Arcade Fire - Funeral (2004)

Dit is toch echt een groei album.. Jammer dat ik het album niet compleet heb, aangezien ik download met Limewire. Voor mij is Crown of Love echt het pareltje van het album, al zijn de meeste wel erg mooi. Ik word er erg blij van.

Ze worden schaars, maar er zijn nog steeds winkels waar je hele CD's kunt kopen. Krijg je er nog een mooi doosje bij ook.

.......


.......

Funeral krijg je met een kartonnen hoesje, maar dat heeft dan ook weer zijn charme.

Het tekstboekje ook. Erg authentiek allemaal.

Ze zullen het wel hebben afgekeken van hun stadsgenoten van Constellation Records. En gelijk hebben ze.

Ik ben het ook zonet gaan halen in de Free Record Shop. Heeft me wel 17 euro gekost, maar dat had ik er best voor over: erg mooie hoes en tof tekstboekje inderdaad.

Opnieuw een halfje erbij.. Alleen Neigborhood 4 kan mij nog niet echt bekoren. De rest wordt alsmaar beter

Mooi mooi, een aantal van deze nummers. Mij grootste probleem met vocalen (arrogantie in de stem) is hier niet van toepassing.

"And if the snow buries my,
my neighbourhood
And if my parents are crying
then I'll dig a tunnel
from my window to yours"

Het magnefieke begin van Funeral. Een album vol, nog meer dan The Decemberists, majesteusheid en groots aangezette dramatiek. Om even terug te komen op opener Neighborhood #1 (Tunnels): dit moet wel de beste opening van een album ooit zijn. De start heeft een lichte The Velvet Underground's Sunday Morning-sfeer, om zich langzaam uit te bouwen tot een prachtig ontluikend nummer. Vervolgens krijgen we het ene bombastische lied ('liedje' is een te klein woord voor deze muziek) na het andere. Soms worden ze bewust groots gebracht om klein te eindigen (Wake Up). Elk nummer is fantastisch, of het nu in het bitterzoete Haïti, de schitterende afsluiter of het lieve Neighborhood #4 (7 Tunnels) betreft.

Funeral is enorm theatraal, voor sommige mensen misschien wel té. Win Butler en vrouwlief Régine Chassagne zijn niet gezegend met 's werelds mooiste stemmen, maar ik zou niet weten wie deze nummers anders zou kunnen zingen. De muziek staat nog steeds als een huis, vijf jaar nadat ik deze plaat voor het eerst hoorde. Nee, als een kasteel.

Wat maakt Funeral zo goed? Is het de saamhorigheid van nummers, de bijzonder grote instrumentatie of de muziek zelf die een enorme kracht uit blijft stralen, nummer na nummer? Ik weet het niet. Natuurlijk zou Neon Bible minder worden dan dit album. En natúúrlijk zal The Arcade Fire deze plaat nooit meer evenaren. Maar is dat erg? Wat wil je dan ook met zo'n debuut?

Laatst vertelde me iemand dat hij wilde dat de band na dit album voorgoed was gestopt met muziek maken. Ik kreeg er een beetje een naar gevoel van in mijn maag. Met de volle overtuiging spreek ik de hoop uit dat we nog veel platen van deze band gaan krijgen en ben dan ook zeer benieuwd naar hun nieuwe werk dat dit jaar moet verschijnen. Wél blijft déze mijn grote liefde in de muziekwereld. Ik merk dat ik nauwelijks superlatieven kan schuwen als ik het over dit album heb, maar het maakt me voor één keer niet uit, want ze zijn allemaal waar. Er zijn weinig albums, nee, weinig dingen die me zo dierbaar zijn als Funeral. Voor mij nog steeds hét muzikale hoogtepunt van deze eeuw .

Onlangs heb ik dit abum bij toeval ontdekt en ik was gelijk overdonderd door wat ik hoorde, een heerlijk album. Dynamisch, emotioneel, overdondererd, theatraal! Echt één van de beste albums die ik de laatste tijd heb mogen beluisteren. Vandaar 5 sterren!

21 stemmen maar voor 7 Kettles Samen met 'Wake up' mijn favoriet

Dit was voor mij ook echt een groeiplaat, het heeft even geduurd voordat ik het echt ging waarderen. Dat is nu wel gebeurt, het enige jammere is dat de laatste nummers van het album voor mij iets meer moeten groeien om even groot te zijn als de eerste.

Grappig, voor mij is het precies andersom. Rebellion (Lies) en In The Backseat behoren tot mijn 3 favoriete nummers van dit album.

Jep, Rebellion (Lies) en In The Backseat zijn toch wel prijsbeesten hier, samen met Tunnels.

En Wake Up dan?

En Haïti? En Power Out!?
Ieder zijn voorkeuren he

Blijkt dus toch dat ik mijn aandacht beter erbij moet houden. Het eerste deel sprong er namelijk echt uit voor mij. Toch nog eens goed naar het tweede deel luisteren dan.

Nou vooruit dan maar...

Dat zou wel goed moeten kunnen komen, daar het tweede deel nog een stuk beter is.

Typisch zo'n band die niet over z'n debuut heenkomt. Jammer, want als er iets naar meer smaakt!

Neon Bible tipt dan misschien wil niet aan dit, maar veel moet het toch niet onder doen hoor volgens mij...

Inderdaad! Het is misschien een tikje minder constant, maar er staan echt veel topnummers op!

