Bob Dylan - Christmas in the Heart (2009)
mijn stem
147 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Roots
Label: Columbia
-
Here Comes Santa Claus (2:35)
-
Do You Hear What I Hear? (3:02)
-
Winter Wonderland (1:52)
-
Hark the Herald Angels Sing (2:30)
-
I'll Be Home for Christmas (2:54)
-
Little Drummer Boy (2:52)
-
The Christmas Blues (2:54)
-
O' Come All Ye Faithful (2:48)
-
Have Yourself a Merry Little Christmas (4:06)
-
Must Be Santa (2:48)
-
Silver Bells (2:35)
-
The First Noel (2:30)
-
Christmas Island (2:27)
-
The Christmas Song (3:56)
-
O' Little Town of Bethlehem (2:17)
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 17:44 uur
Nee Stijn, er is een groot verschil tussen een algemene opmerking over het stemgemiddelde en een bespreking van het stemgedrag van een specifieke user.
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 21:04 uur
Sommigen snappen het nog niet. Dat komt nog wel. Dylan heeft een ludieke plaat afgeleverd die ook nog eens buitengewoon goed is geproduceerd. Het is weer een tijd geleden dat Dylan zo vrolijk, opgewekt en fris heeft geklonken. Kerst of geen kerst: Dylan zit hier heel goed in zijn vel. Ik mag mezelf een kenner noemen op het gebied van kerstplaten en vind deze één van de leukste ooit gemaakt.
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 21:15 uur
Floater schreef:
[...]
En als je een betere manier weet om daklozen te voeden, Cabeza, dan zou ik zeggen: Steek zelf de handen eens uit de mouwen!
[...]
En als je een betere manier weet om daklozen te voeden, Cabeza, dan zou ik zeggen: Steek zelf de handen eens uit de mouwen!
Dat je Peter Mestach persoonlijk kent is jouw probleem, maar mij ken je zeker niet persoonlijk! Waarom kom je dan met zo'n opmerking, compleet off-topic trouwens. (Als je het toch wil weten, het vermogen van Dylan in vergelijking genomen met het mijne, wat vooral uit schulden bestaat
, ben ik ervan overtuigd dat ik in verhouding heel wat meer besteed aan daklozen te voeden dan nonkel Bob).Ik ben geen artiest, en ik verdien geen fortuin, maar als ik in Bob Dylan zijn schoenen stond, en ik wou iets doen voor de daklozen, zou ik bijvoorbeeld een benefiet-CD uitbrengen die inspeelt op het thema, in de plaats van in de voetsporen te treden van andere uitverkopers die het milieu vervuilen met afschuwelijke kerstcedee's, die eerst massaal als ongewenst kerstcadeau onder de kerstboom terechtkomen, en later op de vuilnisbelt eindigen. Sorry, maar een kritisch iemand,die zich laat meeslepen door de gecommercialiseerde kerstgekte is niet meer goed bij zijn hoofd.
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 21:27 uur
Freddielotje schreef:
Ik mag mezelf een kenner noemen op het gebied van kerstplaten
Verklaar deze opmerking eens nader. Ik ben heel benieuwd. Wat weten wij niet, wat weet jij meer van kerstplaten dan wij?Ik mag mezelf een kenner noemen op het gebied van kerstplaten
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 21:46 uur
Ik zie maar heel erg weinig sterren van iedereen, ik krijg ook niet de indruk dat veel mensen de hele cd al hebben gehoord.
Ik zit zelf ook nog steeds op cdwow te wachten inzake toezenden van Christmas in the heart.
Voor mij is een gouden regel, dat elke artiest vooral mag doen waar hij zin in heeft. Ook als het sterk afwijkt van zijn/haar gangbare repertoire. Dáár zal ik niet over vallen.
Maar, ik reken wel per cd per artiest af. Het kan goed wezen, slecht of er tussen in maar ik maak geen onderscheid des persoons of des cd's.
Dus geen vooringenomenheid inzake pro of anti Dylan. En ook geen vals sentiment door de cd juist wel of niet te willen beoordelen als Kerst-cd.
Bob zal zich zelf moeten bewijzen met deze plaat. En ik hou hem tegen het licht als een nieuwe cd (en dat is het natuurlijk ook) en ik zal mij afvragen hoeveel niveau het heeft, vergeleken bijvoorbeeld met Blonde on blonde of Infidels.
En het interesseert mij niets hoeveel daklozen hij dit jaar van een 'Kerstdiner' voorziet, alleen de inhoud van de cd telt.
