Placebo - Battle for the Sun (2009)

Wat heel opvallend is, is dat alle 13 de tracks vermeld staan in de favoriete tracks lijst (onder statistieken) met minimaal 2 stemmen per nummer. Des te opvallender omdat het om maar liefst 13 verschillende nummers gaat en er 'pas' 89 keer is gestemd: dat zie je niet vaak. Geeft aan dat dit album over de gehele linie kwaliteit levert.

Nee dat is het niet. Misschien ga ik hem nog 3 sterren geven maar daar blijft het ook bij.
Wat ik in ieder geval hoor is dat ze meds hebben overgeslagen en voort zijn gaan borduren op 'Sleeping with ghosts'. Dat was een ontzettend evenwichtig maar ook een album waarin alles was uitgekristalliseert.

Echte pluspunten zijn het zware basgeluid, de drums en het gebruik van andere instrumenten. Alhoewel bij het gebruik van blazers niet altijd even goed valt. Wat ontzettend tegenvalt zijn de teksten.
Waarom het geen klassieker in mijn ogen wordt is omdat er nummers zijn die terecht echt goed bij een klassieker horen.
Een groot deel 'wears off' na een aantal luisterbeurten, terwijl WYIN ik nog steeds naar alle nummers kan luisteren.

'Bright Lights' klinkt goed maar mist voor mijn gevoel nog iets, het is te kort. En niet te kort in de zin van 'ik wil hem nog een keer draaien', maar een extra laag.

Placebo mag je gerust 1 van mijn favoriete bands noemen. De albums Without You I'm Nothing en Meds eindigde op de eerste plaats in mijn jaarlijst, Black Market Music behaalde in 2000 de derde plaats en het debuutalbum prijkt op 9 in de top 10 van 1996. Sleeping With Ghosts staat als enige studioalbum niet in een jaarlijst, want die vond ik tegen vallen (maar nog altijd 4* waard).

Ik kan nu al verklappen dat ook Battle of the Sun mijn jaarlijst niet gaat halen. Sterker nog, het is hun minste album tot op heden. Niet dat het een slechte plaat is (daar is Placebo gewoon te goed voor), maar spannend wordt het nergens. Vanaf het eerste nummers gaat de beuk erin en deze denderende trein komt pas in de laatste seconde weer tot stilstand. Ondertussen heb ik vergeefs gezocht naar de tintelfrisse dynamiek die de vorige albums zo onweerstaanbaar maakte. Weg zijn de bloedstollende ballads en de knalharde uitbarstingen. Ze hebben plaats gemaakt voor een geluid dat zo vlak is het Nederlandse polderlandschap. Goede liedjes schrijven kunnen de heren nog steeds, vandaar dat ik uiteindelijk uitkomt op een degelijke (maar voor Placebo ondermaatse en teleurstellende) 3,5*.

Na het prima optreden op Pinkpop heb ik alleen nog maar meer uitgekeken naar deze cd.
Nu hij eindelijk door de brievenbus is gevallen en ik een aantal luisterbeurten er op heb zitten, moet ik concluderen dat het veelal het zelfde klinkt, maar dat mijn luisterplezier hier niet minder door wordt. Kwalitatief zeer consistent.
Laat ik toch beginnen met 3.5***.

Dit is mij ook een hele teleurstelling deze nieuwe Placebo, had er gewoon veel meer van verwacht, meer in de aard van Sleeping with Ghosts of Whitout you I'm nothing, maar deze is gewoon puberrock, hier is gewoon niets meer aan. Of ben ik dan zoveel verouderd in korte tijd?

Aardige plaat maar wel erg voorspelbaar. Nergens wordt het spannend, en het is soms zelfs lastig om de aandacht er bij te houden. Hun minste plaat tot nu toe.

Heel gewoontjes, heel erg Placebo, weinig verrassends, weinig echt scherpe hoekjes & kantjes, wel degelijke muziek.

