Sonic Youth - Daydream Nation (1988)

Daar heb je wel gelijk in. Sonic Youth heeft met dit album een van de mooiste albums gemaakt die ik tot nu toe heb ontdekt.

Vind ik erg leuk voor jou adri1982 want van de 9 albums van Sonic Youth die ik in huis heb bengelt deze Daydream Nation ergens onderaan bij mij.

Ik hoor uiteraard ook wel de goede songs en de inventiviteit maar overall gezien word dit album te veel opgehemeld en de rest van hun briljante catalogus te zwaar onderschat.

Het zou bestempeld kunnen worden als heiligschennis deze uitspraak dat besef ik maar al te goed

Nee hoor, helemaal met je eens.

Heel goed nieuws, nu die andere sonic youth platen horen, en aanverwante bands, en je wil nooit van z'n leven meer coldplay horen!

9 albums van deze band hebben vind ik weer heel apart. Ik heb dit album 'Daydream nation' na een aantal keren beluisteren, nu pas op een (gewenste albums) lijst gezet. Buiten dit album ken ik verder alleen het nummer 'Schizophrenia'.

Ik hoor uiteraard ook wel de goede songs en de inventiviteit maar overall gezien word dit album te veel opgehemeld en de rest van hun briljante catalogus te zwaar onderschat.

Het zou bestempeld kunnen worden als heiligschennis deze uitspraak dat besef ik maar al te goed [/quote] Dat vind ik van niet. Ieder behoudt zijn eigen mening.

Ik hou nog steeds van Coldplay hoor. Ik heb die muziek altijd mooi gevonden en zet er zo af en toe een album van op. Ik heb er zeven van in totaal (waarvan 1 live-album uit 2003).

Ik begrijp juist de anti-Coldplay-houding (van een aantal users) niet. Ik heb het altijd een goede band gevonden, en zal er een album van opzetten als ik daar zin in heb. Doet er echter niet van af, dat 'Daydream nation' van Sonic Youth en 'Doolittle' van Pixies (voor mij) ook meesterwerken van albums zijn.

..ach, ik denk dat het als een klein grapje is bedoeld.
De anti-Coldplay houding op de site is inderdaad erg kinderachtig en bij dit album gruwelijk off-topic.

.. mee eens.

Kans dat ik dit album (ooit) een 5,0* ga geven is niet uitgesloten. Alle nummers die erop staan, klinken zeer goed tot geweldig.

Daar ben ik tegenwoordig inderdaad erg blij om. Een waardevolle ontdekking voor mij op muziekgebied. Nu ruim een halfjaar later ben ik ook 'Goo' gaan proberen, en die bevalt mij ook heel goed.
Alleen jammer dat je niet meer op deze site zit.

Noem me eenvoudig, noem me simpel, maar de luttele seconden in teen age riot tussen 4.50 en 5.00 zijn in enige mate opzwepend te noemen

En nu Sister gaan luisteren Adri ? Schizophrenia. Ken je al.

Ik heb enkel Schizophrenia van dat album geluisterd (naar aanleiding van het horen dat het een van hun betere nummers zou zijn en een user deze usernaam draagt) . Het is voor mij al heel wat om 'Daydream nation' en 'Goo' (in de hoofdlijnen) te kennen, maar een derde album binnen een paar maanden van deze groep te hebben gehoord is voor mij zeker een (goede) mogelijkheid.

Dit is zeker een van mijn lievelingsplaten uit de jaren '80. Ik kan me niet meer herinneren hoe ik dit album ooit heb leren kennen, het moet ergens op de middelbare school zijn geweest, een jaar of 13 geleden, maar dit heeft de tand des tijds en mijn eigen smaakontwikkeling met vlag en wimpel doorstaan. Vooral de eerste LP met die prachtig lang uitgesponnen nummers is zó goed. Ik heb me nooit echt verder verdiept in Sonic Youth maar dat wordt toch maar een keer tijd.

Dat kan ik je alleen maar aanraden. Sonic Youth stelt op geen enkel album teleur en de favorieten verschillen bij iedereen dus kan je bijna niet verkeerd doen bij de volgende keuze ?

Kijk, eindelijk dat pareltje gevonden waarvoor ik de top 250 aan het doorploegen ben. Heerlijke plaat! Experimenteel zonder vervelend te worden. Eigenzinnig op een catchy manier. Spannend en evenwichtig.

