Pearl Jam - Backspacer (2009)

Inderdaad een heel slechte zin als je met zo'n positief oordeel komt. Net alsof er niet goed geluisterd is.

btw, just breathe en the end konden zo op into the wild

Klopt, Eddie kon het toch niet laten blijkbaar. Toch vind ik die stijl op "Into the Wild" mooier, misschien ook omdat ik de film met die muziek gezien heb.

Ik vind het ook wel mooi. Alleen is het wat slapper dan de gebruikelijke PJ ballads. Met een mooie uithaal. Die mis ik een beetje..

Into the Wild was idd van een ander niveau dan dit plaatje, ik vraag me meer en meer af of Eddie de rest van Pearl Jam eigenlijk nog nodig heeft om te kunnen blijven boeien?

Voor het eerst dat ik een pearl jam album heb gekocht, absoluut geen spijt van, wat een geweldig album.
Heb me nog nooit echt verdiept in PJ maar na dit album al flink wat keren gehoord te hebben wordt de nieuwsgierigheid daarnaar alleen maar groter.

Fantastisch album toch weer. Ik kreeg 'm vanmorgen dan eindelijk binnen. Ben erg blij dat ik niet zo'n 'dual wallet'-gedrocht heb besteld; deze is met een apart sleufje ( ) verwerkt met het artwork zodat het middelste plaatje op de voorkant wegschuift als je het eruit haalt. Het artwork is trouwens weer eens schitterend uitgevoerd. Alleen PJ kan een cd het gevoel van een lp meegeven! De kinderfoto's vind ik trouwens ook heel leuk verzonnen, ik herken er inmiddels 3. Na het album een aantal keren te hebben beluisterd valt me op hoezeer de sfeer in veel nummers overeenkomt met die van Yield. Mensen die kwaken dat elk PJ-album meer van hetzelfde is hebben het wat mij betreft weer 'ns mis: Dit klinkt eigenlijk totaal niet als de voorganger, het heeft een eigen sfeer.

Ik ga hem toch met een half punt verhogen.
Ik vind dit toch een album waarbij ik echt elk nummer lekker vind om te luisteren. Nee het heeft niet altijd de emotie zoals die in de beste nummers zitten van PJ. Maar als geheel is het gewoon een goed stabiel plaatje, die ook nogeens precies past in mijn muziek smaak.

Ik vind eigenlijk
Just Breathe (3:35)
Amongst the Waves (3:58)
Unthought Known (4:08)
Supersonic (2:40)
Speed of Sound (3:34)
Force of Nature (4:04)
Het sterkste stuk van de plaat, misschien min Supersonic. Voor de rest is het echt top. Niet dat supersonic slecht is, maar gewoon wat minder dan de andere nummers.

****

Dan was jij duidelijk niet in Ahoy op 13 augustus... de beste live band van dit decenium: is dat boeiend genoeg?!
Het lijkt me dan ook beter dat ze lekker bij elkaar blijven en fantastische concerten blijven geven!

Ook raad ik je aan om dit album eens een paar keer te draaien, ook op de koptelefoon. Het is beter dan je in eerste instantie denkt.

Ik heb uitgerekend hoeveel minuten muziek ik heb gekregen door deze mooie limited editie aan te schaffen:

Backspacer: 36.40 minuten
2 complete concerten: 278 minuten
Totaal: ruim 334 minuten fantastische muziek!

Is dat waar voor je geld of niet?

Jazeker!

Ik haal nu Halifax en New York binnen vanwege een aantal ongebruikelijke nummers.

Na drie luisterbeurten (binnen sinds vrijdag) neig ik naar de kant van de enthousiastelingen in dit geval. Wat klinkt dit plaatje lekker zeg!

Zowaar een half sterretje erbij terwijl ik me eigenlijk had voorgenomen niet eens meer tijd aan Backspacer te ´verspillen´. Ondanks dat Backspacer een verrassingsloze en enigszins spanningsloze plaat blijft ben ik toch een beetje onder de indruk geraakt van het vanzelfsprekende vakmanschap en het schijnbare gemak waarmee PJ nog steeds liedjes uit de mouw schudt. Mijn bewondering voor die gouden strot van Eddie was bijna omgeslagen in irritatie maar hier ben ik toch weer onder de indruk, hij raakt af en toe weer die emotionele snaar bij me. Verder een lekker compact plaatje met een elftal liedjes dat prima bij elkaar past.