Zoals vele anderen voor mij: het raakt me niet echt, als albumgeheel vliegt het allemaal als 1 identieke song voorbij.

Maar haal er 1 song uit en beluister die ergens apart tussen andere dingen, en het is toch weer een mooie placebo-song.

Ze lijken me een album gemaakt te hebben met allemaal album-fillers

Beste mensen, jullie zijn hierboven mij toch wel samen een pagina vol met ouwe lullen: ja hoor, natuurlijk: vroeger was alles beter!!

Hier kan ik met mijn pet niet bij. Hij zingt over het overwinnen van een depressie met alles erop en eraan. Die teksten zijn zeer indringend en persoonlijk.
Iemand anders hierboven heeft het zelfs over een puberaal album.
Terwijl hij in de teksten zijn strijd beschrijft om zijn demonen te overwinnen. Battle for the Sun. Daar is echt helemaal niks puberaals aan.

Ze kunnen ook doelen op de manier hoe de teksten gebracht worden. Met kinderrijmpjes komt het nog steeds niet goed over, waar de teksten dan ook over mogen gaan.

Ik had sowieso wel een grotere rol voor die blazers willen zien: het bevalt mij wel (niet voor niets mijn 3 favoriete tracks van dit album)!
Op mijn cd staat nog een bonus-track, namelijk het nummer Post Blue [Chinese Mix] met de Chinese zangeres Li Ya.
Als ik dat nummer hoor besef ik weer dat ik Meds toch echt stukken beter vind maar ik moet er nu ook bij vermelden toch een halfje omhoog te gaan vanwege een paar fijne nummers en zoals ik al vaker las: het volume moet gewoon lekker hoog

Kinderrijmpjes? Het zijn geen Sinterklaasgedichten die teksten van Placebo!

I beg to see the differ. Dit album haalt het gewoon niet. Dat jij er zo enthousiast over bent is jouw goed recht, maar om dan anderen er dan gaan van te betichten dat ze niet met hun tijd mee gaan...
Waarschijnlijk heeft Placebo daar zelf eerder moeite mee. Ze halen het niveau gewoon (nog) niet. van voorheen.
Er is nu ook muziek wat goed is, alleen fenomenen zoals die in 96 zal je niet iedere jaar tegenkomen.
Sommige bands worden ook gewoon beter zoals My Morning Jacket of The Decemberists.
Placebo heeft de twijfelachtige eer om nog steeds te moeten pieken.






De opbouw in nummers zal wel ok zijn. Maar in de teksten mis ik vooral de rust , de vanzelfsprekendheid en de non-rijmelarij

"I, I, I, I, I will brush off all the dirt, dirt, dirt, dirt, dirt, dirt, dirt.
And I, I, I, I, I will pretend it didn't hurt, hurt, hurt, hurt, hurt, hurt, hurt, hurt.
You, you, you, you, you, are a black and heavy weight, weight, weight, weight, weight, weight, weight.
And I, I, I, I, I, will not participate, pate, pate, pate, pate, pate, pate.
"

Doet mij maagwanden schuren.

"Fallen angels in the night
And every one is far from heaven
Just one more hit to make it right
But every one turns into seven"

Dat soort dingen schreef ik toen ik zelf nog puber was ('99')
night,right,smite,fight,light,kite, and now i'm of for a bite.

Juist ja, kan het dan nu weer gewoon over de muziek gaan want die is dik in orde.

Nee die valt tegen.

Ik pak er even 2 nummers uit: For What It's Worth & Come Undone: dit zijn echt geweldige rocknummers, met alles erop en eraan. Zet die 2 eens hard aan: ze doen toch bepaald niet onder voor het meeste eerdere werk van Placebo.

Ik moest wel lachen dat je juist met de tekst van Battle For The Sun kwam: inderdaad, die herhaling doet ook mijn wenkbrauwen meer dan fronsen. Dat heb ik ook bij de tekst van Kitty Litter. De muziek vind ik wel goed.

