Arctic Monkeys - Humbug (2009)

Weinig kritiek voorlopig gelezen, terwijl dit toch allesbehalve een superalbum is. Wel een slomer geluid, meer stonerrock. Je moet er voor zijn, het speelse is weg.

Was is er gebeurd met de monkeys?Teveel haze meegenomen na het laatste nederlandse optreden?Weg puntige songs, weg tegekke melodien, weg energie, weg originaliteit.Nee dit album ik nu 3 keer helemaal geluisterd maar kan niet tippen aan hun eerste twee albums.Sommige numers zijn wel aardig maar de meeste kunnen mij niet bekoren.
Psychedelica?Stonerrock?Ik haal het er niet uit hoor.
Ik vond de monkeys met kop en schouders boven al die andere britpopbandjes uitsteken maar met dit album zakken ze terug naar de middelmatigheid.Waar is het tempo gebleven?Dat gezapige van de meeste liedjes pffff verschrikkelijk."Potion Approaching" laat nog wel horen hoe het eigenlijk moet, beste nummer van de plaat vind ik.
Jammer had ik toch veel meer van verwacht.

Ik ben ook nog niet geheel overtuigd. My Propeller was wél meteen een schot in de roos.

Beter dan de 2 voorgaande albums die vooral opvielen door het schreeuwerige geluid en de puberale teksten (vandaar dat 90% van de fans pubers zijn wellicht?).
Het is allemaal wat volwassener en meer een geheel. Ik verwacht dat jonge fans zullen afhaken, maar wat oudere (25/30+) muziekliefhebbers zullen aanhaken. 3,5*

Wat een geluk dat dit gelekt is!! Nummers als My Propeller, Pretty Visitors en Crying Lightning geven een kwaliteitsinjectie aan dit album. De rest is oerdegelijk materiaal, maar toch niet meer de energiebom van WPSIA,TWIN.

Zo kan je het samenvatten. Minder speels, dus volwassener. Maar was de ultieme charme van deze band niet het 'je m'en fous-gehalte' van het weergaloze (akkoord beetje puberale) debuut?
Soms ben ik liever een achtentwintigjarig kind:-) Arctic Monkeys klinkt hier te veel als Queen Of The Stone Age (tuurlijk net de bedoeling) maar vond ze vroeger unieker. Hoor ze nog het liefst in melodieuze nummers als Secret Door of nummers waarin je die energie van vroeger nog voelt zoals vooral het einde van Crying Lightning.
Dit album zal reacties uitlokken. De mentale switch is broodnodig. Wie te nostalgisch is naar vroeger zal moeilijk meegeraken. Ik misschien dus..hoewel ik het achter mij probeer te laten.Stonerrock (want dat is het toch een beetje) is minder mijn ding.
Puur muzikaal is hij misschien interessanter dan die overroepen tweede!

Je vergeet Potion Approaching, de rest vind ik stukken minder dan dat ik gewend ben van Arctic Monkeys. Maar weer afwachten wat de bonustracks en de toevoegingen op de EP's gaan brengen.

De muziek is inderdaad minder energiek, maar daarom niet meteen slechter. Deze gedachtensprong lijken veel mensen hier te maken, hetgeen mij bevreemdt.

Hetgeen mij bevreemdt is dat jij het beschouwd als een waar meesterwerk (5*)

Stukken minder is dan ook weer overdreven, het is meer dezelfde aanvulling van een album als bij favorite worst nightmare, met sommige iets mindere nummers.

Ik vind het allemaal een beetje als een lichte en middelmatige versie van The Doors klinken. Na een vijftal luisterbeurten moet ik tot de conclusie komen dat dit gewoon niet goed is.

Hehe, nog zo gek niet, The Doors. Maar The Doors is wel veeeel meer sfeer en sppsychedelica.

Het is gelijk volkomen duidelijk dat jij nog nooit goed naar de teksten van de eerste 2 albums van the Monkeys hebt geluisterd. Ook is het ganz klar (vakantietaal) dat je nog nooit naar een concert van the Monkeys bent geweest: er waren opvallend weinig pubers te zien. Bij het concert in de HMH was er zelfs een minimum leeftijdsgrens van 16 jaar. (Dit om te voorkomen dat er ook maar een enkele puber naar binnen zou gaan )

Heerlijk dat snobisme.

ja want er zijn echt geen mensen van boven de 16 die zich als pubers gedragen?

Dance Little Liar is echt geweldig.

Arctic Monkeys debuteerde met een, in mijn ogen, veel te springerig album. De hype ging aan mij voorbij. Het tweede album maakte mij echter toch fan. De mooie volle akkoorden afgewisseld met de interessante melodieën maakten dat Favourite Worst Nightmare in mijn top 10 van 2007 staat. Dit nieuwe album ligt zwaarder op de maag en klinkt bij de eerste luisterbeurten saaier. Maar wellicht blijkt het een hartig stukje muziek waar we nog jaren op kunnen teren.

Stem volgt.