Die twee gratis concert downloads zijn wel heerlijk! Ik heb gekozen voor 'Hartford', omwille van 'Smile' en 'Immortality', twee persoonlijke favorieten!
Als tweede heb ik 'Grand Rapids' gedownload. Als Corduroy, Love boat captain, Rearviewmirror, Off he goes, Given to fly, Inside job, Life wasted, Yellow ledbetter... allemaal op één live-cd staan , kan je dat niet laten schieten!

De cd zelf moet ik nog wat meer luisteren, hij wordt elke dag beter. Het trio Just breathe - Amongst the waves - Unthought known is wel erg goed!

Voorlopig 3,5*

Edit: op 'Hartford' staat zowat de beste liveversie van Better man die ik ooit hoorde! Eddie zingt heel het nummer zelf en de emotie die hij in zijn stem legt is ON-GE-LO-FE-LIJK!

Amen!

(Alleen zou ik "van dit decennium" vervangen door "allertijden")

Ik zal eerlijk toegeven dat ik te jong ben om een echte Pearl Jam-fan te zijn , maar ik kon het vorige (self-titled) album wel erg waarderen. Na het horen van deze plaat merk ik dat ik hem blijf draaien, wat een lekkere rockplaatjes! De eerste vier tracks zijn allemaal lekkere rockers en 'Just Breathe' is dan zo'n mooi akoustisch nummer wat in de lijn ligt van 'Into The Wild' (ook een echte aanrader trouwens!). In plaats van dat het album daarna inzakt, staan er nog een paar goede rockers op, zeker 'Supersonic' zorgt ervoor dat je je aandacht niet verliest.
Wat ik in een recensie las, kan ik beamen: niet de meest typische Pearl Jam-plaat maar een erg toegankelijke rockplaat!

Kijk nou: juist die 2 concerten heb ik ook mede daarom uitgekozen. Andere reden was de goede sound bij het voorbeluisteren. Je zult er geen spijt van krijgen, het is (weer) echt geweldig!

Wat houd de gatefold versie in van Backspacer?

Prachtig plaat! Werkelijkwaar, en echt niet alleen voor de Die-Hard Pearl Jam fans (zoals ik)... Ik kan er alleen onmogelijk 5* voor geven, gewoon vanwege het feit dat de plaat maar 35 minuten duurd...

Desalnietemin staan een aantal toekomstige klassiekers op dit album. Ik noem bijvoorbeeld "Just Breath, Amongst the Waves, Unthought Known en The End" die allemaal potentie hebben om Live klassiekers te worden...

En daarnaast staan er naar mijn mening ook géén slechte, rare of vervelende nummers op (zoals Bugs op Vitalogy of die 'rode stip' op Yield)...

Het beste Pearl Jam album sinds Vitalogy!

Net als een openklaphoes van een lp met een binnensleuf. Vooraan zit er een gat waar dat middelste plaatje van de afbeelding hierboven zit (het brein). Dat is dus getekend op het binnensleufje bij die cd-versie. Het boekje zit in de achterkant. Een dual wallet is daarentegen een verpakking waarbij je de cd en boekje van binnenuit de verpakking moet pulken

334 minuten duurt the Limited Edition (: zie hierboven)

Ook ik ben zeer te spreken over die album van Pearl Jam. Heerlijk fris klinkt het met een paar prachtige melodieën. Unthought Unknown en Force of Nature zijn voorlopig even favoriet, maar ook Johnny Guitar is niet te versmaden. Heerlijk. Moet live erg goed klinken.

Dank. Ik heb het normaal gesproken nooit op die kartonnen hoesjes. Zal er over nadenken of ik deze uitgave aanschaf. Maar komen zal deze Backspacer hier.

Momenteel ga ik door een jazz-fase, dus het is een paar weekjes geleden dat er een rockplaat bovenaan mijn rotatielijst was te vinden. Tot mijn positieve verrassing is Pearl Jam de eerste band die het weer is gelukt.