Ik heb hier het tekstboekje voor mij liggen, ik pik er wat anders uit om de rode tekstdraad van dit album te laten zien:

'Got no friends, got no lover - No one cares when you're out on the street - Picking up the pieces to make ends meet - And no one cares when you're down in the gutter - Got no friends, got no lover'
(Got no friends got no lover klinkt ook nog erg lekker)

'Everything is fine with the devil in the details - We're gonna dance with him tonight - All of my wrongs and all of my wicked ways will come back to haunt me, come what may'

'So I haven't given up - But all my choices, my good luck - Appeared to go and get me stuck in an open prison - Now I'm trying to break free'

'This is a Twister that will destroy you - You can run but you can't hide - Because no one here gets out alive - Find a friend in whom you can confide - Julien, you're a slow motion suicide - Slow motion suicide...'

'It's hard to reconcile - What I've become - With the wounded child inside - Breath Underwater - I'm coming up for air - I wanna see another dawn'

De teksten staan in albumvolgorde. Je ziet dus dat het uiteindelijk enigzins hoopvol eindigt.

Ik vind dit hele mooie zeer persoonlijke teksten over de donkere dieptes van depressie. Dat moet je kunnen opschrijven en er dan ook nog bijpassende muziek bij maken. Dat is Placebo hier (meer dan) gelukt en dat vind ik knap en zelfs soms ontroerend. Na nog een paar keer draaien, is de muziek ook nog verder gegroeid. Vandaar verhoog ik 'm naar 5,0*

Het spijt me West, maar ik moet het toch echt met de hierboven schrijvende "Ouwe Lullen" eens zijn.

Het album is wat steviger dan de vorige, maar mist voor mij bijna alles wat de oudere Placebo albums wel hadden.

De teksten zijn wel degelijk anders dan op de vorige platen, namelijk veel rechter door zee. Dat is ook het geval met de muziek.

Ik denk dat het mede door toedoen van de producer is, maar de riffs op dit album zijn heel erg, hoe moet ik dit omschrijven, ver-Amerikaniseerd.
Het lijkt wel of Placebo ineens mee wil gaan doen in de hele 'emo'-stijl. En zijn in plaats van aanvoerders ineens volgers van een genre geworden.

Ik denk dat de mainstream-radio makkelijk een paar nummers op kan pikken en dat dit album nog best eens een hele groep nieuwe zieltjes voor de band kan winnen. Maar voor iemand die de band al jaren volgt is dit album toch een teleurstelling.

(Oh, er staan trouwens best een paar goede nummers op, als 'Ashtray Heart)

Ja, het is inderdaad over het geheel wat steviger. Alleen Placebo speelde allang dit soort steviger nummers: nu is alleen het hele album ermee gevuld. Het gaat me dan ook te ver om te zeggen dat ze volgers zijn geworden. In ieder geval niet van Amerikaanse bands, maar eerder van Britse bands als the Arctic Monkeys. Die hebben trouwens ook hele sterke directe teksten.

Wat mij opvalt is dat al die 'ouwe lullen' toch ook genoeg positieve zaken te melden heben, maar allemaal een onvoldoende geven aan dit album. Overigens ben ik zelf ook een behoorlijk 'ouwe lul' en heb alle Placebo cd's.

[quote]west schreef:


Ha die West. Even oud bijna. Zeker geen oude lul.

En: een vette vijf dit album. Heb ze live bij Pinkpop gezien. Het was helemaal te gek. Kijk ook eens naar het optreden bij Rock am Ring. Een groot feest. Dus blijkbaar smaken die verschillen.

Wat die teksten betreft: "in der Beschraenkung zeigt sich der Meister"

Gewoon goed de muziek en de teksten. Topalbum.