Dan weet Bob gelijk of ik het wel of niet op prijs stel dat hij volgend jaar weer met iets vergelijkbaars mag komen. Niet dat hij zich daar iets van aan hoeft te trekken, maar ach, alle kleine beetjes helpen, niet waar.
Ik zit zelf ook nog steeds op cdwow te wachten inzake toezenden van Christmas in the heart.
Voor mij is een gouden regel, dat elke artiest vooral mag doen waar hij zin in heeft. Ook als het sterk afwijkt van zijn/haar gangbare repertoire. Dáár zal ik niet over vallen.
Maar, ik reken wel per cd per artiest af. Het kan goed wezen, slecht of er tussen in maar ik maak geen onderscheid des persoons of des cd's.
Dus geen vooringenomenheid inzake pro of anti Dylan. En ook geen vals sentiment door de cd juist wel of niet te willen beoordelen als Kerst-cd.
Bob zal zich zelf moeten bewijzen met deze plaat. En ik hou hem tegen het licht als een nieuwe cd (en dat is het natuurlijk ook) en ik zal mij afvragen hoeveel niveau het heeft, vergeleken bijvoorbeeld met Blonde on blonde of Infidels.
En het interesseert mij niets hoeveel daklozen hij dit jaar van een 'Kerstdiner' voorziet, alleen de inhoud van de cd telt.
Dan weet Bob gelijk of ik het wel of niet op prijs stel dat hij volgend jaar weer met iets vergelijkbaars mag komen. Niet dat hij zich daar iets van aan hoeft te trekken, maar ach, alle kleine beetjes helpen, niet waar.
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 21:59 uur
musician schreef:
Ik zie maar heel erg weinig sterren van iedereen.
Dan weet Bob gelijk of ik het wel of niet op prijs stel dat hij volgend jaar weer met iets vergelijkbaars mag komen. Niet dat hij zich daar iets van aan hoeft te trekken, maar ach, alle kleine beetjes helpen, niet waar.
Da's misschien maar goed ook, want dan zou het stemgemiddelde wel eens flink kunnen kelderen. En wat die laatste opmerking. Daar snap ik even helemaal niks van. Welke kleine beetjes?Ik zie maar heel erg weinig sterren van iedereen.
Dan weet Bob gelijk of ik het wel of niet op prijs stel dat hij volgend jaar weer met iets vergelijkbaars mag komen. Niet dat hij zich daar iets van aan hoeft te trekken, maar ach, alle kleine beetjes helpen, niet waar.
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 22:10 uur
Wordt het na 10 berichten bij dit album niet eens tijd voor een inhoudelijk bericht, Ad?
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 22:18 uur
musician schreef:
Ik zie maar heel erg weinig sterren van iedereen, ik krijg ook niet de indruk dat veel mensen de hele cd al hebben gehoord.
Ik zit zelf ook nog steeds op cdwow te wachten inzake toezenden van Christmas in the heart.
Voor mij is een gouden regel, dat elke artiest vooral mag doen waar hij zin in heeft. Ook als het sterk afwijkt van zijn/haar gangbare repertoire. Dáár zal ik niet over vallen.
Maar, ik reken wel per cd per artiest af. Het kan goed wezen, slecht of er tussen in maar ik maak geen onderscheid des persoons of des cd's.
Dus geen vooringenomenheid inzake pro of anti Dylan. En ook geen vals sentiment door de cd juist wel of niet te willen beoordelen als Kerst-cd.
Bob zal zich zelf moeten bewijzen met deze plaat. En ik hou hem tegen het licht als een nieuwe cd (en dat is het natuurlijk ook) en ik zal mij afvragen hoeveel niveau het heeft, vergeleken bijvoorbeeld met Blonde on blonde of Infidels.
En het interesseert mij niets hoeveel daklozen hij dit jaar van een 'Kerstdiner' voorziet, alleen de inhoud van de cd telt.
Dan weet Bob gelijk of ik het wel of niet op prijs stel dat hij volgend jaar weer met iets vergelijkbaars mag komen. Niet dat hij zich daar iets van aan hoeft te trekken, maar ach, alle kleine beetjes helpen, niet waar.
Ik zie maar heel erg weinig sterren van iedereen, ik krijg ook niet de indruk dat veel mensen de hele cd al hebben gehoord.
Ik zit zelf ook nog steeds op cdwow te wachten inzake toezenden van Christmas in the heart.
Voor mij is een gouden regel, dat elke artiest vooral mag doen waar hij zin in heeft. Ook als het sterk afwijkt van zijn/haar gangbare repertoire. Dáár zal ik niet over vallen.
