The xx - xx (2009)

Ik vind dat intro wel zo ongelooflijk goed!! En de tracklist is ook erg goed gekozen, het blijft in balans

ik hoor het dus niet, waar iedereen zo enthousiast over is. Mij klinkt het allemaal wat te gemaakt, maar misschien heb ik gewoon teveel over dit plaatje en deze groep gelezen, en staat dat een neutrale luisterbeurt in de weg...

hopelijk een album dat plots verrassenderwijs de klik gaat maken bij mij, maar momenteel vind ik het dus vrij zwak.

Het minimalisme van The xx balanceert op de moeilijk te onderscheiden lijn van mooie rustgevendheid en doodsaaie verveling - en valt regelmatig te verkeerde kant op. Het grootste mankement bevindt zich echter niet bij de liedjes op zich - die gaan namelijk op plezierige wijze het ene oor in en het andere weer uit -, maar het feit dat er totaal geen afwisseling in het album zit: xx is elf keer een variatie op hetzelfde liedje, wat ervoor zorgt dat het album na drie nummers vervelend begint te worden. Intro, Crystalized en in mindere mate Shelter zijn best aardig; de rest is doodsaai en doet verlangen naar het eind van het album. Een hypeje zoals zovelen: om volgende maand weer vergeten te zijn.

1,5*

Is al sinds augustus uit en houdt de gemoederen nog steeds bezig, dus de plaat is zeker niet met een maand vergeten.

The xx met minder

Het album van The xx (XX, 2009) kwam al een haf jaar geleden uit en is dus al niet meer nieuw te noemen. Maar als je het album gemist hebt, is het meer dan de moeite waard om deze achterstand toch nog in te halen.

XX is a thoroughly cohesive, moving and accessible album. This young band of Londoners exhibits a level of maturity, artistry and potential that far exceeds their years. At the same time, their youth and relative inexperience may be part of the key to their music’s success.
(bron: www.popmatters.com)

The xx is een uit London afkomstig kwartet dat met XX hun debuutalbum oplevert. Onder de productie van beatsmid Jamie Smith wordt een minimalistische achtergrond van strakke beats en plukkende gitaren neergezet. En daaroverheen zingen afwisselend en samen gitariste Romy Madley Croft en bassist Oliver Sim.

Vooral de (samen)zang maakt de muziek van The xx zo wonderschoon. Romy haalt met gemak de uithoeken van het muzikale spectrum, terwijl Oliver zich voornamelijk in het middengebied als een stabiele crooner.

Zowel de hoes als de titel van album en band verraden niet een al te grote creativiteit, maar dit is een illusie. The xx levert een schitterend album waarin een ijskoude sfeer wordt neergezet, die bij nader inzien toch warm blijkt te zijn. En dat is knap voor een band waar de gemiddelde leeftijd niet boven de twintig uitkomt.

Tekst afkomstig van mijn cd-recensies.nieuwslog

Laat ik het dan zo zeggen: volgende maand ben ík de plaat vergeten

pakt me totaal niet. Irriteer me mateloos aan het langzame gezang. En die samenzang doet me ook niks. Halverwege het album gestopt. Niks an die handel.

Niet slecht, goed zelfs, maar beetje overgewaardeerd in vergelijking met zoveel andere veel betere platen.

het is gewoon saai

Het is niet saai, jij vind het saai, dat is nogal een verschil.

Blijkt toch dat mensen die nog redelijk in de mainstream zitten (niks mis mee verder) moeite hebben met dit album, ook al heeft The XX veel van de algemeen geaccepteerde genre's gebruikt. Vreemd is dat.

ik zit in de mainstream? Musicmeter wordt te alternatief. Ik ben dol op indie, maar dit slaat alles. Het pakt me gewoon niet, en ik vind het saai, zo bedoelde ik het.

Zo vreemd vind ik dat niet. Ik denk dat voor de meeste mainstream liefhebbers dit album gewoon te vaag is en een mompelende, sombere brei is. Dat is jammer, maar het verbaast me niets.

Hallelujah! Het is een en al gemompel, zo komt het op me neer. Maar ik verwijder mijn stem want ik kom er achter dat alleen maar de eerste 6 nummers heb geluisterd.

Ik heb toch het idee dat jij niet veel indie en echt voor naar mainstream muziek luistert. Niet dat daar wat mis mee is.

Ik luister best veel naar indie, nou ik mix het een beetje. Luister veel naar Arctic Monkeys, Vampire Weekend, Muse, Kasabian, kooks en nog wel meer. Maar ik heb altijd het gevoel dat mijn indie een hele andere betekenis heeft dan de echte betekenis van indie

Je moet luisteren waar je je goed bij voelt, maar bands als Kooks, Muse en Arctic Monkeys zijn toch behoorlijk mainstream. Overigens niets mis mee, ik luister ook graag naar AM (en Vampire Weekend en Kasabian). De betekenis van het begrip indie is een beetje vervaagd in de loop der jaren.

Keeeee-rist!, wat een flauwe bedoening. Neem niet de moeite op uw indie-kansel te klimmen en mij bestraffend toe te spreken, het gaat het ene oor in en....wellicht dat ik dit nog een keer tot mij neem op een deprimerende zondagavond, echter ik beloof niks (Stars is overigens wel een pareltje).

Ach ik ben altijd een mainstream mens geweest, maar ik hou ook wel van indie. Laat ik het zo zeggen, ik ben naar meer rock gaan luister het afgelopen jaar. Omdat ik wel meer wilde dan Beyoncé & kanye west....en dat is goed uitgelopen. Sta gewoon open voor andere muziek. Maar the XX heeft me totaal niet gepakt.