Sonic Youth, heb ik toch een speciale herinnering aan. Toen ik m’n vrouw net leerde kennen en Evol in haar platenkast vond, duurde het niet lang voor ik “om” was. Toen Sister uitkwam, heb ik deze gelijk op lp gekocht en helemaal grijs gedraaid. Gek genoeg had ik die klik met Daydream Nation niet. Misschien vanwege de wat langer uitgesponnen nummers (waar ik nu zo van hou) of, omdat ik deze als één van de eersten op cd kocht (?). Geen idee, is alweer ruim 30 jaar geleden. Maar nog steeds klinken de oudere SY albums uniek, fantastisch en niet gedateerd (wat ik met sommige andere bands uit die tijd wel heb). Wellicht tijd om Daydream Nation nog eens wat extra luisterbeurten te geven.

Vanavond voor het eerst enigszins kunnen genieten van dit album.
Ik heb het (voorlopig) enkel op mp3 en al meermaals een kans gegeven.

Vandaag lijkt de euro eindelijk te vallen. Wel een lange rit.

Dit is een energiek, opzwepend en melodieus album met meesterlijk gitaarspel en hemeltergende vocale uithalen.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Ergens heb ik de naam gehoord, maar op muzikaal vlak zei het mij niet direct iets.
Dit is er weer één onder de noemer die ik toch al vaker ben tegen gekomen in deze top250. Ook richting de laatste 100 zijn dit soort rockalbums dus weer te vinden. Klinkt voor mij allemaal wat soortgelijk zo onderhand. Wat mij echter nog extra “stoort” aan dit album is de zang. Kan zeer weinig met de stem van de zanger/zangeres.

Nou ben ik niet onbevooroordeeld over SY echter ik zie in de top100 geen enkele band die op SY lijkt (nee ook de Pixies niet). Weinig bands die zo klinken en ja als je stemmen van Thurston of Kim niet kan diggen dan wordt het natuurlijk nooit wat. Begonnen als "noise" band en je dan zo kunnen ontwikkelen. Maar goed misschien wordt het nog wat (ook al zijn ze uiteraard uit elkaar), Nick Cave is nu notabene ook een soort volksheld geworden

Via de top 250 notering kwam ik bij Daydream Nation terecht. Na de eerste luisterbeurt vond ik het echt een verschrikkelijk album. Veel te gejaagd en rommelig voor mij. Maar nooit afgaan op een eerste luisterervaring, dat bleek nu ook weer. Bij zowaar iedere nieuwe luisterbeurt groeide de plaat. Zo kreeg ik na mijn tweede luisterbeurt bewondering voor de bijdrage van Kim. De door haar gezongen nummers The Sprawl en 'cross the Breeze zijn echt fenomenaal goed. Daarna volgde snel ook waardering voor de twee openers, Eric's Trip en Candle. Ook ben ik meer gaan genieten van het gitaarspel en de drums. Hoewel ik nog steeds niet alles even mooi vind (zoals The Wonder), valt het geheel wel erg goed samen voor mij. Ik geef 4 sterren.

Als ik hier weer eens naar luister, kom ik toch tot de conclusie dat met deze plaat de alternatieve gitaarmuziek is uitgespeeld. Alles klopt, en wat er op valt aan te merken maakt het juist zo goed. Het rammelt en giert hier en daar uit de bocht, maar de melodieën zijn daardoor des te mooier. De speelduur is geen seconde te veel of te weinig.

De volle 5* helemaal waard

Sonic Youth niet echt/echt niet mijn cup-of-tea; ondanks dat de reviews op internet ze hoog waarderen, zeker deze plaat... Maar ik krijg het gevoel dat ze haast hebben om thuis te geraken omdat het eten zo op tafel komt... up-tempo Velvet Underground

Zelden zo'n slecht nummer gehoord als Providence.

Helemaal prima natuurlijk, maar wat vind je van de rest van de plaat?

Is toch ook meer een interlude ipv een nummer?

Ik heb het album nog niet helemaal beluisterd (in het kader van 1001 albums die je moet horen....), maar tot zover moet ik bekennen dat dit niet iets voor mij is. En Providence is geen nummer in de klassieke zin van het woord, maar het staat wel op het album, zoals FX op Volume 4 van Black Sabbath of Voices Of Old People op Bookends van Simon and Garfunkel.

