Neil Young - On the Beach (1974)

Tja, Oldfart, nu voel je je zeker stokoud?

Na Harvest nu deze gekocht.
Heerlijke muziek, die op het eerste gehoor beter klinkt dan harvest.

Waarom is iedereen zo enthiousiast over deze plaat? Ik vind de plaat op zijn best aardig maar toch vooral erg saai en eentoning. De openingstrack Walk on vind ik hol klinken. Ambulance blues is het enige nummer die iets van de klasse van Neil Young laat horen. Neil was zelf ook niet dol op deze plaat die zonder enige promotie kwam en ging.

Dat Neil niet dol was op deze plaat had niets met de muzikale kwaliteit te maken.

Hij vond het zelf trouwens een goed album, vooral kant B.

On the Beach is net zo'n meesterwerk als bijvoorbeeld After the Goldrush, Everybody Knows ..., Zuma, Tonight's the Night of Harvest, en ik begrijp nog steeds niet dat het niet eerder op CD uitgebracht is.
(zelfs ARC is veel eerder op CD uitgebracht dan deze, raar maar waar!).

Van mij mag het allemaal wel wat steviger. Een aantal keren zit ik echt te wachten op een gitaarsolo, maar het is allemaal wel erg ingetogen.

Behoort echt tot het beste van het beste werk van Neil Young. En als je bedenkt wat hij allemaal bij elkaar gespeeld heeft, dan wil dat wat zeggen. Eén van zijn 3 meesterwerken (samen met 'After The Gold Rush' en 'Live At Massey Hall 1971', naast de zeker nog 4 a 5 uitstekende platen die de grootmeester zelf heeft achtergelaten.

Heel Goed Album

Hier ligt precies de essentie van dit album. Ingetogen.
Om dit album echt goed te kunnen waarderen is het wellicht een idee om wat van de geschiedenis en tot stand koming van dit album te achterhalen (ergens in de comments is er ooit een goede recensie geschreven met veel informatie, meerdere trouwens).

Maar misschien ligt de rockende Neil jouw wel meer. Helaas mis je dan toch zeker de helft van de beste man.

'Ambulance Blues' is een schitterend voorbeeld van hoe ingetogenheid de ziel kan raken..

Deze plaat draai ik toch erg vaak de laatste tijd.. Misschien wordt ie eindelijk rijp voor mijn top tien..

Bij mij is-ie eindelijk gerijpt tot de volle 5 **. Had de plaat op het eerste gehoor al enkele hoogtepunten, na meerdere luisterbeurten zijn alle nummers dat.
Hij begint als een willekeurig Neil album met een kort rockend liedje waarin hij weer eens mokt over anderen. Hierna volgt het prachtige, subtiele See the sky. Elke keer is het alsof ik de regenwolken ook hoor. Iets feller is Revolution blues, maar tegelijkertijd zet dit nummer de toon voor de rest; geen scheurende gitaren, geen lange solo's. For the turnstiles is nog even een uitzondering. Weet ook niet waarom Neil juist dit nummer op Decade heeft gezet. En waar gaat het sowieso over?
De laatste vier nummers worden steeds beter; ingetogen bluesy nummers met prachtige melodieën. Hiermee is dit eindelijk een Neil Young plaat zonder wisselvalligheden

Ik heb dit album afgelopen zomer gekocht. Het is mijn eerste Neil Young album. Wat een ontgroening voor de oortjes die zomer. Ik begrijp niet helemaal waarom ik des tijds hier niet heb gereageerd want ik was erg enthousiast.

De klik met On The Beach was er bij mij nooit helemaal. Apart zijn het stuk voor stuk sterke nummers, maar ik had altijd toch iets meer van Tonight's The Night of After The Goldrush. Ik luister On The Beach de laatste tijd weer vaak in de bus. En dan moet ik eerlijk zeggen dat-ie toch best wel gegroeid is, zeker nu ik het volledige verhaal achter de plaat weet. Vooral de B-kant is toch wel enorm goed. Niemand maar dan ook niemand zingt zo mooi lelijk als Neil Young en dat is een groot compliment.

Nu maak je me toch nieuwsgierig, Stijn. Hij was niet dol op deze plaat, maar vond het wel goed.
Vertel, wat is het verhaal hierachter?

Volgens mij had het te maken met de situatie waarin hij zich bevond toen hij dit album maakte.

