Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Wat heb ik deze gemist. Ik ben deze cd al zo lang kwijt en is de eerste cd die ik een tweede keer gekocht heb. Het is het dan ook cker waard ik wachtte alleen voor de juiste prijs en 4.99 is een prima prijs natuurlijk. Wel jammer dat ze dit niveau bij lange na niet meer gehaald hebben. Begrijp me niet verkeerd want de twee opvolgende platen vind ik absoluut niet slecht maar dit blijft gewoon brilliant.

"Inmiddels heeft drummer Sam Fogarino aan Paste Magazine verklapt dat de band in de eerste helft van 2010 een nieuw album zal uitbrengen. Hij gaf toe dat Our Love to Admire niet Interpols scherpste moment was en dat ze, hoewel ze het geprobeerd hebben, hun oude, kenmerkende geluid moeilijk konden loslaten. Het album zou dus meer klinken als Turn on the Bright Lights, hun debuut. Een titel of releasedatum is voorlopig nog niet bekend."

Bron: Wikipedia

Maar dan heeft Paul Banks in een nog recenter interview gezegd dat hij de uitspraak van Sam niet begreep. Dus, het wordt weer spannend.

Ik wil deze in mijnupdates hebben.

Ga weer eens een poging wagen. Want dit is best wel heel goed, maar bij mij nog niet aangeslagen.

Hij is ook best ok, maar de eentonigheid van de muziek blijft een hobbel om maar lastig overheen te komen.. daarnaast ook meteen het gebrek aan nummers die echt alles uit de kast trekken.

Ik ben wel een beetje een figuur van dingen blijven draaien tot ik ze goed vind. Dit beperkt me wel een beetje in mijn muzikale ontwikkeling omdat ik het vooral zoek in het bekende.

Komt ook doordat ik nog steeds met limewire zit.

Ik heb dit album weer geprobeerd (gisteren) en ik kan nu met zekerheid zeggen dat dit nooit wat zal worden voor mij. Dit is zo'n dode muziek. Er zit niets in. Geen fijne zangstem, nauwelijks melodie, onvoldoende variatie, er liggen nergens accenten op. Het gevoel is er niet. Het raakt me niet.

Dat gitaar aanslaan in 1 zelfde ritme en zelfde tonen/akkoorden is echt zo vermoeiend om naar te luisteren. Het vervelendste is dat er maar geen eind aankomt. Het hele album lang gaat het door.

In tegenstelling tot eerdere berichten van mij zeg ik nu: er staat geen enkel luisterbaar nummer op deze cd. Het is zo monotoon dat ik er bij in slaap blijf vallen. Ik begrijp ook echt niet waarom anderen dit zo fantastisch vinden.

Misschien herhaal ik mezelf, maar ik kan Kadafi enkel bijtreden; Ook eens goekoop gekocht omdat dit zo vaak in updates en zo zat... ik kan hier eigenlijk ook niets mee. Ik hoor ook weinig melodie, niets dan verveling van begin tot eind. Dus kadafi, ik begrijp van sommigen hun enthousiasme voor dit soor muziek ook niets, dus we zijn al minstens met 2.

Ik begrijp het enthousiasme ook niet, dus hier is nummer 3.
Ik ben wel wat milder in m'n cijfer maar de reden dat het nog voldoende is, is vanwege het nummer NYC. Die vind ik heel erg mooi. Maar dat is dan ook het enige lichtpuntje op dit album, verder vind ik het allemaal erg matig.

Doe mij dan maar de Beatles.

Dit is wel een plaat waar je even in moet komen. In het begin heb ik hem ook afgedaan als saai en monotoon, maar dat valt bij nader inzien heel erg mee. Het kan ook komen doordat ik zelf veel meer saaie en monotone muziek ben gaan luisteren .

Dt-fouten zijn inderdaad irritant, maar 'die commentaar' is net zo goed foutief Nederlands.

Ik sluit me aan bij de negatieve reacties.

En met The Beatles heb ik ook niks.

Mwah, ik heb hem al vaak genoeg geluisterd om erin te komen. Alleen kom ik er maar niet in.

Het blijft geweldig als mensen je verbeteren terwijl ze zelf niet bepaald bekendstaan om hun foutloze Nederlands.

Maar goed, terug naar het album. Wat ik gewoon treurig vind is dat mensen een album als dit 1* geven en dan ook nog met argumenten aankomen die grotendeels nergens over gaan. Nauwelijks melodie, onvoldoende variatie. Pfff..

