Golden Earring - Live (1977)

Het enige album van the earring wat ik nog geregeld draai, heerlijk lang uitgesponnen nummers. De uitvoering van the vanilla queen is prachtig.
jammer dat er in de concerten van golden earring in de jaren 90/00 niet zoveel jamwerk zit. als je dit concert vergelijkt met de dvd last blast of the century is dit stukken beter!

Vanilla Queen......het is en blijft (live) mijn Earringsong der Earringnummers. Waar ik helemaal lyrisch van was, en eigenlijk nog steeds wel ben, is de regerende bas in de finale van de song, alsof ik in een trip zit of iets. Een basreis die met toenemende powergitaren van George en Eelco een even onverwoestbaar beton neerzetten. Zoals de rest van het album eigenlijk idd: onverwoestbaar betonrock.

Absoluut meesterwerk. Gewoonweg geniaal al die lange tracks,met als hoogtepunten:Strange wings/8miles high/vanilla queen/To the hilt/Windmills en Radar love.Het gitaargescheur van Gelling is overdonderend. Ik zal het niet snel geven:5 sterren.

Toch een half punt verhoogd . The Earring is hier wel heel gedreven bezig . Uitstekende setlist ook . Gelling en Kooijmans spetteren hier echt samen .
Toptijd . De groep bleef live altijd goed maar dit is echt een hoogtepunt . En de nummers wat uitrekken , dat kon en mocht gewoon .
Vanilla Queen wordt hier geweldig neergezet .

Uit het enorme repertoire van hun heb ik deze toch het liefste. Er zit een goed geluid in en ik heb niet de indruk dat er achteraf in de studio mee geknutseld is.Bombay haalde de plaat niet. Op het eind van Vanilla queen hoor je nog net het intro van Zuiderwijk. De riff van Mad love's comin'lijkt een beetje op die van Love is a rodeo van de Switch plaat.(Waar overigens niets van gespeeld wordt.) Veel nummers van Moontan. In die tijd betekende Moontan zeker hetzelfde voor hun als Machine head voor Deep Purple.

Ook buiten Europa scoorden ze goed met Moontain . En het zijn goede nummers om live te vertolken . Met Candy's Going Bad en
(Just Like ) Vince Taylor , heb je 2 geweldige uptempo rockers .
Vanilla Queen is prettig mysterieus en Radar Love daar kunnen ze nog steeds niet omheen .
Contraband vind ik ook een geweldige Earringplaat en ook daar wordt lekker uitgeput .
Switch en To The Hilt die ik overigens niet goed ken , schijnen interessante platen te zijn .
Die ga ik zeker eens onder de loep nemen . Iets meer toetsengericht en experimenteler .

Vooral To the hilt klinkt heel veel anders dan je van ze gewend bent. Switch is dan weer net wat toegankelijker en bevat de hit: Kill me ce soir. Contraband is één van hun besten. Voor zover ik het van mijn broer heb begrepen neemt de band volgend jaar een maandenlange pauze. Mijn broer heeft praktisch alles van hun.

Dat heb ik ook. Ik vind dit ook hun beste album en beluister deze ook liever dan hun studio albums. Hoewel ik sommigen daarvan ook erg goed vind. Als je de nummers ziet die hieropstaan, en dat samen met de goede productie van dit album en ook nog samen met de virtuositeit waarmee ze het toen konden brengen dan houdt je echt een superalbum over.

Het mooie van hun is dat sommige nummers erg hard kunnen zijn. Radar love bijvoorbeeld. De lp Golden earring uit 1970 is ook hard.

Ik ben sinds ik steeds meer van hun albums en repetoire ken de Golden Earring steeds meer gaan waarderen. Vooral veel werk van hen uit de jaren zeventig vind ik echt top, met deze live-registratie als hoogtepunt!
Alleen Vanilla Queen al, dat is toch 11 minuten puur genieten!

Het is erg maar dit album ken ik niet .... Nou ben ik van Kooymans nooit erg onder de indruk geweest, van Gelling wel. Dat is dus nog een reden om mij flink te schamen.
Als ik de gelegenheid krijg zal ik er iets aan doen.