Geboren in 1981 ben ik, als het gaat om bepalende muziekinvloeden, echt een kind van de jaren negentig. Pearl Jam was toen mijn favoriete band: op mijn meer melodramatische momenten zou ik stellen dat Eddie Vedder me door mijn puberteit heeft heengesleept. Vs was een van de eerste vijf cd's die ik van mijn eigen geld kocht... toen No Code uitkwam heb ik wekenlang die plaat gedraaid van 's middags tot ik uit school kwam, totdat mijn ouders gingen klagen dat het stil moest zijn (en dan verder luisteren over de koptelefoon)... Nadat Yield uitkwam tekende ik op al mijn schoolschriften verkeersbordjes...
Al mijn vrienden hielden meer van Nirvana, Metallica of Korn, Pearl Jam vonden ze maar softies. Maar ik kon er geen genoeg van krijgen. Release, Indifference, Last Exit, In My Tree... liedjes die sindsdien getatoeeerd staan op mijn persoonlijkheid.

Een paar jaar geleden haakte ik desondanks af. Na Yield volgde namelijk het zwakke, slordige Binaural, en toen Riot Act, die een stuk beter was maar nog steeds niet echt tot in mijn ruggegraat wist door te dringen.
Ik ben altijd meer een muziekliefhebber dan een trouwe fan geweest: van geen enkele band koop ik de volgende plaat als ze twee zwakke platen na elkaar uitbrengen. Hun titelloze heb ik dus ook niet gekocht, en de paar liedjes die ik ervan heb gehoord deden me ook weinig.

Intussen was ik gaan denken dat Pearl Jam misschien wel een van die bands was die je, in je jeugdige onwetendheid, overwaardeert, zoals ik toen ook hield van Offspring en Live, bands waarvan nu zelfs niets meer op mijn mp3-speler staat. Maar als ik daarna hun oude platen nog een keer draaide, raakten die liedjes me nog steeds net zo hard als toen ik zestien was.
Ik dacht bij mezelf, Pearl Jam is dan misschien niets meer, maar ze hebben hun periode gehad, zeker wel.
(Op dronken feestjes liep ik soms zelfs af op mede-rockliefhebbers. 'Ik had gelijk wat betreft Pearl Jam!', lalde ik in hun oren. Ze haalden hun schouders op en begonnen een verhaal over een van hun eigen favoriete bands. Zoals dat gaat met die dingen).

Hun oude werk vond ik mooi, hun nieuwe werk niet interessant.
Totdat ik The Fixer hoorde.
Allerminst de meest ingenieuze rocksingle ooit, of zelfs het meest orginele nummer dat Pearl Jam ooit schreef, maar het raakte me.
Waarom weet je nooit, natuurlijk. Eddie Vedders 'ik wil alles repareren'- monoloog hangt in tussen neurotisch en hartverwarmend, maar er zit echte passie in, je gelooft wat ie zingt, en dat is wel eens anders geweest op hun laatste platen.

Luisterend naar Backspacer klinkt Eddie Vedder bij vlagen gelouterd, gebroken en zoekend, maar altijd scherp, gemeend en urgent.
De plaat begint met een reeks pittige rockers: zonder verdere intro's of andere tierlantijntjes draaft het riff van Gonna See My Friend uit je boxen. Daarna wordt er meteen nog een tandje bijgeschakeld met het aanstekelijk beukende Got Some, gevolgd door de dus nogal ondergewaardeerde single The Fixer, yeah, yeah, yeah, yeah, en vervolgens het punky Johnny Guitar.
Dat doet denken aan wijlen Johnny Ramone, die Eddie Vedder ooit 'de beste vriend die ik ooit gehad heb' noemde. Misschien hoor ik daardoor sporen van Johnny's oude bandje op de rockers van Backspacer, (ook omdat Pearl Jam inmiddels bijna net zo'n lange adem blijkt te hebben).
Die wilde, recht door zee rock-mentaliteit past goed bij de band, vooral als ze weer goed op band worden gezet (vertrouwde producer Brendan O' Brien terug), en de band zoals nu in topvorm is (vooral Vedder en drummer Matt Cameron).