Arctic Monkeys zijn voor mij altijd een speciale groep geweest. Toen ze in 2006 met WPSITWIN afkwamen en een jaar later met FWN, vond ik dat ze een geheel nieuwe sound creërden. Om te zeggen dat ze dit weer doen op deze plaat is wat overdreven. Wat niet wil zeggen dat de plaat weer eentje is om in te lijsten..

De plaat begint, net zoals op de vorige twee albums met een knaller van formaat. My Propeller mag voor mij mee in het rijte van Brianstorm en The View From The Afternoon. Het onderwerp is hier wel vrij duidelijk denk ik..
Ook één van de drie nummers die niet door Josh Homme geproducet zijn, maar door James Ford.

Crying Lightning was voor mij instant love toen ik het hoorde in Januari op BDO, maar ik denk dat ik het even niet meer moet beluisteren, vermits het nu wel er veel wordt grijsgedraaid..

Bij Dangerous Animals snakt Alex duidelijk naar een meisje dat 'hard to get' speelt, waar hij niet lijkt bij te kunnen. Erg leuk om de lyrics hier vanbuiten te leren overigens.. (D-A-N-G-E-R-O-U-S A-N-I-M-A-L !)

Secret Door is een nummer dat voor mij wat in de lijn van Do Me A Favour staat, een lied waar je echt hoort dat Alex dieper gaat dan op andere nummers op de plaat. Erg leuk, de intervallen op het nummer van traag naar sneller.. Ook het enige nummer waar iemand anders dan Alex mee de nummer schrijft, nl: Jamie.

Potion Approaching is een nummer dat me iets minder aanstaat, toch wel een van de mindere Arctic Monkeys nummers vind ik persoonlijk.

The Fire And The Thud is een leuk nummer, waar we eigenlijk ook al de akoestische versie van kenden (die ik trouwens nog net dat tikkeltje beter vind). Ook leuk zijn de vocalen van Alison Mosshart van The Kills op het einde.

Cornerstone is, samen met Pretty Visitors, gedoemd om de tweede single van de plaat te worden. Perfect om ,net als Kings Of Leon met Use Somebody, een groter publiek aan te spreken.

Dance Little Liar is voor mij het beste nummer van de plaat. De mysterieuze muziek, maar de duidelijke tekst.

The Jeweller's Hands is weer een klasbak van een afsluiter, net als 505 en A Certain Romance en heeft ook de structuur van opbouw en climax als 505, What If You Were Right The First Time en If You Were There..

Ik kan al niet wachten tot de bsides worden gereleased !
(toch wel spijtig dat de Crying Lightning Single niet op een schijf wordt gereleased, maar enkel op Vinyl, maar wel leuk dat ze hem releasen via Oxfam..)

Jawel: ikzelf bijvoorbeeld.

Vier sterren voorlopig voor deze geweldige plaat. Ik heb het uitgebreid kunnen luisteren de laatste dagen en ben tot de conclusie gekomen dat het een echte groeier betreft. Al die mensen die nu dus met negatieve beoordelingen komen, zullen vroeg of laat omhoog gaan met hun waardering. Je ontkomt er niet aan, dit is gewoon weer een superieure plaat.

@Kidchino 8; mooie recensie, maar de vinyl single via oxfam is alleen in UK zo, hij komt hier gewoon in de winkel, met als B-kant Red Right Hand van Nick Cave & the Bad Seeds

Dank je. Super dat hij toch ook op een schijf gereleased wordt. Komt I Haven't Got My Strange er ook bij of niet ?

Zo'n idee heb ik ook. Ik heb hem nu drie keer geluisterd en ben nog niet helemaal onder de indruk van sommige nummers. Nu zou ik ook op 3.5 uitkomen. Ik heb echter wel vertrouwen in de groeikracht van dit album.

Nog altijd gemengde gevoelens bij dit album. De eerste paar luisterbeurten konden me absoluut niet bekoren, maar een kleine tien luisterbeurten verder - tijd te veel met een baantje bij de post - is hij toch langzaam gegroeid naar een krappe voldoende. Ik ben vooral gecharmeerd van de nummers die teruggrijpen naar het rustige AM materiaal van het debuut en zijn opvolger. Ook wat Shadow Puppets invloeden hier en daar merkbaar. Secret Door en vooral Cornerstone zijn meer dan aardig. Die laatste is de favoriet hier, samen met Dance Little Liar. De andere nummers waarin gepoogd wordt om rond een lekkere stonergroove een nummer te bouwen bevallen me een stuk minder. Allemaal net niet stevig of sleazy genoeg, en als song stellen ze verder weinig voor. Laat het betere stoner werk maar aan Josh en zijn mannen over.

Zwaar teleurgesteld :(:(

Zoals ik hier ook terug lees, vind ik dat er wat minder energie in de nummers zitten. Maar je moet dit album even de tijd geven, het is wel een grower. Crying Lighting en de Nick Cave cover Red Right Hand vind ik er uitschieten. Voor mij een 4.0

Dat nummer is als extra op de 10" vinyl (naast dus red right hand)

10" of 12''?

't zal toch ne groeier zijn. het laatste nummer klinkt al heel deftig bijvoorbeeld..erg chill.

Is ie al uitgelekt??