Rock&Roll"

Ben ik het ook mee eens. Ik heb ook niets met de huidige generatie britpop bandjes waar Father McKenzie naar verwijst, en ik ben 21. Leeftijd zegt niets als het op muzieksmaak aankomt.

Helemaal mee eens. op het laatste na, want ik leef niet lang genoeg om de oudere platen in die tijd te hebben mee gemaakt.

Dit album is voor mij één verzameling kippenvel momenten. De emotie die ontbrak op HTDAAB en in mindere mate op ATYCLB is op dit album gelukkig weer in overvloed aanwezig.

Allemaal prima wat hier gezegd wordt, maar ik mis toch wel berichten waarbij gezegd wordt waarom dit album dan wel zo goed, dan wel zo slecht is.

Helaas moet ik constateren dat dit de tweede "domper" van 2009 is.Na Working On A Dream van Springsteen.En in dit geval ligt het niet eens aan U2 maar meer aan de beleving van mezelf .Ik merk dat het me niks meer doet en dat de vernieuwing waarvoor ik U2 altijd hoog had staan tot stilstand is gekomen.Tuurlijk is het degelijk en goed te beluisteren ,maar het is ook zo fantasieloos en veilig.Nogmaals,dit is hoe ik het ervaar en ik kan er natuurlijk naast zitten.Wereldwijd zullen er ongetwijfeld weer 10 miljoen over de toonbank gaan en zullen de criticasters de mond worden gesnoerd door de verkoopcijfers,maar U2 bewijst met deze plaat wederom dat ze een prachtige carriere achter hun hebben liggen.Ik ben blij dat ik de download heb geluisterd en niet zoals ik vroeger deed het album blindelings kocht,om de collectie compleet te houden.die 20 euro besteed ik liever aan iets wat niet gaat liggen verstoffen in mijn cd kast.groeten van een niet zure maar wel kalende midden dertiger

@reptile71: Misschien klinkt het oubollig, maar het ontbreken van kippevelmomenten bij het beluisteren van nieuwe platen komt denk ik ook doordat je simpelweg ouder bent en steeds vaker het gevoel hebt het allemaal al een keer gehoord te hebben. Is objectief natuurlijk helemaal niet zo, maar dat is denk ik wel het gevoel dat je steeds vaker krijgt.
Want wat is mooier dan de herinnering dat je als 18 (of in jouw geval 14-jarige) voor het eerst Love van The Cult hoort en het idee hebt dat het een geweldige unieke plaat is!
Maar een 30/40 jarige in 1985 had natuurlijk allang gehoord dat die prachtplaat van The Cult vooral leek op oude rockers zoals Led Zep of Deep Purple.

Maar om niet al te hard van het pad te vliegen, deze U2 plaat bezorgt mij zeer regelmatig kippevel.
Met name het intro en de gitaarsolo ondersteunt door kerkorgel aan het eind van Unknown Caller is geweldig en natuurlijk het soulvolle Moments Of Surrender, of het bezwerende in Fez -Being Born, of de prachtige gitaarriedels in Breathe of wanneer die drum knetterstrak in komen vallen in het titelnummer of tijdens de slidegitaarsolo in Magnificent of bij de Queen achtige koortjes in Get On Your Boots of tijdens het prachtig gezongen White As Snow.
Kortom, U2 heeft me weer eens bij de ballen. En dat is verdomd lang geleden, want de laatste jaren sinds Pop boeide U2 mij niet meer zo (die platen staan overigens wel gewoon in de kast stof te trekken)
Misschien is The Joshua Tree wel de laatste U2 plaat geweest die me zo geraakt heeft.

Best goed album, zonder slechte songs. De subtiele produktie houdt de songs klein en breekbaar, wat de band siert. Het is tegenwoordig makkelijk om uit te pakken met een gigantische bombastische sound, maar U2 durft wat dit betreft nog steeds risico's te nemen. Bono is ook nog eens goed bij stem. De plaat deed mij nog het meeste denken aan Achtung Baby, en dat is niet verkeerd.

nu een keer of drie, vier gehoord, en het valt me helemaal niet tegen. ik kan nog moeilijk plaatsen aan welk eerder album me dit het meest doet denken. ik hoor er van alles in van Achtung Baby tot How to dismantle.