Maar, ik reken wel per cd per artiest af. Het kan goed wezen, slecht of er tussen in maar ik maak geen onderscheid des persoons of des cd's.
Dus geen vooringenomenheid inzake pro of anti Dylan. En ook geen vals sentiment door de cd juist wel of niet te willen beoordelen als Kerst-cd.
Bob zal zich zelf moeten bewijzen met deze plaat. En ik hou hem tegen het licht als een nieuwe cd (en dat is het natuurlijk ook) en ik zal mij afvragen hoeveel niveau het heeft, vergeleken bijvoorbeeld met Blonde on blonde of Infidels.
En het interesseert mij niets hoeveel daklozen hij dit jaar van een 'Kerstdiner' voorziet, alleen de inhoud van de cd telt.
Dan weet Bob gelijk of ik het wel of niet op prijs stel dat hij volgend jaar weer met iets vergelijkbaars mag komen. Niet dat hij zich daar iets van aan hoeft te trekken, maar ach, alle kleine beetjes helpen, niet waar.
Zeer goed principe,... zo hoort het ook te zijn.
0
geplaatst: 15 oktober 2009, 00:03 uur
Cabeza Borradora schreef:
Ik ben geen artiest, en ik verdien geen fortuin, maar als ik in Bob Dylan zijn schoenen stond, en ik wou iets doen voor de daklozen, zou ik bijvoorbeeld een benefiet-CD uitbrengen die inspeelt op het thema, in de plaats van in de voetsporen te treden van andere uitverkopers die het milieu vervuilen met afschuwelijke kerstcedee's, die eerst massaal als ongewenst kerstcadeau onder de kerstboom terechtkomen, en later op de vuilnisbelt eindigen.
Ik ben geen artiest, en ik verdien geen fortuin, maar als ik in Bob Dylan zijn schoenen stond, en ik wou iets doen voor de daklozen, zou ik bijvoorbeeld een benefiet-CD uitbrengen die inspeelt op het thema, in de plaats van in de voetsporen te treden van andere uitverkopers die het milieu vervuilen met afschuwelijke kerstcedee's, die eerst massaal als ongewenst kerstcadeau onder de kerstboom terechtkomen, en later op de vuilnisbelt eindigen.
Allemaal prima, maar toevallig heeft Bob een andere manier gekozen om de daklozen en kanslozen een hart onder de riem te steken. Naar mijn mening is dat zijn goed recht. En een hele hoop mensen doet hij een groot plezier met deze plaat. Jou dan toevallig niet. Maar moet hij in het vervolg eerst toestemming aan jou gaan vragen?
0
geplaatst: 15 oktober 2009, 09:39 uur
Nee, het was trouwens een antwoord op jouw vraag ofdat ik dan een betere manier weet. Denk je trouwens dat het hem een bal kan schelen wat jij of iemand anders hier van zijn kerst-CD vind? Dus stoppen we allemaal maar om onze mening hier neer te pennen?? 
0
geplaatst: 15 oktober 2009, 12:19 uur
Wacht even Cabeza, jij bleef zitten met een vraag (Daklozen voeden, een goed doel, okee, allemaal mooi, maar moet dat echt met een **** kerstplaat??).
Ik zit overigens ook niet te wachten op allerlei speculaties over de intenties van Dylan omtrent deze plaat, of zonderlinge berichtjes over fans die zgn. woedend zijn op hun idool, of andere niet ter zake doende mededelingen.
We zitten inmiddels al op 130 berichten en er zitten slechts een paar berichten bij die over de inhoud van de plaat gaan. Vermoeiend allemaal....
Ik zit overigens ook niet te wachten op allerlei speculaties over de intenties van Dylan omtrent deze plaat, of zonderlinge berichtjes over fans die zgn. woedend zijn op hun idool, of andere niet ter zake doende mededelingen.
We zitten inmiddels al op 130 berichten en er zitten slechts een paar berichten bij die over de inhoud van de plaat gaan. Vermoeiend allemaal....
0
geplaatst: 15 oktober 2009, 14:14 uur
Ja, het zou wel fijn zijn als iemand eens iets over de muziek zelf wist te melden...
Laatste is alweer op de vorige pagina...
Laatste is alweer op de vorige pagina...
