U2 - No Line on the Horizon (2009)

Hier ben ik het helemaal mee eens Rik H, Hoewel ik HTDAAB best een lekker plaatje vind heb ik het altijd jammer gevonden dat de nummers me een beetje het gevoel geven tot hapklare brokken te zijn omgesmeden om te 'scoren' bij het grote publiek.
Op dit album hoor ik dan gelukkig weer veel van The Joshua Tree en Unforgettable Fire stijl. Nergens bespeur ik iets van nutteloze herhalingen van refreintjes om catchy uit de hoek te komen, ik heb het gevoel dat U2 op dit album vooral op musicale diepgang en schoonheid gefocust is geweest.
De nummers mooi in een lijn gehouden en er wordt alle tijd ruimte genomen om tot mooie composities komen.
HTDAAB was niet verkeerd en ik vind Somtimes you can't make it on you own en Crumbs from your table erg sterke nummers, maar met No Line On the Horizon zijn ze wat mij betrefd weer op het niveau bezig waarom ze uberhaupt tot werelds grootste rock band genoemd mogen worden.

Ik zeg ook niet dat er geen goede muziek gemaakt wordt, maar echt vernieuwend vind ik het allemaal niet.
Maar ik vind deze 21ste eeuw tot nu toe nog niet echt opwindend en vernieuwend, maar misschien begin ook wel een ouwe zeur te worden.

Khonnor, ik heb best respect voor je mening hoor. Maar een echte U2 hater ben je wel. Datzelfde heb ik met Bon Jovi. Maar ik neem echt niet de moeite om hun albums op deze site af te kraken. Dat kost me teveel tijd. Die tijd kan ik beter gebruiken om nieuwe bands te beluisteren als White lies, Friendly fires, Presets,Spleen United en Mew ... en dan nog luisteren naar U2's masterpiece NLOTH natuurlijk...(!)

Vreemd als je dit album niet goed vind (lees: niet te pruimen) dat je gelijk wordt versleten als U2 hater.

Ik vind I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight, No Line on the Horizon, Unknown Caller echt niet ok.

Het zal ongetwijfeld weer een millionseller worden, maar dan moet je als band wel op het dak van de BBC optreden en dagelijks in de David Letterman willen optreden en 20 verschillende soorten verpakkingen moeten hebben. Kortom, de verpakking is belangrijker dan de inhoud.

Veel mensen hier halen hun neus op voor Bon Jovi maar qua oppervlakkigheid benaderen onze Ierse vrienden die glasjakkers uit New Jersey maar al te snel.

Leg dit album eens naast The Joshua Tree en het verschil is pijnlijk.

U2 :: No Line On The Horizon - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

een review die het allemaal heel goed verwoordt, en vooral de vinger op de wonde legt: waarom is deze plaat zo middelmatig, zo ongelooflijk irrelevant, en, om de u2 fans nog iets meer op stang te jagen , waarom is u2 niet meer relevant

Tja, een reviewer die uit een verwachting / verlangen naar iets weergaloos vernieuwends spreekt en dan teleurgesteld is. Steeds weer roept hij: Dat was niet beloofd, er was iets anders aangekondigd. Pfff, tja, je hebt altijd mensen die verwachten dat The Edge op een fietswiel gaat spelen en Bono een nieuwe revolutie inluidt. Tegen hun zeg ik: get real.

Kennelijk luistert Khonnor naar een andere U2 dan waar ik het afgelopen weekend naar heb geluisterd. U2 is natuurlijk nog steeds heel relevant en met No Line on the Horizon heeft U2 weer een weergaloos goed album op de markt gebracht. U2 jaagt de doorgewinterde fans dus niet op stang maar tracteert de U2 liefhebbers wederom op een betoverend mooi album zoals de echte U2 fan dat van zijn of haar favoriete band mag verwachten. 5*****

U2 is totaal NIET relevant te noemen, al 15 jaar niet meer.

Get off cloud nine!

Ik denk dat `n beetje respect voor bands als .
Led Zeppelin
Golden earing
Pink Floyd
Deep Purple
Metallica
AC/DC

En ook U2 hier wel op zijn plaats is , maar schijnbaar is dat aan jou niet besteed.

De 5,0 en 0,5 wisselen elkaar af. Hoe serieus valt dat te nemen?