Er staan zeker een paar lekkere nummers op. Magnificent, Unknown caller, Fez, absoluut niets mis mee. Ben benieuwd of en hoe het gaat beklijven.

En dan vrijdag op naar de platenzaak!

@Rik H.: Ik geloof wel dat het daar ook mee te maken heeft, maar waarom heb ik daar meer last van dan jij? Jij hebt tenslotte wel veel kippevelmomenten bij dit album. Komt dat terug als ik boven de 40 ben?

Nou, daar zeg je iets dat belangrijk is; ik heb ze nu nog niet gehoord, maar ik hoop dat ik er nog wat aan zal vinden. Ik merk bij mezelf voor veel muziek dat mijn smaak behoorlijk is opgeschoven, en dat artiesten die ik vroeger volgde niet altijd een koers varen die mij dan nog verder interesseert; Je eigen perceptie is daarin dus zeer belangrijk.
Maar ik ben in het geval van U2 wel degelijk zo stom dat ik het blindelings zal kopen, omdat ik weiger in het geval van deze band, te denken dat er echt niets zal opstaan dat me niet meer kan bekoren, zo erg zal deze band wel niet in de commerciële poel zijn afgezakt, toch???
Afwachten maar, binnen enkele dagen weet ik het dus ook.

Omdat NLOTH wat betreft kippevel een uitzondering lijkt te zijn, ik moet nog maar afwachten hoelang het allemaal echt blijft boeien.
Voor hetzelfde geld is die plaat binnen een maand in de vergetelheid geraakt.
Maar zolang het duurt kan ik er nog erg van genieten, hopelijk zal dat ook het geval zijn bij de Father

EDIT: Zelfs de ambient zuurpruimen van De Volkskrant zijn positief over het nieuwe werkje van U2, voor wat het waard is natuurlijk

nu snap ik eindelijk waarom Kings Of Leon zo vaak met U2 wordt vergeleken. Ik ben niet echt een grote U2-kenner maar bij het beluisteren van deze plaat (zeker het eerste nummer) moet ik vaak denken aan Kings Of Leon.
Nog geen oordeel over deze plaat namelijk alleen nog maar 1x gehoord tijdens het lopen. Is wel goed spul daarvoor

Het is nog te vroeg om mijn gevoel over het gehele album te schrijven, maar van de drie nummers die ik tot nu toe gehoord heb zal ik niet snel naar de 'platenzaak' rennen.......(ik blijf voorlopig thuis en ik doe mijn 'boots' nog maar niet aan ).

Een 'fan' van het 1e uur, daarna liefhebber en de laatste 15 jaar 'volger'......

ik weet niet of er uberhaubt nog mensen zijn die deze plaat gaan kopen...

Ik zag hem in grote getalen bij Media Martk Alexandrium liggen voor 9,99 en de luxe versie voor 19,99 en de superdeluxe versie voor 34,99 (magazine uitgave). Daarbij kreeg je nog een 64 pagina boekje over U2 in Holland.

[/quote]Father McKenzie
Maar ik ben in het geval van U2 wel degelijk zo stom dat ik het blindelings zal kopen, omdat ik weiger in het geval van deze band, te denken dat er echt niets zal opstaan dat me niet meer kan bekoren, zo erg zal deze band wel niet in de commerciële poel zijn afgezakt, toch???
Afwachten maar, binnen enkele dagen weet ik het dus ook. [/quote]


Zo stom is dat niet hoor Father, deze CD kan je blindeling kopen, je weet feitelijk al voor de aanschaf wat je krijgt. De éne keer iets beter dan de andere keer, maar uiteindelijk is het nooit meer zo nieuw als de unieke eerste kennismaking, die kippenvel over de gehele ruggegraad veroorzaakte. U2 is bij het interieur gaan horen. Dat schilderij aan de muur blijft mooi, maar hangt er al 25 jaar, dus de verwondering over al die schoonheid ervaar je niet meer dagelijks. Maar plots valt het je weer even op, als er mensen op bezoek komen die dat schilderij nog nooit hebben gezien. Zo is het ook met U2. Het is bij het leven gaan horen, maar de verliefdheid is over gegaan in houden van..