0
geplaatst: 15 oktober 2009, 14:47 uur
Ik citeer een wijze uitspraak uit een review in "La Nueva España" : ~En la promo de Sony, Dylan dice: «Es una tragedia que 35 millones de personas en Estados Unidos se acuesten con hambre». Pues eso, sobran análisis musicales y adelante con la gesta solidaria.~
Vrij vertaald: ~In de promo van Sony zegt Dylan: "Het is een ramp dat 35 miljoen mensen in de V.S. naar bed gaan met honger." Wel, dit gaat elke muzikale analyse ver te boven en kom op met je solidaire gebaar.~
Vrij vertaald: ~In de promo van Sony zegt Dylan: "Het is een ramp dat 35 miljoen mensen in de V.S. naar bed gaan met honger." Wel, dit gaat elke muzikale analyse ver te boven en kom op met je solidaire gebaar.~
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 15 oktober 2009, 20:15 uur
barrett schreef:
Zeer goed principe,... zo hoort het ook te zijn.
(quote)
Zeer goed principe,... zo hoort het ook te zijn.
Ja inderdaad. Maar de Dylan die-hards moeten nu eenmaal een reden hebben om deze CD hoog te waarderen hè... Maargoed als zij zich daar beter door voelen moeten ze dat vooral doen.
0
Antonio
geplaatst: 15 oktober 2009, 21:39 uur
musician schreef:
Bob zal zich zelf moeten bewijzen met deze plaat.
...en ik zal mij afvragen hoeveel niveau het heeft, vergeleken bijvoorbeeld met Blonde on blonde of Infidels.
Bob zal zich zelf moeten bewijzen met deze plaat.
...en ik zal mij afvragen hoeveel niveau het heeft, vergeleken bijvoorbeeld met Blonde on blonde of Infidels.
Bob hoeft sinds 1965 helemaal niets meer te bewijzen aan niemand en alles wat daarna is uitgekomen mogen we mijn inziens beschouwen als bonus en ja, daar zaten een redelijk aantal losse flodders en mislukte projecten en stadia bij.
En om dan DIT album dan bij vol verstand te gaan vergelijken met Blonde On Blonde, slaat als een slappe lul op een drumstel
Ja, het is Bob Dylan die beide albums maakte, maar in de 43 jaar sinds Blonde On Blonde is dat ook zo ongeveer de enigste overeenkomst tussen beide albums.
0
Davez
geplaatst: 15 oktober 2009, 23:06 uur
Wat een commotie, als die man nu een kerstplaat wilt maken doet hij dat toch!?
Wat een egoïsten die (harde kern) Dylan fans, blijkbaar is "het goede doel" niet aan hen besteed.
Volgende plaat pakt hij weer fenomenaal uit en springt iedereen weer op de Dylan kar. Ik spring er alvast nu op, mooi initiatief van Dylan.
Wat een egoïsten die (harde kern) Dylan fans, blijkbaar is "het goede doel" niet aan hen besteed.
Volgende plaat pakt hij weer fenomenaal uit en springt iedereen weer op de Dylan kar. Ik spring er alvast nu op, mooi initiatief van Dylan.
0
Antonio
geplaatst: 15 oktober 2009, 23:15 uur
Voor alle Dylan Kerstalbum-haters heb ik maar 1 suggestie en als dat niet helpt, ben je reddeloos verloren.
Go Bob Go
Go Bob Go
0
geplaatst: 16 oktober 2009, 01:12 uur
Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb deze kerstplaat uit de kast gehaald en inmiddels enkele keren gedraaid. Geloof het of niet, dit is een groeibriljant! De achtergrondzangeressen hebben een zalvende werking op de weerbarstige stem van nonkel Bob. Ze hebben eenzelfde uitwerking als de Webb-sisters op de stem van Leonard Cohen.
Het hoesje van deze plaat toont een kersttafereel uit pakweg de veertiger jaren van de vorige eeuw. Het lijkt allemaal nostalgisch en sentimenteel. Begrijpelijk want dit waren dat de jaren waarin Bob opgroeide. De afbeelding van pin-up Betty Page in Santa-outfit doet ironie vermoeden, maar bij Bob weet je het nooit helemaal zeker.
Overduidelijk heeft Dylan veel plezier beleefd aan deze opnames. De band speelt deze overwegend klassieke kerstliederen zeer professioneel maar op weinig verrassende wijze. Dylans stem is hier een dissonant maar dat maakt de liedjes op een vreemde manier speciaal. De suikerzoete arrangementen contrasteren op een bijzondere manier met zijn schorre stem. Hierdoor worden zelfs de meest afgesleten nummers tot leven gewekt.
