U2 - Pop (1997)

Ik heb ook inderdaad nooit van deze plaat gehouden . Misschien een toch iets te drastische sprong naar vernieuwing die U2 gewoon niet zo goed past .
Zooropa is ook anders , ook niet echt evenwichtig , maar daar heb ik meer mee . U2 is voor mij uiteindelijk een band die het sterkst is als zij emotie brengen . Bono met het hart op de tong en die Edge met kenmerkende riffs . Hier vind ik dat maar mondjesmaat terug .
Maar ze hebben het geprobeerd . Een fase in hun loopbaan . Niet alles kan even goed zijn , al zijn ze wel heel constant geweest t/m deze plaat .

De emotie is wat anders verpakt, maar wel degelijk ook op dit album aanwezig.

Dan staat die verpakking mij wat minder aan waarschijnlijk .

Quote van het album The Joshua Tree


Ik vind Staring at the sun met afstand de minste single van dit album.
Ik denk samen met One en Magnificent de 3 singles van U2 waar ik de grootste hekel aan heb.

ik vind het een prachtig album van U2. Misschien ben ik niet objectief omdat ik hun concert gezien heb ter promotie van dit album en dat was geweldig.

Was inderdaad een geweldig concert! Popmart tour in Rotterdam was mijn 1e U2 concert.

Het is uiteraard niet meer die rauwe passie die bijvoorbeeld War kenmerkte. Op Pop drijft U2 de spot met popcultuur en de consumptiemaatschappij, nadat Zoo Tv de media en haar verslaglegging op de korrel nam. De promotie voor de Popmart tournee werd zelf verzorgt vanuit een pand van Walmart. Niet iedereen begreep die ironie of kon deze waarderen. Natuurlijk was het grotesque maar de bezieling was er elke minuut. Ga de uitvoering van Please in Mexico City er nog maar eens op na.
Zo geldt dat ook voor het album. Voor mij typisch het geval van de goede plaat op het goede moment. Ik leerde Pop kennen midden in een verzengde zomer vol verveling en vakantiewerk. Iedereen is blijkbaar op vakantie, er is werkelijk niets te beleven en jij moet nog heel lang wachten en werken voordat je, in dit geval, naar Sziget gaat. Tijdens dit soort dagen bleef deze plaat mij enorm bij.

God has got his phone off the hook, babe
Would he even pick up if he could

Die thematiek missen de laatste U2 albums en tournees. Voornamelijk laatstgenoemde zijn massale stadionvullers en missen een beetje de zeggingskracht en kritische noten.

Ik heb dit album pas jaren na de Popmart tour echt kunnen waarderen.
Moest er vooral de eerste luisterbeurten enorm aan wennen.
De keren dat ik Pop nog opleg om te luisteren kan ik er wel steeds van genieten.

De enige nummers waar ik niks mee heb zijn Staring at the Sun en The Playboy Mansion.
Hoogtepunten van dit album zijn voor mij Do You Feel Loved, Please, Mofo en If God Will Send His Angels.

Het is simpelweg een goede plaat, het gemiddelde dat hier gescoord wordt doet absoluut geen recht aan deze reguliere U2 plaat. Het is een typische U2 plaat die enigszins uit de toon valt omdat het destijds hip was om deze plaat te bekritiseren. U2 had toen haar publiek zolang op kwaliteit getrakteerd dat men verzadigd was en er kennelijk behoefte bestond aan het leveren van kritiek. Het gevolg was dan ook dat concerten niet uitverkocht waren en sommige zelfs gecanceld werden. In Rotterdam heb ik in ieder geval een hongerig U2 gezien dat prachtig concerteerde. Deze plaat: helemaal niets mis mee en let op deze wordt nog eens heel hip want het is ook een buitengewoon coole plaat.

Net als Zooropa onterecht ondergewaardeerd en beter dan de laatste 3 worpen.

Dit is een gewaagd album van U2, en vond het toen best geslaagd, en eigenlijk nog steeds wel!

Best dapper om zoiets te doen, Queen deed het met Hot Space, en ging aardig op de muil.. U2 bleef beter overeind.