Volgens mij betekend Indie niets anders dan dat het niet bij een grote platenmaatchappij is uitgebracht en zegt het nix over de muziek. Maar dit is inderdaad een behoorlijk vaag album. Ik heb er nog steeds niet op gestemd. Wat vrij uitzonderlijk is want meestal weet ik wel of ik iets leuk vind na een paar keer luisteren.

Beetje offtopic, maar goed.

Wiki zegt,

Indie is een verzamelnaam die wordt gebruikt voor voornamelijk rock georiënteerde kunstmuziek die zich over het algemeen laat karakteriseren door haar houding: een afkeer van commerciële muziek en een voorliefde voor het experiment. De naam komt van het Engelse woord independent, wat onafhankelijk betekent, hiermee refererend aan de DIY-houding van de bands of hun platencontract met een onafhankelijk platenlabel. Indie-muziek kan vrij divers zijn, van ambient tot heavy metal, maar meestal bedoelt men met de naam een subgenre uit de alternatieve rock, zogenaamde Indie rock, die bekend werd door bands als Pavement en Sonic Youth.

De term 'indie' is soms verwarrend, omdat niet alle artiesten die onder de term worden geschaard onafhankelijk zijn. Veel indie-artiesten zijn wel verbonden aan platenmaatschappijen. Met hun imago zetten ze zich af tegen de massacultuur, maar sommige aanvankelijk onbekende artiesten groeiden uit tot grote sterren. Sinds het commerciële succes van met name R.E.M. en Nirvana wordt de term 'indie', evenals de termen 'underground' en 'cult' dan ook steeds vaker door de gevestigde platenindustrie gebruikt als marketingterm om artiesten met een tegendraads imago te promoten. Of de geproduceerde muziek ook daadwerkelijk vernieuwend of tegendraads is, schijnt daarbij minder belangrijk te zijn. Een term voor grensverleggende rockmuziek die minder marketinggevoelig is is 'experimentele rock'.

Als dit album een film was, zagen we een beperkte cast, één of twee decors zoals een groot meer in een bos, diverse shots van vallende bladeren of neerstrijkende vogels, weinig dialoog, geen verhaal...

Het album moet het niet hebben van mooie melodieën of catchy refreintjes. De zang is voor mij meer spelbreker dan meerwaarde. The xx laat een bijzonder sober geluid horen, dat tegelijkertijd verfijnd geproduced en nauwkeurig gearrangeerd is. Het lijkt erop dat deze muzikanten geen nummers kunnen schrijven, maar ze wel als de besten kunnen afwerken. Infinity lijkt mij nog het beste voorbeeld hiervan te zijn.

Ik stond zeer argwanend tegenover deze cd. Crystallized vond ik niet zo bijzonder en ik begin sowieso met mijn ogen te rollen als er een hype gelanceerd wordt. Maar ze hebben me toch aangenaam verrast met een uniek geluid en sfeercreatie. Als daar nu nog een verhaal bovenop kan gezet worden voor een volgende plaat, dan ziet het er erg goed uit.

3,5*

Vandaag maar meegenomen, voor 11.50 € wou ik het wel riskeren.
Al vlug even beluisterd, en het valt best mee; Intensievere beluistering moet dan maar naar een echt oordeel leiden.

Laat ons eerlijk zijn. Huidige single Islands is niets bijzonders. Saai zelfs. Ik begrijp de hype hoor. Vooral omwille van de unieke sfeercreatie (een fris nieuw geluid) heeft dit succes. En nummers als Crystalised en Infinity ontstijgen absoluut de middelmaat, maar voor de rest..Ik weet het niet. Album van het jaar? Omdat 2009 dan zo geweldig niet was?

album van het jaar zeker niet, zelfs niet voor de indiepop/rock bandjes (voor mij toch echt A place to bury strangers), maar zeker een lekkere plaat die je gewoon af en toe fijn kunt luisteren.

Om The xx af te rekenen op de singles die ze uit (moeten?) brengen lijkt me niet helemaal fair. Dit is duidelijk geen muziek die je in losse nummertjes moet luisteren, het gaat om het gevoel als de nummers in de loop van het album gaan samenvloeien en echt één geheel gaan vormen. Dat kan in één enkel nummer nooit opgeroepen worden en dus vind ik singles van een album als dit totaal niet relevant.

Fan-tas-tische show vanavond in Paradiso. Ondanks dat ze bijna de hele plaat in slowmotion speelden. Dit was de derde keer dat ik ze heb zien spelen en het is leuk om te zien hoe ze gegroeid zijn als (live)band. Zelfverzekerd, strak, goeie stemmen, prachtige lichtshow. Hoogtepunten waren Fantasy, Infinity en afsluiter Stars.

Ik zie nu live via ab-tv. En 't is idd wel lékker. De sterkte van deze band is de sfeerzetting. Heerlijk gezapig:) Maar om briljant te zijn (hallo, album van het jaar eh volgens veel lijstjes!)heb je ook schitterende songs nodig en die hoor ik toch te weinig.

Thanks voor de tip!

Infinity is toch wel de knaller..

Hoezo hype????
Volgens mij wordt The XX nooit gedraaid op 538, (correct me if i'm wrong maar ik hoor mijn mainstream vrienden nooit over The XX) en maar nauwelijks op 3FM. Op Kink FM hoor ik ze wel regelmatig.

Maar kom op... een album kan toch gewoon goed in de smaak vallen bij een heel groot deel van de niet-mainstream people zonder meteen een hype te zijn?

Live zijn ze trouwens niks minder als op het album. Alles klinkt loepzuiver, enige nadeel was dat er soms misschien iets teveel bass werd gebruikt zelfs zo erg dat er een speaker opgeblazen werd. Maar goed... op het podium zijn ze absoluut niet doodsaai, oh nee absoluut niet!