Niet echt; je kunt misschien beter kijken naar het gemiddelde, maar als users massaal dit album als een 'strijdtoneel' gaan bekijken wordt zelfs het gemiddelde 'troébel'........whatever..... (het krijgt zo wat het niveau van een slechte Stand Up Comedy)

Nou, met Magnificent heb ik juist associaties met The Joshua Tree en dat was alweer even geleden dat ik die vergelijking kon trekken. Verder hoor ik in FEZ-Being Born (meteen na het intro) overduidelijk trekken van The Unforgettable Fire. Niet dat die albums maatstaven hoeven te zijn maar het geeft in mijn ogen wel aan dat U2 nog altijd (of wellicht: weer) in staat is om echt kwaliteit te leveren. Zelf vind ik dit eenvoudigweg een spannend album. Op het allereerste gehoor wist het me niet te pakken (dat postte ik al eerder) maar inmiddels ben ik helemaal 'om'. Afgezien van de vreemde eend Get on your boots is het een dijk van een plaat. En het liveoptreden van Magnificent op het dak van de BBC was precies dat: magnificent! Ik zie erg uit naar de tour. De plaat verveelt in ieder geval geen moment. De film Linear geeft er bovendien een fraaie sfeer aan en als het nummer Winter de plaat had gehaald i.p.v. Get on your boots had het zomaar op termijn een 5* kunnen worden.

Ik kan hier niet zoveel van verwachten.
Maar ik geef ze nogmaals een kans. Misschien verrassen ze me eens een keer. (heb wel een video van ze gezien, weet niet welk nummer, maar was weinig soeps.)

ben benieuwd. De single klinkt prima en de albumart ziet eruit als een minimal techno plaat...

Misschien al eerder gezegd, maar die hoes is eigenlijk gewoon gejat van deze: Richard Chartier & Taylor Deupree - Specification.Fifteen (2006)

Ik ken nu enkel Get on Your Boots en dat vind ik al een slecht nummer. Is heel het album van dat niveau of zit er ook wat goed op? ik ben zowiezo geen U2-fan.

Als je een beetje de berichten doorgelezen hebt hier, dan kun je lezen dat die single geen voorbode is van dit album..

Als ik de verschillende post hier bekijk, dan valt de objectiviteit vaak ver te zoeken (inclusief bij mijzelf misschien). Mensen verwachten bepaalde dingen van u2 en luisteren niet meer objectief naar deze plaat. Ze vergelijken steeds met achtung baby of met de joshua tree, maar waarom vraag ik mij af. Probeer het album te luisteren zonder meteen een vergelijking te maken met hun oude platen. Wat moet u2 doen om dan wel te scoren. Een metal plaat maken? Natuurlijk hebben ze hun eigen sound, daar gaat heus nooit verandering in komen en daar is ook nooit geen verandering in geweest. Op elke plaat die u2 heef gemaakt hoor je direct dat het u2 is.

Wat zit je toch te zeuren over niet relevant. Wat is nu relevant? Dat er een album wordt gemaakt wat miljoenen mensen mooi vinden en van kunnen genieten, of dat je een album maakt wat maar enkele mensen schitterend vinden maar wat totaal niet aanslaat bij het grote publiek.

In 2009 U2 selected Sugimoto's "Boden Sea" as the cover for their album No Line on the Horizon to be released in March that year. This image had previously been used by sound artists Richard Chartier and Taylor Deupree for their 2006 LP inspired by Sugimoto's "seascapes" series - bron: wikipedia

Of gejat het goede woord is weet ik niet, maar iemand anders heeft dezelfde afbeelding inderdaad al eens gebruikt.



Ik denk dat je, als je muziek wilt bespreken toch een referentie-kader nodig hebt. Dat kan een partiture zijn, maar je kunt het in brede zin natuurlijk ook meten aan andere muziek. Dat laatste biedt voor de meeste mensen de beste aanknopingspunten. En daarom dat een album toch vaak met een eerder werk, of dit van een 'vergelijkbare' artiest wordt vergeleken.
Ik vind dat ook wel eens vervelend, vooral als mijn subjectieve mening volledig haaks staat op dit van anderen, maar ik ken geen betere manier... Kortom, ik maak mij er ook schuldig aan.

En kort door de bocht heeft een artiest/muzikant twee keuzes:
- blijven herhalen waarmee hij eerder gescoord heeft. Voor een korte tijd wordt 'ie dan gelauwerd om zijn genialiteit, en dan afgebroken vanwege gebrek aan originaliteit.
- telkens proberen door grenzen te verleggen iets unieks te creëren. En dan is het erop of eronder: vindt de massa 't minder dan wordt verweten dat 'ie 't niet meer kan; vindt de massa 't beter... dan wordt de volgende klus 'one hack of a job'.

