Adam and the Ants - Prince Charming (1981)

Ik weet nooit goed wat ik nu met deze plaat aan moet.
Deze piratenbende stuitert alle kanten op van rap, naar latin, naar rock, naar cowboymuziek, naar theater en ga maar door. En dan ook nog allerhande rare geluiden en instrumentjes er tussendoor.
Er staan natuurlijk 2 hits op, Prince Charming en Stand and Deliver.
Die vind ik nu nog steeds wel aardig, maar meer ook niet.
Verder vind ik dan SEX, 5 Guns West en Picasso nog wel om aan te horen, maar Mowhok vind ik helemaal niets en van die Ant Rap word ik doodzenuwachtig.
Knap is wel, dat ondanks al die stijlen je meteen hoort dat het Adam & The Ants zijn.
En dat ze alles zelf geschreven hebben (Ant en Pirroni).
En toch moet Gary Glitter ook van invloed geweest zijn.
Heb hem de laatste tijd weer een paar keer gedraaid, na heel lang niet, maar het kwartje blijft nog steeds halverwege steken.
Op vinyl in mooie klaphoes.

Vind zijn solo plaat Friend of Foe beter, hier staan uiteraard ook enkele mooie (singles) nummers op, maar ook te veel slechte nummers die je op lp het liefst zou willen doorspoelen.

Welke soloplaat? Hij heeft er meerdere

Ik heb alleen en ken alleen Friend of Foe

Hitjes waren leuk. Eigenlijk nooit aan dit album gewaagd.
Ik verwacht er niet heel van, moet ik eerlijk zeggen.

Over grijsgedraaide lp's gesproken..... Een klasgenootje van mij had dit album en mijn gespaarde geld brandde om dit album zelf te kopen. Luistertip => Scorpios. Zet de toon voor heel het album.

Prince charming was wel gejat van dit nummer War Canoe - YouTube Had ie trouwens beter niet kunnen doen gezien hoe het is afgelopen met Rolf Harris.

Verder is dit album toch wel stukken minder dan Kings of the wild frontier en dan heb ik het niet alleen over de afschuwelijke hoes.Eigenlijk zijn alleen Stand and deliver,Picasso Vista el Planeta de los Simios en Scorpios echt goed,Mowhok en Ant rap gaan wel maar de rest is niet veel soeps met het irritante Five guns west als dieptepunt.Ook wel een erg (te) drukke plaat.

Ooit op een cassettebandje gehad. Ik denk in 1982/1983. Nu ik het via de streaming hoor kan ik het zo weer meezingen. Lekker hoor. Ook Five Guns west.

Ik vond het ook gewelig destijds. Vooral dat soort Indianen gegil en de videoclips. Wel een paar jaar fan geweest begin'80. Maar mijn favoriet is toch wel hun vorige album, en metname het nummer 'Dog Eat Dog'.

De single-versie van Stand and Deliver is beter dan die op dit album. De drums zijn daar net iets opvallender aanwezig, en het einde is anders. Verder is het inderdaad een wat wisselende plaat, met een veel gladdere sound dan op het vorige album.

Adam en Marco stonden onder druk om opnieuw een kraker uit te brengen. Dat is wat mij betreft heel aardig gelukt. Toen ik opener Scorpios voor het eerst hoorde, was ik echt verbaasd. Is dit Adam and the Ants??

Als bonus track is vooral de demo van S&D geslaagd (alles zit er al in, inclusief Da Diddley Qua Qua) en ook Scorpios Writing is interessant als je wilt weten hoe Adam en Marco hun nummers schreven.

Ik heb de LP net binnen.
Ook die van de symbol, al is dat een heel ander gerne.
De bekende hits zijn uiteraard goed, en de hoofd single staat als een huis.
Voor een tweedehands LP klinkt het als nieuw. Omdat niet alleen de muziek maar ook de audio sound voor mij belangrijk is als audioliefhebber, krijg ik wat ik wil. Diepe groove, inkt zwart, Prince Charming klinkt zoals het moet!
De andere songs had ik nog nooit gehoord. Ze doen mij denken aan de Nits, maar dan op z’n Brits.
Tent bijvoorbeeld.

Ik ga deze LP niet vergelijken met de Kings of the wild frontier die ik ook heb.
Ik dacht, als ik ze alle twee heb, dan heb ik alle bekende hits ervan. De overige songs, erg leuk om er eens in te duiken.