Prachtig nummer, dat Rebellion (Lies). Op een of andere manier erg episch.

De eerste ke(e)r(en) springt Rebellion er inderdaad uit, maar de andere nummers zijn ook zeer zeker de moeite hoor!

Uiteraard, maar het is ook het enigste nummer wat ik van ze gehoord heb. Zeker een album die ik een keer ga kopen.

Rebellion is wel hét Arcade Fire-nummer, commercieel gezien dan. Maar idd, mits een paar luisterbeurten tekenen ook de andere songs zich af, en 'ontdek' je al gauw 8 andere toppers. (Sorry 7 Kettles, maar mij raak je nog net niet genoeg )

Wat ook opvalt: de orginaliteit. Dat is moeilijk tegenwoordig in de rockwereld, orgineel zijn.

Funeral moet wel één van de mooiste debuutplaten ooit gemaakt zijn. Deze evenaren, laat staan overstijgen, wordt wel heel moeilijk voor de band. Ze slagen erin om een fantasiewereld te creëren waarin het heerlijk vertoeven is ondanks dat de teksten vooral over de dood gaan. De plaat is groots, theatraal en intiem tegelijkertijd. En als een groep dat voor elkaar krijgt wil dat wel wat zeggen. Butler en Chassagne zingen niet zuiver doch leggen ze er hun hele ziel in. Het lijkt zelfs alsof ze van de gelegenheid gebruik willen maken om hun demonen uit te drijven en komaf te maken met al hun problemen veroorzaakt door de vele sterfgevallen van familieleden gedurende de opnames van deze plaat.
Deze plaat voelt dan ook oprecht aan en zelfs als een ode aan het leven. Hoe paradoxaal dit ook mag klinken.

De plaat opent ongelooflijk sterk met Tunnels. Een heerlijk pianoriedeltje aangevuld met gitaren en een-zo lijkt het wel- zo vals mogelijk zingende Butler. De lyrics zijn heel beeldend en je waant je onmiddelijk in de droomwereld van Arcade Fire.
Laïka is zo mogelijk nog sterker met een refrein dat telkens uitgebreid wordt. Butler klinkt nog meer bezeten en wanneer ook Chassagne haar zegje komt doen en we een prachtige samenzang te horen krijgen ben ik helemaal verkocht. Kippenvel en later zal blijken dat dit niet de enige keer zal zijn.
Bij Une année sans lumière zakt het tempo en krijgen we een nummer dat deels in het Engels wordt gezongen en deels in het Frans. Er zit een goeie flow in dit nummer en op het einde wordt er toch weer een versnelling geplaatst. Degelijk nummer maar toch de minste op deze plaat.
Power Out is mijn absolute favoriet. Dit nummer bevat zo'n oerkracht dat je gewoonweg weggeblazen wordt bij het beluisteren. Er wordt een muur van geluid opgetrokken en net voor het refrein van start gaat wordt er een gitaarriedeltje gespeeld tussen al het geluid door. Geniaal gewoon! En dan dat fantastische refrein met die wederom verbluffende samenzang. En die krijsende violen meteen na het refrein zorgen ervoor dat mijn haren nog wat meer overeind gaan staan. wow, wat een intensiteit. En dan begint Butler pas helemaal bezeten te klinken : You ain't fooling nobody with the lights out ! woooow, echt één van mijn favoriete songs ooit gemaakt.
Kettles is dan weer een rustpuntje. Zeer sfeervol, zeker als je let op het gefluit van de ketels. Fantastische tekst ook
Crown of Love was het nummer dat me in het begin het meest beviel. Zeer kitscherig maar deze band komt daar makkelijk mee weg. Op het einde wordt er nog een discobeat ingezet. Eigelijk een zeer foute song, maar toch kan ik er geen genoeg van krijgen.
Wake Up is het nummer dat het langst nodig heeft om te landen. Ik heb het er moeilijk mee om het te beoordelen. Voor het eerst horen we duidelijk een elektrische gitaar op de voorgrond. Gewoon goed te noemen, maar geen uitschieter voor mij. Het groeit niet echt, maar vervelen doet het evenmin.
Haïti is een zeer speciaal nummer met een niet alledaagse instrumentatie. Wat vervremend, abstract maar toch intiem. (weer die paradox)
Rebellion Lies is met zijn stuwende piano en drums weer een hoogtepunt. Zeer toegankelijk en verslavend nummer.
In the Backseat behoort samen met Laika en Power Out mijn favoriete nummers van deze plaat en zelfs tot mijn favoriete nummmers ooit. De song gaat over de dood van de grootmoeder van Chassagne en snijdt dwars door je ziel heen. Kippenvel en tranen, nog niet vaak meegemaakt. Die stem jongens toch....Zo breekbaar en zo krachtig tegelijk ( weeral paradox ) En dan die strijkers die langzaamaan uitdoven, net als het leven dat doet. Het kraakt nog wat, biedt wat weerstand, maar uiteindelijk kunnen ook zij niet voorkomen dat deze plaat en een leven op zijn einde loopt. En dan geniet ik nog 5 minuten van de doodse stilte en besef ik dat ik moet genieten van het leven nu het nog kan.

Heb ik nu de plaat gewoon niet door, maar hij stelt me wel teleur eigenlijk.. Ik vond Neon Bible een stuk beter ..