Voor mijn gevoel heeft U2 met deze plaat geprobeerd een tussenweg te vinden tussen de twee bovenstaande keuzes: het moet klinken zoals oudere platen, maar het moet wel uniek worden. En daarmee hebben ze een hele beste plaat gemaakt, maar het mist toch 'iets'. No line on the horizon (track) springt er voor mij positief helemaal tussenuit. Die blijft lekker hangen. Get on your boots valt dan weer in het diepe. En de rest is ok, en geeft vooral het gevoel epische tracks te zijn... maar lijkt 't toch niet te worden.

Ik denk dat je, als je muziek wilt bespreken toch een referentie-kader nodig hebt. Dat kan een partiture zijn, maar je kunt het in brede zin natuurlijk ook meten aan andere muziek. Dat laatste biedt voor de meeste mensen de beste aanknopingspunten. En daarom dat een album toch vaak met een eerder werk, of dit van een 'vergelijkbare' artiest wordt vergeleken.

Ik heb echter het gevoel dat wat ze ook maken er altijd mensen zullen zijn die naar het vroegere werk refereren als zijnde beter, terwijl dat helemaal niet het geval is. Het is daarom dat ik er mij zo aan erger. Het is inderdaad haast onmogelijk om niet te gaan vergelijken met iets anders (andere artiest, vorig album).

Draai het eens om , stel dat No Line On The Horizon uit kwam in 1987 en The Joshua Tree nu in 2009 .
Ging iedereen vergelijken met NLOTH .
Bekijk ieder album op zich .

Ik heb datzelfde gevoel. Wat dat betreft is het wel geslaagd te noemen en ook zeker wel een heel behoorlijk album. Alleen dat 'iets' dat mist.... Voor mij is dat het echte grootse van nummers als 'New Year's Day', 'The Unforgettable Fire', 'Bad', 'With or Without You', 'One Tree Hill', 'All I Want Is You'. Maar ik heb dat al jaren niet meer bij U2 dus ik heb die verwachting ook niet meer. Ik was al heel blij toen ik op dit album iets terug hoorde van 'The Unforgettable Fire' in 'FEZ - Being Born'.

Vergelijken is menselijk en heel normaal. Alleen is de kunst om die bril ook af te kunnen zetten en het album volledig in het NU en op zichzelf te beluisteren. Als ik dat doe blijft er hier toch steeds een behoorlijk album overeind staan.

Je bent de 5de ofzo.

Hm, de hoes lijkt trouwens best veel op 'Specification Fifteen' (2006)

Met dit soort discussies, non- discussies, beledigingen en gelul over hoezen diskwalificeert MusicMeter zichzelf op een grandioze manier. Mensen met 0.5 en 1 ster, met het hoogste woord over hoe slecht het allemaal is. Ik vind het onbegrijpelijk dat dit soort onzin niet gelijk van de site afgemieterd wordt. 'Tuurlijk mag je er niet van houden en kritiek mag, maar dan wel gefundeerd aub. Op deze manier gaan er imo veel mensen kappen met leuke, kritische, opbouwende reakties over hun hobby/ liefde: de muziek. Misschien zijn er een stel wel op uit om MuMe de kapot te maken. Lekker zo doorgaan jongens, dan haak ik wel af. Ik heb immers wel wat anders en nuttigers te doen als van gedachte te wisselen met een stel onbenullen.

Natuurlijk moeten U2 fans toch ook kunnen toegeven dat U2 slechts 1 keer zichzelf opnieuw uitvond en dat is op Achting baby. Of dit album er ook in slaagt, laat ik in het midden. Ik moet het eerst nog beluisteren:-)

U2 fans onderscheiden zich niet van fans van andere groepen. De ene vind die cd beter van zijn groep, de ander weer een andere. Wat dat is daar gvd mis mee. Uitwisselen van dat soort verschillen, maar het wel eens met elkaar eens zijn, maakt MuMe leuk. Maar niet zoals men nu met elkaar aan de gang is met deze cd. Ik ben boos!!!

Rustig blijven, Ad; je bent oud genoeg om wijs te zijn en ik wil graag dat je je verjaardig dit weekend haalt..... (ik begrijp je echter wel een beetje)

Ze onderscheiden zich vooral in de hysterie die ze ten berde brengen wanneer je hun favoriete band durft bekritiseren.