Op reis door new wave in 1981, momenteel in mei dat jaar, kom ik van alles tegen. Na een inhaalslagje bij de Nederlandse punkgroep Panic in 1978 zit ik opeens bij Adam and the Ants. Die braken vanaf november 1980 groots door in hun eigen Verenigd Koninkrijk met tweede album Kings of the Wild Frontier , dat ik omschreef als "kauwgompunk op z'n charmantst, dansbaar en energiek". Van de weeromstuit werden zowel debuutelpee Dirk Wears White Søx als non-albumsingles alsnog hitlijstmateriaal.

Met deze derde langspeler Prince Charming gaat voor mij geleidelijk de smaak van de kauwgom verloren. Als album onsamenhangend, al heeft het z'n momenten, vooral op de eerste kant. Opzichtig mengt postpunk zich met poppulp, jeanmaurice, kom na de leuke discussie bij The Hurting van Tears for Fears eens hier mopperen!

Bij de blazers in het intro van opener Scorpio dacht ik even dat het verkeerde album opstond, een smakelijk liedje in Spaanse/Mexicaanse sferen. Bij Picasso Vista el Planeta de los Simios is het herkenbare Antgeluid van de hits terug, inclusief enige Burundidrums, net als bij de hit Prince Charming dat als derde nummer op de elpee staat (vanaf half september '81 vier weken #1 in het VK, in Nederland #8, in Vlaanderen in december #8).
De wenkbrauwen gaan verbaasd omhoog bij Five Guns West, als een aangename echo van western-tv-serie Rawhide: gitarist Marc Pirroni blijkt wederom onmisbaar voor Adam. Het ontspannen That Voodoo! werkt minder met z'n "ow-weeh-ma-wéh", geleend van evergreen The Lion Sleeps Tonight. Toch redt het nummer het op het nippertje, dankzij de Mexicaanse Mariachitrompetjes halverwege.

Kant 2 opent hitgevoelig met Stand and Deliver (mei '81 vijf weken #1 in het VK, in juli in Nederland #4 en in Vlaanderen #7), helemaal op z'n Ants', waarna het echter volkomen misgaat.
Zouden de posters van de zanger van de tienerkamermuren zijn afgevallen bij wat er dan gebeurt? Eerst het saaie Mile High Club, dan de mislukte Ant Rap met nare drumcomputer (maar wel in januari '82 #3 in het VK, ik begrijp er weer niks van), waarna de rustige slotnummers Mowhok en S.E.X. elke charme missen.
De plaat bevat een geintje: na dat laatste nummer volgt op 3'45" een korte stilte en dan een ongenoemd spooknummer, dat The Lost Hawaiians zou heten. Met opnieuw ge-ow-weeh-ma-wéh.

De elpee kwam in november '81 in het Verenigd Koninkrijk tot #2 en in Nederland diezelfde maand tot #5. Hun laatste langspeler die de albumlijsten haalde: alhoewel nog enkele hits volgden, begon het succes op te drogen. In 2004 was er deze uitgebreide heruitgave.
Gaandeweg krijg ik een vieze smaak in de mond, waarbij ik me afvraag of de heren Ant en Pirroni vooral hits probeerden te schrijven en daarbij een coherent album uit het oog verloren. Als een verzameling hitsingles met nog snel wat afdankertjes erbij. Kennelijk had ook de (jonge) fan dat door: alhoewel succesvol, waren er niet dezelfde noteringen als bij de voorganger.

De volgende halte is mij liever: poppunk van het in Nederland onbekend gebleven 999, dat in mei 1981 met single Obsessed van album Concrete de Britse hitlijst betrad.

Ja, dit is natuurlijk verschrikkelijk! Hoewel ik eens wat vroege songs van het internet heb gehaald, ook alweer jaren geleden, en dat was toch behoorlijke rauwe (post)punk en vond ik wel aardig.

Jazeker, de vroege Adam Ant is leuk en de tweede langspeler dus ook. Maar het blijft kauwgom...

Haha, toen ik dit album voor het eerst beluisterde (ergens begin jaren 80) had ik exact hetzelfde idee.

Ant Rap gebruikt geen drumcomputer, hoor. De single versie wijkt nogal af van de albumversie, met name de drums en percussie. De album versie vind ik nog wel aardig, maar de single versie is echt vervelend.