Na het vierde nummer een adempauze: Just Breathe. Eddie grijpt terug naar zijn solomomentje, in de eerste van twee desolate, verstilde en vooral schitterende nummers op deze plaat.
Dan een stukje oude school: twee nummers waarbij de band op hun sterke punten leunt en vooral heel erg klinkt als Pearl Jam. Het verslavende, maar wel zeer typerende Amongst the Waves, en dan: Unthought Known. Naaste familie van eerder PJ-succesnummers zoals Love Boat Captain, maar prachtig opgebouwd en minstens net zo goed. Hoogtepunt van de plaat.

Een dipje is dan bijna onvermijdelijk: Supersonic, een lompe punker die een standaard-Stone Gossardriff maar weer eens opwarmt. Goed geplaatst tussen rustigere nummers, maar nog steeds het dichtste bij een vuller dat ik op Backspacer heb kunnen vinden.
Speed of Sound fascineert, maar betovert me (momenteel nog) niet. ik vind het een mooi gemaakt, maar iets te schetsmatig nummer.

The End sluit het album af, het tweede desolate, verstilde prachtnummer a la Into The Wild. 'The end is near', zingt Eddie Vedder. Hij is niet positief op deze plaat, en de passie en oprechtheid waarmee hij zingt over wanhoop en twijfel grijpen je niet zelden naar de keel. The End lijkt midden in een gedachte te stoppen: 'I'm here, but not much longer...'
En ineens sterft het geluid weg. In een ruime 35 minuten staan we weer buiten, rillend in de stilte, hunkerend naar meer.
Elke keer kost het me moeite om de cd weer terug in het fraaie hoesje te stoppen, en hem niet nu al stuk te draaien.

Misschien is het een beetje heiligschennis o.... Laten we in ieder geval hopen dat Vedder hier niet mee impliceert dat Pearl Jam een afgesloten hoofdstuk is, want Backspacer is de beste nieuwe rockplaat die ik dit jaar heb gehoord. (Misschien dat sommige mensen me niet serieus nemen hierdoor, maar ik heb dan weer niet zoveel met obscure elektro, progrockhypes of Joy Divisionklonen. Even goede vrienden )

Voorlopig een ruime vier sterren, omdat ik er heel reeel alvast op vooruit loop dat mijn enthousiasme voor deze plaat over een paar weken wel weer een beetje zal zakken. Zo niet, dan is 4,5 sterren een mogelijkheid.

Humo recenseerde vorige week de plaat, gaf hem 3,5 sterren (Humo geeft normaal gesproken maximaal 4), en eindigt de recensie op een manier die ik ten slotte nog even wil delen, omdat ik me er voor 100% bij aansluit:

"'Backspacer' is 36 minuten en 38 seconden lang groots.

'It's better to burn out than to fade away,citeerde generatiegenoot Kurt Cobain op een dinsdag in '94 een held, en hij stak een tweeloop in zijn mond. Vele dinsdagen later slaat Pearl Jam een dérde weg in: ze blijven branden. Wonderkinderen van veertig."
(Van: http://www.humo.be/tws/cd-r...)

Sandokan-veld:

Sandokan_Veld
Schitterende review, direct goesting om backspacer weer te draaien.

Sandokan-Veld, mooie review.
ik heb um net binnen. Ga um dan ook intensief beluisteren!

Pearl Jam is een band die er bij mij altijd een beetje bij in schiet. Tuurlijk, Ten en VS staan in het rek maar ik kwam vaker uit bij andere gitaarbands uit de jaren 90. De kennismaking met Backspacer was er dus één met weinig recentelijke voorgeschiedenis. Wat ik echt kon verwachten wist ik dus niet. Het resultaat liet zich smaken. Er wordt enorm liefdevol gemusciceerd in 11 korte bondige songs. Toch missen de songs met een randje nu net dat ruwe randje. Het is daarom dat de ingetogener songs mij het meeste bijblijven. Het kwartet van Just Breathe t/m Supersonic, om toch krachtig te eindigen. Met dat in beschouwing moet ik mij misschien maar eens wagen aan het solo-album van Eddie Vedder. De rest van het materiaal klinkt prima maar zijn voor mij misschien beter te beoordelen als ik de draad bij Vitalogy eens zou oppakken.

Heel erg goed,
Bravo!

Grappig: ineens zijn er velen positief over dit album. Een pagina vol maar liefst.