Dit is wel een album waar je zin in moet hebben vind ik..

Ik was erbij in Rotterdam toen de band een prachtig concert gaf. Zij lieten dan wel even op zich wachten maar zij maaken alles goed. De band was almaar gegroeid, en eerlijk is eerlijk, een hoogtepunt zoals Achtung baby was Pop zeker niet, maar Pop was een heel goede release en is dat nog steeds. Maar het was alsof men wilde dat het even minder ging met U2, terwijl deze plaat daartoe geen aanleiding gaf. Toch heeft deze plaat onder die teneur te lijden gehad en scoort dramatisch laag. Af en toe kijk ik eens bij deze plaat en vorig jaar maart was het gemiddelde met 0.01 gestegen en was bij mij de indruk dat het tij ging keren. Niets is minder waar, waardoor ik de plaat weer onder de aandacht breng. Pop is over haar volle breedte een typisch U2 album met veelal sterke songs die een voorbode is van het latere werk zonder dat het daar voor onder doet. Wat heet! Het is zo als ik al eerder stelde een sterke plaat, maar er zijn er maar weinigen die dat er in willen horen.

Ik denk dat ik dit album beter vind dan zijn 2 opvolgers

Daar ben ik het helemaal mee eens.

Helrmemaal met deze en de vorige reakties eens

Dat het de minst gewaardeerde U2 plaat is daar kun je over discussieren, maar dan niet eerder dan wanneer het gemiddelde van deze en andere U2 platen opgetrokken zijn. Deze waardering is echt veel te laag gezien het aantal echt goede nummers dat er op staat. Ik heb dat wel eens geweten aan dat het publiek door U2 enkel gevoed werd met goede platen en dat zij hiermee een verzadigingspunt bereikt hadden dat het enige aversie bij het publiek opriep wat zijn plek gevonden heeft in de waardering ervan. Hoe het ook zij de plaat verdiend in mijn ogen veel meer

Ach. Wen er maar aan dat U2 nooit een goede waardering zal krijgen. Zelfs albums als The Joshua Tree en Achtung Baby weten maar net boven de 4* te scoren. Simpel het feit dat er veel U2 haters zijn op dit forum. Je ziet vaak dat er users zijn met een stemgemiddelde van rond de 4* en zelfs hoger die alleen bij U2 een 1 of 0,5 stemmen. Lekker geloofwaardig. Zeker als je ziet hoe ze aan dat hoge stemgemiddelde komen en aan welke groep/artiest ze die hoge waarderingen dan geven. Natuurlijk is alles een kwestie van smaak, maar stem lekker op muziek die je interesseert en laat U2 als je er niks mee hebt lekker met rust.

Ik mag mezelf toch wel een U2 liefhebber noemen (heb ze in mijn top 10 staan) en ik vind de gemiddelde score voor dit album hoog zat. Ik vind het prijzenswaardig dat Snakeskin van tijd tot tijd in de bres springt voor dit album en ik vind het ook prima dat hij het geweldig vindt. Maar ik vind het een zwak gebeuren dit album. Ze proberen eens iets anders. Dat is te prijzen, het mislukt in mijn ogen echter grotendeels. Ik heb niet de behoefte de score aan te passen. Behalve Zooropa zijn alle albums ervoor zo'n stuk beter dat ik 2 sterren een goed beeld vind geven van hoe ikzelf naar U2 luister. Ik ben het er overigens niet mee eens dat mensen die niet van U2 houden hier niet op mogen stemmen. Stel iemand kent U2 nog niet goed en gaat dit album eens goed beluisteren en concludeert dat hij het slecht vindt: dan is een lage waardering op zijn plaats. Zoals jullie (Snakeskin en Sierra) 1 of 2 sterren belachelijk vinden vind ik 4 of meer sterren voor dit album totaal onbegrijpelijk.