Op het eerste gehoor klinkt dit vrij monotoon en je niet van Joy Division houdt zul je dit album ook niets vinden.
De meeste nummers vind ik prima, enkel Obstacle 2 en Roland kunnen mij niet echt boeien.

Ik denk dat het prima mogelijk is dat je niet van Joy Division houdt, maar wel van Interpol, hoor.

Dit is wel makkelijker te verteren dan Joy Division, inderdaad.

Ik heb de vergelijking met joy division niet??? Deze band heeft dan misschien de "donkere sound" van JD maar daar blijft het ook wel bij!

En mensen die het over monotoom en weinig variatie hebben die hebben naar mijn mening niet goed geluisterd. En ik weet daar kom commentaar op, maar dat vind ik echt!! Dat het je niet pakt oké!! De cd van 2009 volgens OOR dat is pas een plaat wat monotoom klinkt met geen/nauwelijks variatie, maar dat terzijde.TotBL is mijns inziens dan ook voornamelijk een sfeer plaat...

Is This It vond ik toen ik 'm de eerste week dat ik 'm kende ook een vrij monotone plaat. Niet in negatieve zin overigens, volgens mij is dat gewoon de bewuste sound van the Strokes en ergens vond ik 't ook erg gaaf klinken; alsof je een liveconcert van ze bijwoont (de plaat klinkt ook zo lekker rauw) waar ze door tijdnood nog maar een halfuur spelen, en er toch per se twaalf nummers in willen proppen. Na een tiental keren luisteren vond ik overigens wel dat, ondanks het constante tempo over de gehele plaat, elk lied weldegelijk zijn eigen charmes heeft.

Maar goed, laat ik niet afdwalen; Turn on the Bright Lights is een sfeerplaat pur sang. De hele plaat is gevuld met kille liefdesverhalen uit de grote stad, en ik kan bij nummers als PDA en Say Hello to the Angels nog kan begrijpen dat er voor sommige luisteraars geen gevoel in de muziek zit, ook omdat Banks zijn gevoelens daar niet prijsgeeft en heel emotieloos zijn verhaal zingt. Maar hoe dichter je bij het einde komt, hoe meer je (in de nummers The New en Leif Erikson) merkt dat Paul Banks smelt en er bij hem een soort verdriet heerst dat hij eigenlijk de gehele plaat lang niet durft uit te spreken. In het laatste nummer spreekt hij zijn hoop voor de toekomst uit (''One day, we'll live together, and life will be better'') en blijkt dat hij weldegelijk gevoelens heeft. Maar het lijkt wel of de grote stad, waarin je elke dag duizenden mensen ontmoet maar niemand leert kennen, haar tol heeft geëist op zijn persoonlijkheid.

Wat betreft de monotone instrumentatie: Ik denk dat de truc van het album is om je niet teveel af te laten leiden door het monotone gitaarspel. Interpol maakt mede dankzij het drumwerk op deze plaat nog hele ritmische muziek en over de bassist heb ik in een aantal interviews met bandleden gehoord dat hij de bas bespeelt alsof het een gitaar is. En dat hoor je er wel vanaf, vind ik. Heerlijk hoe de bas het nummer Obstacle 1 als een tierelier voortstuwt, hoe deze op magistrale wijze het grimmige nummer The New opent of in het refrein van PDA als een helicopter rond de wolkenkrabbers van NYC omhoog wentelwiekt.
Eigenlijk zijn de rollen van basgitaar en elektrische gitaar op dit album een beetje omgedraaid, waarbij de bas wat meer de melodie bepaalt en de gitaar wat meer het ritme. Maar het gitaarspel is zo hypnotisch dat ik zelfs daarvoor de plaat maar wat graag aanzet. Ik kan diegene die het saai en inspiratieloos vinden zeker goed begrijpen en heb hen daarom ook maar één ding te zeggen: Er valt weldegelijk van te genieten.

Ik houd niet van Joy Division en wel van Interpol.
Joy Division was in mijn ogen een goede band en weldegelijk een grondlegger van een prachtig genre, maar heeft me nooit compleet weten te ontroeren. Interpol heeft in principe nooit iets revolutionairs gedaan, maar dit album is in mijn opinie zowel muzikaal als emotioneel zo compleet en divers is dat Interpol hiermee een blauwprint heeft afgeleverd voor de perfecte (postpunk)plaat. Dit had ik voor geen goud willen missen.