Ik ben het wel met ze eens, en toch echt geen oude lul!
Bij mij komt het ook nog maar net op een voldoende, en ik ben toch wel redelijk fan van Placebo, dus ja.

Ik vind het een prima album en het wordt eigenlijk steeds beter. Ik ben geen oude lul en zal er ook nooit één worden.

Placebo heeft inmiddels de status van top act bereikt, wat ook blijkt uit het feit dat dit album in Nederland op 5 is binnengekomen.

Fans van het eerste uur denken dan meestal dat hun ontdekking, hun bandje van ze is afgenomen nu het mainstream is geworden.

Gelijk heb je!

Leuk altijd die discussies. Diverse recensies heb ik nu gelezen in (vak)bladen en ook daar zijn ze het niet met elkaar eens. Love it or hate it lijkt het credo. Ik vind het altijd top als mensen zo enthousiast zijn over een album, of ik hun mening nu deel of niet. Het genieten van muziek is het mooiste wat er is. Placebo is en blijft een geweldige band. Wel hadden denk ik meer met mij een volwassener album verwacht, en dan heb ik het niet eens zozeer over de teksten. Brian blijft op hetzelfde paard wedden. En de ene fan irriteert dat terwijl de ander dit alleen maar toejuicht. Ik zit daar ergens tussenin.

Feit dat ze 1 week in de top 5 staan in NL wil niet zeggen dat ze mainstream zijn. Eels stonden op nummer 1 in België,maakt ze dat mainstream? Als je Jan met de Pet vraagt naar Placebo zal je 9 van de 10 keer horen: Nooit van gehoord. Ik ben overigens wel een ouwe lul, haha, maar nog zeer jong van geest en hart. Ik zit ook flink te hopen dat ze nog eens naar NL komen.

nou dan kan je 3 december je lol op in Ahoy.. vanmorgen bevestigd door Mojo! Vrijdag start voorverkoop woehoe!

Haha, dank je, gaan we regelen, toppie, dank voor de tip hoewel ik er gisteren wel een mailtje over gehad zou hebben van livenation,toch dank, i'll be there

oh mee dat ik dat bericht schreef kreeg ik het mailtje binnen van livenation , hahah

das dan een mooie verjaardag voor deze hoogbejaarde!

Ik volg de band sinds Without You i'm nothing, maar dit is echt het dieptepunt. Op twee nummers na, Battle for the Sun en Kitty Litter, vind ik de muziek van een zeer bedenkelijk niveau. Placebo ontwikkelt zich niet meer en blijft hangen in clichematige liedjes die er niet toe doen.

Ik snap niet dat je Battle for the Sun en Kitty Litter wel goed vind: in kwaliteit zit er niet zoveel verschil tussen de nummers op dit album. En dan 1,5* geven: dat vind ik dus niet te verklaren.

Dat Placebo zich niet meer ontwikkelt zien ze zelf heel anders:

"Bij het woord vrolijk is Placebo misschien wel het laatste waar je aan denkt. Met hun typische melanchosound vol bijtend cynisme is de band niet bepaald een lichtzinnig zonnetje. Maar met het nieuwe album ‘Battle For The Sun’ komt daar verandering in. “Er spreekt hoop uit, het is episch en kleurrijk. Het album is een reactie op haar voorganger Meds. We willen als band elke keer iets anders doen, anders kan je net zo goed stoppen” vindt frontman Molko.

De excentrieke voorman van de band heeft zelf ook een 360 graden verandering gehad in zijn denkwijze. Hij ziet de wereld een stuk rooskleuriger in dan voorheen, toen hij zich focuste op duisternis, pijn, tragedie en treurnis in het leven. Maar ook de nieuwe drummer Steve Forrest heeft bijgedragen aan die hervonden positiviteit van Placebo. De band heeft zijn jonge honden gevoel weer terug. En die nieuwe creativiteit spat eraf, ook op het podium! "

(bron: ondermeer artikel OOR, Mojo)