Ja, ik. Golden Earring Live viel me tegen. Om met de pure rotzooi te beginnen: Con Man heeft geen riff en geen melodie. OK, het eerste is niet helemaal waar, maar die vier dalende noten 9 minuten achter elkaar aanhoren is teveel.
Drie nummers worden perfect uitgevoerd: Candy, Vince Taylor en To the Hilt. Met de andere 7 heb ik af en toe grote moeite. Dat komt oa omdat Hay probeert een nog grotere macho uit te hangen dan Plant en Gillan samen. Zijn zang mist nu en dan elke subtiliteit.
Nog erger is dat de arrangementen hier en daar niet deugen. Tijdens sommige gedeelten spelen de heren dan alleen maar krachtvoerakkoorden (vrije vertaling van powerchords). De tweede helft van Mad Love's Coming is daar een goed voorbeeld van. De coupletten van Radar Love worden mede om zeep geholpen door het fantasieloze drumwerk van Zuiderwijk. Vergelijk eens hoe spannend hij dat doet op Moontan. En dan heb ik het er nog niet eens over dat de band gebruik maakt van meelopende tapes op Vanilla Queen en Radar Love.

Genoeg kritiek. Ik geef niet voor niets drie sterren. Het is ook geen toeval dat ik juist Candy, Vince Taylor en To the Hilt wel goed vindt. Het geheim zit er in dat de band in deze drie nummers van begin tot eind samen speelt, met een essentiele rol voor elk instrument. Op de andere nummers doen ze dat maar af en toe. Het eerste instrumentale gedeelte van Vanilla Queen, tussen het tweede en derde refrein, is ronduit fenomenaal. Dat geldt ook voor het instrumentale tussenstuk van Radar Love en het eerste deel van Mad Love's Coming. Had de band zulk samenspel het hele album volgehouden ipv af en toe terug te grijpen op eerdergenoemde krachtvoerakkoorden (het ergste nog wel tijdens de coupletten van Vanilla Queen) dan had ik 4½ of 5 sterren gegeven. Nu kan ik slechts van iets meer dan de helft genieten.

Con Man is idd een vervelend en skipwaardig nummer, afkomstig van de LP Contraband. De Earring zelf vindt dit overigens een van hun sterkste platen tot nu toe. Kooymans is een prima liedjesbakker maar een matig gitarist die het bij simpele akkoorden moet houden. Het geeft de Earring natuurlijk wel hun unieke eigen charme. Enerzijds de ''hulpeloosheid'' die vaak op een clowneske wijze wordt ondervangen, aan de andere kant een fenomenaal drummer en een bassist die toch voor een ijzersterke ritmesectie zorgen. Heer Nieuweboer heeft de highlights van dit album aardlg belicht maar wat vindt ie b.v. van She Flies On Strange Wings, 8 Miles High en Fighting Windmills?

M. Nieuweboer bekijkt het vooral uit een muzikaal technisch standpunt , dat kan , mag en dat recht heeft ie .Toch heb ik een paar opmerkingen .
The Earring zal zeker niet de geschiedenis ingaan als de meest geschoolde band ever . Het is de perfecte sfeer die hier weergegeven wordt . De groep speelt met een hoop energie . Hay komt inderdaad wat over the top over , maar zingt met een hoop passie . Gelling en Kooijmans doen het prima hier . Kooijmans voor het fundament en Gelling voor de solo's ( hij moest wel z'n dag hebben want echt constant was hij nooit .)
Het waren de jaren 70 , nummers werden wat langer uitgesponnen en nogmaals , het is zeker niet allemaal even perfect .
Maar ik hoor liever een band die lekker op stoom is , rockt en de juiste snaar raakt , dan een supergeschoold bandje waar elk nootje klopt maar waar de ziel in geen velden of wegen te bekennen is .
Een zeer terecht bejubelde plaat deze livekraker .

Amen

Ik heb Gillan nooit op macho gedrag kunnen betrappen. Hay mag dan inderdaad een pedant mannetje zijn, met "Golden Earring Live (1977)" kwam hij, samen met Kooijmans, Gerritsen, Zuiderwijk en Gelling, met het beste nederlandse live album allertijden op de proppen. Daarom: Barry 's macho gedrag zij hem voor deze ene keer vergeven .

Hardrock mag men toch wel met macho associëren als je het mij vraagt. Ik heb dan ook geen enkele moeite met de persoon die er staat zolang die maar zichzelf is. Gillan is trouwens een hele gezellige toffe kerel die openhartige interviews weggeeft. Wat Hay betreft mag ie doorgaan tot ie er bij neervalt.