De single versie van Stand and Deliver klinkt een stuk beter, met name de drums. Dit is inderdaad een nogal gemengd album.

The Lost Hawaiians is stiekem een nieuwe versie van Los Rancheros van Kings of the Wild Frontier.

Nou moet ik mezelf corrigeren. Ik schreef "Als een verzameling hitsingles met nog snel wat afdankertjes erbij. Kennelijk had ook de (jonge) fan dat door: alhoewel succesvol, waren er niet dezelfde noteringen als bij de voorganger." Maar Adam Ant vervolgde solo en ging nog even door met hits scoren: Goody Two Shoes haalde in '82 in het VK zelfs #1. Die vond ik niet onder de zoekterm 'Adam and the Ants', vandaar mijn fout. De bijbehorende elpee Friend or Foe hoop ik t.z.t. te beschrijven.

Goody Two Shoes was een top 10 hit in Nederland. Daarna waren Friend or Foe en Puss n Boots nog kleine hits.

In de UK was Adam Ant een stuk populairder en in 1990 scoorde Adam nog een top 17 hit met Room At The Top in Amerika. In Nederland werd hij na Strip bijna volledig genegeerd.

Vooral een Gimmick, de stap naar 'piraatverkleedpartij' natuurlijk.
De 'glam' kon weer heel even in de prille 80's, maar werd uiteindelijk helemaal overgenomen door glam hair bands.
Het was even vermakelijk Adam and the Ants, maar beperkt houdbaar uiteindelijk.
Hij treed nog steeds op in de UK en heeft zijn piratenpak ook maar weer aangetrokken.
Jammerlijk is de zangstem verdwenen. Komt weinig fatsoenlijk meer uit.

Adam and the Ants was aanvankelijk een punkband en werd gemanaged door Malcolm McLaren. Net als bij Sex Pistols Jonny Rotten uit de band stapte en een eigen band vormde verliet Adam Ant zijn vorige band en richtte een nieuwe band op, weliswaar met dezelfde naam omdat hij de groepsnaam heeft bedacht (Sex Pistols werd door Malcolm McLaren bedacht).
Adam Ant zocht zijn inspiratie in Afrikaanse ritmes en de glamrock - de vergelijkingen met Gary Glitter zijn treffend want ook hier werden twee drummers ingeschakeld - en werd een sensatie anno 1980-1981 in GB door het piratenimago, de clips en opzwepende ritmes en ik kan mij best voorstellen dat hun optredens ook spectaculair waren.
Het album Prince Charming (kocht ik destijds op LP) waarmee Adam Ant ook in de lage landen succesvol werd dankzij de hitsingle Stand and Deliver maar vind ik wisselvalliger dan de voorganger. Adam Ant probeert andere stijlen uit wat niet altijd gelukkig uitpakt (Five Guns West, Mowhowk).

Dit klopt niet, hoor. McLaren zou Adam and the Ants gaan managen, maar in plaats daarvan heeft hij de bandleden behalve Adam gestolen en is Bow Wow Wow begonnen. Adam heeft toen nieuwe bandleden gezocht, waaronder Marco Pirroni (gitaar en medecomponist) en Chris Hughes (aka Merrick, drums en productie).

De Burundi-sound die Adam en Marco bedachten is wel voor een deel uit de koker van McLaren afkomstig. McLaren had een tape met heel verschillende stijlen muziek erop en één daarvan was Burundi Black.

De vroegere Adam & The Ants gingen onder leiding van Malcolm McLaren inderdaad verder als Bow Wow Wow maar zonder Adam Ant en met Annabella Lwin als zangeres, inderdaad (zie Bow Wow Wow - The Best Of (1996) - MusicMeter.nl). Ook deze band gebruikte Afrikaanse ritmes maar was niet zo succesvol als Adam & The Ants.

Tjonge, wat een sterk gekleurde interpretatie - hou je nou eens bij de feiten - van je verhaal klopt héél weinig. Lees Simon Reynolds er maar op na. Bedenk alleen al hoeveel publiciteit die band genereerde destijds.

Adam & The Ants waren in GB gigantisch populair, Bow Wow Wow was ook succesvol maar minder dan Adam & The Ants. Hun vorige album Kings of the Wild Frontier stond wekenlang op 1 in GB voordat Bow Wow Wow debuteerde.