Wat is een "ambient zuurpruim"?

[quote="Marty McFly]

Wat is een "ambient zuurpruim"? [/quote]

Een verschrikkelijke zaniker!

Jij snapt het, al is het wat krom geformuleerd

oei oei oei wat heerlijk. Ik ben halverwege maar het niveau en de sfeer van Achtung Baby wordt weer gehaald. Ik hoor zelfs Oldfieldachtig gitaarspel op Moment of Surrender die overigens een sterk One gehalte heeft.
White as Snow heeft een prachtige tekst. Laat de Boots maar staan, de rest is beter. ( wat is dat toch die foute eerste single keus, denkend aan Snow Patrol, vorige schijf van U2 etc.)

Voor mij is dit een verslavende cd!
Meteen twee keer geluisterd.
Elk nummer is van hoge kwaliteit. Maar vooral de eerste en de laatste nummers zijn zeer goed.
Ben benieuwd of mijn mening gaat veranderen na nog meer luisterbeurten.

Volgens mij doen bands dat zodat de rest van de plaat altijd meevalt.

Ik heb de cd nog in de bestelling bij Play.com staan (standaard, 12 euro), maar aangezien ik morgen toch in Rotterdam ben (Blijdorp, trouwlocatie bekijken), gaan we denk ik maar even langs bij Media Markt.

Ik zag net bij de Music Store ook al het album staan in een grote doos als verpakking (40 euro zag ik erop staan).
Maar ik heb HTDAAB ook als luxe boekverpakking met dvd en bonustrack, maar de rest van hun cd's heb ik mooi bij elkaar in zo'n Ikea-cd-koffer. Daar kun je dus nooit die alternatieve verpakkingen instoppen. En ook in een cd-kast past het niet, of het oogt niet :S

Als fan en verzamelaar voel je je bijna verplicht om hetzelfde album nog een keer te kopen om die netjes bij de andere cd's te zetten. Best wel jammer. Of zonde.

En om even in te haken op de discussie dat fans liever wachten met het beluisteren van het album tot deze daadwerkelijk in de winkel ligt: dat heb ik het liefst ook. (net als dat ik ook het liefst uren voor een postkantoor wil liggen voor een concertkaartje)
Ik heb dit album ook nog niet gedownload en de nieuwe single heb ik ook pas een enkele keer gehoord (gaat ongetwijfeld weer nr. 1 worden, als de Balletjes van de Koningin weer van 1 af is ).
Maar je ontkomt er bijna niet meer aan om een album voor de release al te gaan downloaden om mee te kunnen discussiëren.

Helemaal mee eens!

Ik luister nu bijvoorbeeld naar de laatste EP van de Yeah Yeah Yeahs: Is Is. Ladies and Gentlemen: that's Rock 'n Roll!
U2 speelt dat op deze cd maar soms.

Dankzij internet en zeker ook Musicmeter ontdek ik muziek die nog echt spannend en retegoed is. Er is nu veel meer keuze dan toen je alleen nog maar de platenzaak (oude spelling) had. Tuurlijk was dat ook een leuke tijd, maar nu ga ik de hele wereld over om met mijn kale kop overal de beste muziek weg te plukken. En dat komt dit keer niet van U2.

Overigens zijn de prijzen van cd's door het downloaden en de wereldwijde concurrentie op internet enorm gedaald. Ik koop legaal nieuwe cd's op buitenlandse sites voor weinig euri thuisgestuurd en oudere cd's voor een prikkie bij bijv. Amazon. Gewoon een echte cd: optimale geluidskwaliteit, artwork en de artiest verdient er wat aan.