Providence is een prachtig nummer, boordevol sfeer en in mooi contrast met de rest van de plaat. Staat bij mij (en zo te zien bij nog 17 anderen) aangevinkt als favoriete track op dit album.

Ja, ik vind het ook wel een sfeervol tussendoortje, al blijft het wennen, een piano bij Sonic Youth...

Iedereen interpreteert muziek weer anders. Voor mij is Daydream Nation van Sonic Youth dus ook een statement voor alle andersdenkenden, die hier een eigen invulling aan geven. Kort nadat It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back van Public Enemy verschijnt besluit Sonic Youth om zich in de studio op te sluiten. Toeval? Geen idee? Een paar jaar later verbroederd de soundtrack van Judgment Night in ieder geval hiphop succesvol met rock. De hiphoppers van Public Enemy luiden de noodklok en het antwoord hierop komt verrassend genoeg uit de alternatieve noise scene. De urgentie is groot, dat beseft Sonic Youth maar al te goed. Niet vreemd dus dat ze met hip hop producer Nick Sansano de studio induiken. Het is de opzet om een breed publiek aan zich te binden, het bereik landelijk te vergroten.

Daydream Nation is een eindeloze jamsessie, waarbij Sonic Youth door bevriende muzikanten aangemoedigd wordt om juist geen compromissen te sluiten. Daydream Nation is een album met de nodige stevige hardcore punk verwijzingen. Deze plaat komt dan ook in een uitgeleefde kelderstudio tot stand. Die Greene Street opnameplek is het hoofdkwartier van de hip hop scene. Omdat Sonic Youth dat geluid omarmt en dat respect publiekelijk uitspreekt, geeft dit geen problemen. Het is de opzet om dat agressieve straatgeluid zo puur mogelijk intact te houden.

New York trilt op zijn grondvesten en ergens ondergronds smeult er een beginnend vonkje, klaar om te ontvlammen. New York is nog steeds het hart van Amerika; ondertussen een verschroeid hart welke kunstmatig in leven gehouden wordt. Om dat te reanimeren, moet het eerst kapot gemaakt worden. New York City is dood, afgestompt en uitgeleefd. Dit is het moment om door te pakken, te verenigen. Die hele opzet van Teenage Riot richt zich erop om deze huidige maatschappij hevig te ontwrichten. Zoals altijd wijkt Sonic Youth ook bij deze track van de gangbare songstructuren af, Teenage Riot kan je echter wel als een echt rocknummer definiëren.

Teen Age Riot geeft deze onvrede perfect weer, en mobiliseert het publiek om in opstand te komen. Het zal echter nog een aantal jaren duren voordat het effect echt zichtbaar is. Door de opkomst van de grunge, groeit de aandacht voor Daydream Nation. Zeker omdat Teenage Riot als basisfundament voor Nirvana’s Smells Like Teen Spirit wordt genoemd. Het is de MTV generatie, wiens toekomstperspectief door de reclame inkomsten van Coca Cola bepaald worden. Het is dus een schijnwereld die ver van de realiteit staat. Niet veel later breken de rellen in Los Angeles uit.

Teenage Riot heeft een dromerig door Kim Gordon gezongen intro. Ze mijmert hier nog voorzichtig over het dreigende verval. Dit verval wordt vervolgens door haar mannelijke collega’s gereproduceerd. Het moment dat Thurston Moore de zang overneemt. Hoe fijn kan een doemscenario klinken. Er is geen storm opkomst, er dendert een orkaan door Teenage Riot heen. In een korte tijd transformeert de zachte oor suizende shoegazer in snoeiharde noise. Hoe treffend kan je deze eerder genoemde gejaagde urgentie vorm geven. Silver Rocket zet de tegenaanval in. Silver Rocket is een macho kernreactie, gesymboliseerd door het mannelijke geslacht. Men ejaculeert bevredigende kleine doeltreffende bommetjes, om tot een bevredigend hoogtepunt te komen. Dit machtsmisbruik reikt echter veel verder en is een mondiale kwestie.