Drugs, dood van bandleden en Charles Manson. Het waren geen geestelijke tropenjaren voor Neil inderdaad.

Inderdaad, een aantal pagina's geleden is de situatie geloof ik vrij uitgebreid behandeld. Vooral de dood van Danny Whitten (en Bruce Berry) hakte er stevig in. Neil gaf 'm wat geld voor het vliegtuig terug toen hij merkte dat Whitten niet mee kon komen bij de repetities voor zijn Time Fades Away tour. Van dat geld kocht Whitten meer drugs, wat leidde tot een overdosis, waar Neil zich dus schuldig over voelde.

Allerlei bijkomstigenheden (inderdaad drugs en Manson) maken het natuurlijk niet makkelijker.

Neil verkeerde persoonlijk in een nare situatie, waardoor hij wat moeite heeft/had met de herinneringen die deze plaat oproept. Dat Neil daarom niet zo dol op deze plaat is heeft dus niets met de kwaliteit van de muziek an sich te maken.

Whitten is overleden aan een overdosis valium en alcohol, heel erg opmerkelijk, omdat hij anderen juist waarschuwde om die twee niet te mixen. Hij zat wel helemaal aan de grond toen Neil em met een paar dollars als gouden handdruk wegstuurde, al zijn bezitting pasten in een enkele kartonnen doos. Deze plaat is meer afsluiting van een nare periode dan dat ie direct verband heeft meet de dood van Whitten en Berry.

Het directe verband hoor je inderdaad vooral op Tonight's the Night (die vóór On the Beach was opgenomen), en in mindere mate op Time Fades Away.

Dit Neil Young-album leerde ik een stuk later kennen dan zijn meeste andere doordat het zo laat op CD was uitgebracht. Toch vind ik het wederom een prachtig album, vooral op tekstueel vlak waarbij Neil Young wat meer op de melancholieke blues-kant uitgaat. Het spreekt mij in zijn geheel net iets minder aan dan zijn vorige drie albums (Vampire Blues vind ik wat minder geslaagd) vandaar 4,5*. De titelsong en vooral het slotnummer Ambulance Blues vind ik wel juweeltjes van songs.

.....neem aan dat je wel i.p.v. geen bedoelt? Anders gebruik je het verkeerd namelijk.

Had deze al op LP destijds, nu dus ook op CD.
Inderdaad één van zijn beste. (heb alles van Neil)

Geef trouwens pas een 5 als er werkelijk niets te verbeteren valt

Steengoed.
Hij wordt ook nog eens met elke luisterbeurt beter!
elk nummer is eigelijk wel favoriet maar het titelnummer On the beach is echt hemels

Helemaal mee eens, maar ook Revolution Blues en Ambulance Blues zijn van een absolute buitencategorie

En niet te vergeten: For The Turnstiles

Dit kon wel eens mijn favoriete Neil Young album worden!!
Wat is dit een juweel van een plaat, met allemaal sterke nummers!
Het allermooiste staat op kant B, want dat zijn de echte parels: On the Beach, Motion Pictures en vooral het ontroerend mooie Ambulance Blues.
Deze plaat doet zeker niet onder voor de klassiekers Harvest en After the Goldrush.
Voorlopi een 4.5*, maar na nog meer te komen luisterbeurten, zou dit zo maar naar de maximale score kunnen komen!!

Dan moet je ook zeker Tonight's the Night en Time Fades Away eens luisteren, de andere 2 delen uit de Ditch Trilogy. Ikzelf vind kant 2 ook de beste; je moet ook zeker eens opzoek naar het concert Citizen Kane, Junior Blues uit 1974, waar hij bijna alle nummers van dit album live speelt.

Een ander album wat ik je ook kan aanraden is dan Sleeps with Angels uit 1994

Welk jaartal is dit Harm ?

Citizen Kane, Junior Blues bedoel je? 16 mei 1974, Neil Young kwam na afloop van een Ry Cooder concert in The Bottom Line Club in New York ineens het podium op en heeft toen zo'n uur gespeeld.

Meer info HIER en HIER. Hij is erg spraakzaam, praat honderduit over het tot stand komen van On the Beach, touren met the Stray Gators ten tijde van Time Fades Away en geeft zelfs een recept weg

Een recept dat verdomme niet werkt.

Ooit moet het me lukken.