Mee eens.

Overigens: what you see is what you get, op live cd's van de Golden earring, Led zeppelin of Deep purple zie ik verder geen Hay, Plant of Gillan paraderen dus het macho-gedrag zou uit de speakers moeten komen. En op een dergelijke prestatie heb ik mijn boxen nog nooit kunnen betrappen. Maar wie weet!

Het concert was destijds op tv maar de macho die Hay nu misschien is was ie toen nog lang niet. Een grote bos krullen die meer met een hippie dan een macho van doen had. Oja, misschien dat die trendy zonnebril het um wel gedaan zou hebben.

Hay's branie zal ook wel voortgekomen zijn uit wat pretmiddelen . Op live is ie niet echt straight . Of hij speelt een rol , dat kan ook natuurlijk . Maar ook de Hagenezen kennen de spelregels van de Rock 'N Roll , toendertijd in ieder geval zeker .

Tja en Barry Hay is Barry Hay . Het is wel een persoonlijkheid die op zich zelf staat . Evenals Plant en Gillan dat zijn .

Absoluut. Gezichtsbepalende iconen die je moet laten zoals ze zijn. De 60/70's stond bol van de grensverleggende experimenten, de 80's gaf de rock 'n roll een schop onder kont waarbij men weer teruggreep naar de basis. Barry Hay is daar een goed voorbeeld van. De Naked albums gingen alweer een stapje verder. Die man heeft zich gewoon doorontwikkeld kun je rustig stellen. Laat um lekker macho blijven als ie het hippiestation gepasseerd is zou ik zeggen.

Absoluut 5 sterren, deze beste Nederlandse liveplaat ooit!
Voor mij zijn de uitschieters She flies on strange wings, Mad love's comin' en Vanilla Queen.
Wat me opvalt is dat iedereen zo vol is van het gitaarspel van Eelco Gelling. Zeker een fantastische gitarist, maar wat dacht je van de geweldig solo in Vanilla Queen op het eind? Deze is van George Kooymans! Misschien niet de meest technische solo, maar wat prachtig opgebouwd...

Een van de beste live albums van een Nederlandse band ooit !
Mijn stem een 4,5 , maar misschien wordt het wel een 5.
De toevoeging van Eelco Gelling is echt een toevoeging (staat niet als lid vermeld net als Robert Jan Stips !?) . Ik hou van lange rock nummers met de nadruk op gitaarwerk. Met deze live CD is dat natuurlijk genieten. Jammer dat ik maar 2 nummers als fav. track mag kiezen.

Akkoord. George is niet die geraffineerde topgitarist, maar als 'ie in zijn element was dan wist 'ie op het podium welzeker vuurwerk neer te zetten. Inderdaad, die slotsolo van Vanilla Queen is zo een voorbeeld.........manmanman, het komt uit z'n ténen!

Ik heb het al eerder gezegd: het blijft eeuwig zonde dat de beelden van dit concert nergens te vinden zijn (zelfs niet op YT). Dat was mijn eerste kennismaking met dit concert, destijds uitgezonden op de pas begonnen TV zender van Veronica. Gelijk de dubbel-LP aangeschaft en is inmiddels mijn meest gedraaide album geworden, geniet er al meer dan 30 jaar van dit album.

Zojuist beluisterd. Enorm van genoten, van begin tot eind. Een geweldig live album van Golden Earring, waardoor ik weer trots word op het vaderland.

Pas weer gedraaid, wat een plaat, geweldig. Cd 1 net iets beter dan 2. Wat is er toch mis gegaan met die gasten. Dat andere live album vind ik vergeleken met dit niet goed..

Niet van hetzelfde concert maar wel uit diezelfde periode, live in Zwolle (1977) met Eelco !

Mad Love's Comin'
YouTube - Golden Earring - Mad Love's comin'

Radar Love
YouTube - Golden Earring - Radar Love ( Live 1977, Zwolle, The Netherlands ) with Eelco Gelling

Geweldige live cd.

Waarom in godsnaam is deze band zo afgegleden?

Gewoon omdat ie al een halve eeuw meedraait en we allemaal een dagje ouder worden met de jaren. Maar doe het ze nog maar eens na als je richting je pensioen tegemoet loopt. Een nieuw studioalbum is alweer onderweg en ze gaan door tot ze dr bij neervallen.