Blijkbaar hanteer jij commercieel succes als norm. Precies daarom verwees ik naar Simon Reynolds - die ook nog andere uitgangspunten hanteert, bijv kwaliteit.

Een deel van de singles van Adam Ant is gewoon - op zijn plat-Hollands gezegd - vervelende zeikmuziek.

Het is een feit dat Adam & The Ants enorm succesvol was in GB. Nu vind ik hun singles wel leuk maar de albums zijn wisselvallig (buiten Kings of the Wild Frontier). Ik heb nu genoeg aan een hitcompilatie (hetzelfde geldt voor Bow Wow Wow).

Even inhaken.
De opmerking van Aazhyd dat manager Malcolm McLaren pas later bij Adam and the Ants werd betrokken, klopt helemaal: pas na de release van debuutelpee Dirk Wears White Sox kwam hij erbij, op verzoek van Ant nota bene, om spoedig de groep minus A'dam te kapen. En de rest van diens bericht van vanochtend is eveneens conform de feiten.

De discussie van LucM en Mjuman snap ik met bovenstaande bericht niet meer. Ik bedoel dit:Het is geen kwestie van (niet willen) toegeven, Luc schreef immers:Gedurende zo'n drie jaar was Adam Ant, al dan niet met zijn Ants, inderdaad uiterst succesvol in de hit- en albumlijsten. Dat benoemt Luc terecht en dat is níet gekleurd. Bovendien geeft hij de kwalitatieve wisselvalligheid aan.

Dat dit geenszins het niveau haalt van de (latere) muziek van Talk Talk (waarom overigens met die groep vergelijken, heel andere stijl/genre immers) is een mening - die ik overigens deel.
Toch vormen Adam en zijn mieren een bijzonder hoofdstukje in de popgeschiedenis, zeker omdat het hier letterlijk postpunkers betreft. Imago, muziek, clips: daar stond iets, zo vond ook deze tiener destijds.

@RonaldJK - ik had het laatste bericht alweer weggehaald, omdat ik deze discussie gewoon niet zinvol acht. Desalniettemin wil ik wel even uitleggen waarop ik doel:

Succes uitsluitend meten in termen van verkochte albums en hitnoteringen is imo een heel eenzijdige manier (alleen commercieel) om succes te definiëren. Je hoeft maar hier te kijken op de site bij bepaalde (her)ontdekte artiesten (ook uit het verleden) om erachter te komen dat deze door muziekliefhebbers hier gewaardeerd (kunnen) worden, m.a.w. quantity is not quality.

Iedere keer die kwantitatieve kaart spelen vind ik erg vermoeiend. Daarom kwam ik met Talk Talk op de proppen: die band heeft een enorme progressie doorgemaakt in haar bestaan (in de 5 albums die de band maakte) en van de 5 albums werden de laatste twee destijds als een min of meer commerciële flop beschouwd: de meest succesvolle albums waren de eerste drie en de verzamelaar (Natural History); de laatste twee verkochten aanvankelijk slechts een fractie ervan, terwijl menig muzikant en hedendaagse muziekliefhebber juist voor die twee de meeste waardering heeft. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Adam & The Ants slechts a footnote in history is.

Je zou je kunnen afvragen in hoeverre er bij een band die zowel toen als nu (nog steeds) goed gevonden wordt wellicht een goede indicatie is van kwalitatieve hoogwaardigheid en creativiteit - en dan parkeer ik even de persoonlijke smaak.

Het klopt dat Malcolm McLaren pas manager werd na de release van debuutelpee Dirk Wears White Sox. Sex Pistols waren net ontbonden en Adam Ant contacteerde Malcolm McLaren via zijn vriend Jordan. Hij wilde de band managen maar er kwam snel onenigheid tussen Adam Ant en Malcolm McLaren en hij werd eruit gegooid of stapte zelf op waarna Malcolm McLaren de band omdoopte tot Bow Wow Wow.

Neen, kwaliteit is niet altijd garantie voor succes maar het is een feit dat Adam & The Ants begin jaren '80 megapopulair waren in eigen land. Je kunt niet ontkennen dan Adam & The Ants een geheel eigen sound hadden. Toen Adam Ant solo ging daalde zijn populariteit geleidelijk. Talk Talk wordt nu in brede muziekkringen gewaardeerd maar deze band heeft nooit die superstatus bereikt al ben ik het eens dat hun muziek hoogwaardiger is.