Als je mijn stukje goed leest begrijp je dat het niet op mensen zoals jij slaat. Tevens vind ik 2 sterren niet belachelijk. Dat schrijf ik nergens. Ook staat een 4 dichter bij het stemgemiddelde (3,23) dan een 2, dus wat is er nu onbegrijpelijker. Ik vind dat U2 haar nek uitsteekt door met een ander geluid te komen. Prima als niet iedereen dit kan waarderen. Heel de U2 fanbase in de USA zal het met je eens zijn. (Helaas was het gevolg hiervan wel dat de laatste drie albums niet echt vernieuwend meer zijn) Waarderingen van 0,5 en 1, en dan heb ik het niet alleen over dit album, voor U2 blijf ik echter ongeloofwaardig vinden. Dan waardeer je niet de muziek maar U2 als geheel.

Helder.

gemiddelde gestegen met 0,01 and now we are getting somewhere!

Een 5* voor dit album? Ik vind dit ook ondergewaardeerd, maar een 5* is wel erg hoog.

Wat vind je dan van een nummer als Mofo, Snakeskin? Zo goed is dat toch niet?

Within You, without you van The Beatles van Sgt Peppers is ook niet zo'n gweldige track. Toch heeft de plaat bij heel veel users het maximale gescoord.

3,23 is toch een prima gemiddeld? Een zes-en-een-halfje, ik tekende er vroeger altijd voor.

Inderdaad een paar fijne nummers, maar zoals Herman ook aangeeft; een aantal zeer zwakke.
Eigenlijk hadden ze het -achteraf- in hun experimentsdrift bij Achtung Baby moeten laten, dat is mijn inziens een geweldig album. Zooropa werd al iets minder en dit album is middelmaat.

Ik heet geen Snakeskin maar Mofo is juist een supertrack !! De twee zwakke broeders op deze plaat (en in het gehele U2 euvre) zijn 'Playboy Mansion' en 'Miami'. Wat een draken zeg !!

Hier staan toch wel een paar leuke nummers op zoals Discotheque, Gone en Do You Feel Loved. Helaas is de rest van minder niveau. Sommige nummers zijn akoestisch beter, zoals Staring At The Sun en Wake Up Dead Man. Maar het geheel is overgeproduceerd met teveel elektronische bijgeluiden. Bij Achtung Baby was het geweldig, bij Zooropa al minder.

Toch een 3,5*

Ben ik echt de enige die The Playboy Mansion uitstekend te pruimen vind? Een van de betere nummers op het album zelfs. Miami daarentegen is echt wel een draakje.

Ik ben U2 weer een beetje aan het herontdekken en opnieuw gaan waarderen.
POP is hun laatste echte grote plaat. Met lef, experiment en passie. Eigelijk alles wat achtung baby zo groot maakt. POP heeft dezelfde ingredienten en wekt hetzelfde gevoel op, alleen is het geheel iets minder.
Wel jammer dat de groep na POP erg mainstream is geworden. Wat best mooie muziek heeft opgeleverd, maar wel erg tussen de lijntjes is gaan zitten.

Ik vind POP een andere plaat dan Achtung Baby eerlijk gezegd.
Eens met de drang tot het experiment, al vind ik het op Achtung Baby eigenlijk best wel meevallen.
Ok. ze klonken weer meer Europees, maar de rock voert nog steeds de boventoon.
Tja POP, ik zou 'm eigenlijk weer eens in de herkansing moeten gooien, want ik heb 'm al jaren niet meer gehoord eerlijk gezegd.
Ik was niet amused toendertijd. Een brugje te ver, te geforceerd, maar wel de laatste plaat die nog iets toevoegde aan hun ontdekkingstocht.

Ga het weer eens proberen met POP. Soms moet een plaat wel eens rijpen..... wie weet.

Ik heb hem laatst weer gedraaid en er een halfje bovenop gegooid. Eigenlijk vind ik alleen Miami een kleine miskleun, verder gewoon een prima plaat dit. De experimenten pakken hier beter uit dan Zooropa, al staat er geen nummer van het kaliber Lemon op. Maar toch, van mij had U2 op deze voet verder mogen gaan. Er zit toch best veel spanning en emotie in deze plaat die ik in hun latere werk niet meer terug heb gehoord. Voor mij na Achtung Baby de beste plaat van U2.