Hierop voortbouwend (al ben ik het er persoonlijk niet mee eens dat Banks emotieloos zingt op de aangehaalde nummers, maar ik snap je punt wel): als je naar Banks' stem luistert, met de nadruk op luistert, en je hoort dat subtiele gekraak, die kleine trillingen, die lichte onzekerheid alsof hij de woorden amper durft uit te spreken, dan kan je toch niet anders dan diep geraakt worden en tranen in je ogen krijgen...

Emotieloos is misschien niet het goede woord, nee, anders zou ik er ook niet erg van genieten. Ik denk dat ik afstandelijk bedoelde.

Bijna goed, dat komt uit The New en niet uit Leif Erikson



Het mooiste voorbeeld is misschien wel het middenstuk van Pioneer to the Falls, als hij vier keer op een rij "You fly straight into my heart" zingt. Je hoort hem bij de derde keer heel even breken, de tekst komt er niet niet soepel uit en juist dat draagt zoveel bij aan de sfeer.

Sowieso het sleutelwoord voor Interpol; sfeer. Zeker op deze plaat.

Het tweede deel is naar mijn mening aanzienlijk beter dan het eerste. Vanaf Obstacle 2 is dat. Wat overigens het beste nummer is. En gevolgd wordt door de andere twee hoogtepunten.

Veel sfeer, inderdaad. Maar is het ook meer dan dat? Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Volgens mij is dit wel een groeiertje voor mij.

Een geweldig refrein van Obstacle 2. Naar mijn mening ook het beste liedje op deze cd.

Je vergeet de "Take my love in real small doses" die op de achtergrond blijft doorgaan, en die het nog dat tikkeltje extra geeft!

Ja, ik blijf bij mijn eerste beoordeling na het album gisteren en vandaag toch al een stuk of 10 keer te hebben beluisterd. Ik had namelijk het idee alsof dit album iets verborg dat ik vroeg of laat wel zou ontdekken. Maar nee. Het eerste deel pakt mij gewoon niet. Het tweede deel daarentegen zit vol sterke nummers. Mooie afsluiter ook. Probleem, naast de eerder genoemde eentonigheid, is ook de zekere afstandelijkheid, wat ook al eerder is genoemd. Het blijft allemaal ook zo oppervlakkig naar mijn gevoel. Qua zang, maar ook wat betreft qua overgave. Het is op een aantal momenten net niet. Alsof ze het wel willen, maar niet in staat zijn om mij echt te 'raken'.

roland is ook geweldig trouwens.
heerlijke climax

Lang geleden dat ik deze heb opgezet, maar ik herinner me toch dat het bij mij ook erg lang geduurd heeft voor ik 'm kon appreciëren. Zoals ik al zei in een bericht zo'n jaar geleden (ga dat maar eens terugzoeken, de "mening"-functie bestond nog niet eens), het blijft een steengoede plaat voor mij en alleen Roland kan me niet erg boeien dacht ik (sorry Hansie ).

Nog niet vaak vermeld hier, maar "Hands Away" vind ik werkelijk fantastisch. Redelijk kort, maar zo mooi opbouwend met die mineurakkoorden tot een explosieve combinatie van zang en keyboards. Lekker zeg.
Ook hun laatste concert (zal in november 2007 geweest zijn) was er pal op.

De zgn. afstandelijkheid heeft soms (bewust?) een tegengesteld effect. Dat kan ook aan de "kille" baritonstem van Banks liggen. Maar zoals hieronder al door menig anderen vermeld, zijn soms trillende, krakende stem - alsof hij zo hard iets duidelijk wil maken - komt vaak zeer emotioneel over, op een aparte manier. Van een talent gesproken! TOTBL blijft een klassieker in mijn rijk muzikaal brein

Hmmm.... fantastische plaat, dat zeker, maar emotioneel zal ik het niet snel noemen.. gewoon ontzettend sfeervol.

Naar mijn mening ontbreekt het emotionele juist.

Ja leuk dit.

Ben geen intens liefhebber van dit soort muziek, maar dit trek ik nog wel.
Ik vind het een kruising tussen U2, Cure, Doors, Depeche Mode en REM.
Ik heb van genoemde bands niets, dus kan het ook helemaal mis hebben.

Meisje dat ik ken, draait het helemaal suf en ik geniet er van