Kim Gordon grijpt haar kans om fel vrijdenkend met The Sprawl van zich af te bijten. Een energieke powerrock track die de ondergeschikte rol van de vrouw nogmaals aan de kaak stelt. In dit Disney Luilekkerland is ze nog steeds het speeltje van haar dominante evenbeeld. Het langgerekte The Sprawl outro brengt Kim Gordon even terug naar haar eenzame tienerjeugd, zoekend naar bevestiging en acceptatie in het broeierige hete Los Angeles. In Cross The Breeze wordt het dromerige intro bruut verstoord. Het gejaagde Cross The Breeze schept vertrouwen, wat vervolgens weer lomp afgebroken wordt. Vaak loert het gevaar en misbruik dicht bij huis. Die emotionele wanhopige beladenheid moet je aan een smekende Kim Gordon overlaten. Ze wil geen vragen of verantwoordingen meer, ze is slechts tevreden met antwoorden.

Eric’s Trip is een hyperactieve fysieke reactie op LSD gebruik. De teloorgang in buitensporig drugsgebruik. Het gevoel dat je de hele wereld aankan en je daar dan vervolgens in verdwalen. Eric’s Trip raakt de grip met de buitenwereld kwijt, is verwarrend en bevreemdend. Sonic Youth in topvorm met een veelvoud aan noise explosies en destructief gitaarspel. Total Trash is een nog heftigere kijk op een gemeenschap die zichzelf in crackgebruik aan het verliezen is. De donkere kant van New York die men het liefste verborgen houdt, niet zozeer bestrijdt, maar ondergronds begraaft. De War On Drugs aanpak, het agressief schoonvegen van de drugswijken. Sonic Youth creëert hierbij slechts een paranoïde angstdroom, waar geen einde aan lijkt te komen.

Bij Hey Joni herschrijft Sonic Youth de Hey Joe klassieker tot een vrouwelijk evenbeeld. Hey Joni verzet zich tegen het conservatisme. Het is een uitdagende song die uitnodigt om vooruit te denken. Het reactiveren van de deactiverende hersenen. Het Providence intermezzo voegt rommelig telefoongesprek ruis aan de verachtende pianoklanken van Thurston Moore toe. De brandende kaars op de albumhoes staat centraal in Candle. Waarom wachten tot we afgebrand verdwijnen als we juist in de onverwoestbare kracht van het licht kunnen handelen. Candle is de fakkel die we symbolisch aan een volgende generatie overdragen.

Rain King slaat woest om zich heen, en is voor mij een regelrechte aanklacht tegen de wereldverbeteraars die hun beloftes niet waar kunnen maken. Een allergische antireactie op het hele We Are The World gebeuren, met prominente artiesten die zichzelf etaleren om er zelf beter van te worden. Dat is het mooie aan muziek, iedereen haalt er het zijne uit. Muzikanten leveren een product, de luisteraar maakt het gebruiksvriendelijk. Wat is het fijn om vervolgens weer Kim Gordon te horen. Zonder haar heeft de riot grrl subcultuur amper bestaansrecht, en zou een band als Hole totaal anders klinken. Kissability is de voorloper van de #MeToo beweging. Je kan Kim Gordon gerust een van de eerste geëmancipeerde voorrechters hiervan noemen. Ze stelt in ieder geval het mannelijke machtsmisbruik in de platen business aan de kaak.

Het The Wonder, Hyperstation en Eliminator Jr. trilogie sluit Daydream Nation af, en je kan de nummers van dit drieluik niet los van elkaar zien, laat staan afspelen. Het overstuurde The Wonder kijkt op een in vlammen opgaande stad neer. Met een beetje fantasie is dit te herleiden tot keizer Nero die van afstand toeziet hoe zijn keizerrijk Rome verwoest wordt. Hyperstation is vervolgens het besef dat die hele Amerikaanse Droom een ware nachtmerrie is. De Daydream Nation dagdromers sterven uit, het idealisme verdwijnt uit het stadsbeeld. Eliminator Jr. is een laatste poging om te hergroeperen. Klassenverschil, afkomst en financiële zekerheid dienen hierbij geen belemmering te zijn. Ondanks de zware ondertoon draagt Daydream Nation in alles de liefde voor New York City uit. Hier liggen de roots van Sonic Youth. Daydream Nation nodigt tot heropbouw uit, om de stad weer levendig en aantrekkelijk te maken.