Er zijn momenten van weemoedige contemplatie (Hark The Herald Angels Sing, Christmas Blues, Silver Bells), maar er is ook de geweldige polka-versie van Must Be Santa. Tijdens een aflevering van de Amerikaanse sit-com "Dharma & Greg" konden we hem al eens de polka horen spelen. Nu doet hij het nog eens dunnetjes over met David Hidalgo op accordeon. Hoe snel Hidalgo ook speelt, hij kan de ontketende Dylan niet bijhouden. Geweldig!
Andere hoogtepunten zijn het eerder genoemde Hark The Herald Angels Sing en het prachtige The First Noel. Wellicht zullen hier in de loop van de tijd nog enkele songs aan toegevoegd kunnen worden.
Christmas In The Heart is een werkelijk prachtige kerstplaat geworden waarin alle aspecten van het kerstfeest belicht worden. Het lijdt geen twijfel dat hij van deze muziek houdt. Dit is geen grap. Dit is serieus bedoeld. Iemand die al zo'n 100 miljoenen platen verkocht heeft, die vrijwel alle mogelijke onderscheidingen heeft gekregen en wiens invloed op de moderne muziek en cultuur onschatbaar is hoeft niemand meer iets te bewijzen. Hij doet wat hij wil. Hij doet dat wat je van een genie mag verwachten; iets wat niemand voor mogelijk had gehouden!
Merry X-Mas Mister Bob!
Ik geef 4 sterren.
Het hoesje van deze plaat toont een kersttafereel uit pakweg de veertiger jaren van de vorige eeuw. Het lijkt allemaal nostalgisch en sentimenteel. Begrijpelijk want dit waren dat de jaren waarin Bob opgroeide. De afbeelding van pin-up Betty Page in Santa-outfit doet ironie vermoeden, maar bij Bob weet je het nooit helemaal zeker.
Overduidelijk heeft Dylan veel plezier beleefd aan deze opnames. De band speelt deze overwegend klassieke kerstliederen zeer professioneel maar op weinig verrassende wijze. Dylans stem is hier een dissonant maar dat maakt de liedjes op een vreemde manier speciaal. De suikerzoete arrangementen contrasteren op een bijzondere manier met zijn schorre stem. Hierdoor worden zelfs de meest afgesleten nummers tot leven gewekt.
Er zijn momenten van weemoedige contemplatie (Hark The Herald Angels Sing, Christmas Blues, Silver Bells), maar er is ook de geweldige polka-versie van Must Be Santa. Tijdens een aflevering van de Amerikaanse sit-com "Dharma & Greg" konden we hem al eens de polka horen spelen. Nu doet hij het nog eens dunnetjes over met David Hidalgo op accordeon. Hoe snel Hidalgo ook speelt, hij kan de ontketende Dylan niet bijhouden. Geweldig!
Andere hoogtepunten zijn het eerder genoemde Hark The Herald Angels Sing en het prachtige The First Noel. Wellicht zullen hier in de loop van de tijd nog enkele songs aan toegevoegd kunnen worden.
Christmas In The Heart is een werkelijk prachtige kerstplaat geworden waarin alle aspecten van het kerstfeest belicht worden. Het lijdt geen twijfel dat hij van deze muziek houdt. Dit is geen grap. Dit is serieus bedoeld. Iemand die al zo'n 100 miljoenen platen verkocht heeft, die vrijwel alle mogelijke onderscheidingen heeft gekregen en wiens invloed op de moderne muziek en cultuur onschatbaar is hoeft niemand meer iets te bewijzen. Hij doet wat hij wil. Hij doet dat wat je van een genie mag verwachten; iets wat niemand voor mogelijk had gehouden!
Merry X-Mas Mister Bob!
Ik geef 4 sterren.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 16 oktober 2009, 09:13 uur
Antonio schreef:
Voor alle Dylan Kerstalbum-haters heb ik maar 1 suggestie en als dat niet helpt, ben je reddeloos verloren.
Go Bob Go
Voor alle Dylan Kerstalbum-haters heb ik maar 1 suggestie en als dat niet helpt, ben je reddeloos verloren.
Go Bob Go
Ik vind dit eerder een clownesknummer, dan een wereldnummer. Maar goed, het is niet eens zo heel slecht. Nu begint het toch te kriebelen om deze maar eens aan te schaffen.
Even CdWow in de gaten houden
0
geplaatst: 16 oktober 2009, 09:22 uur
Als Bob Dylan had ik wel weer zo'n verrassing verwacht... Bob houdt wel van een beetje commotie. Nuja waarom eigenlijk die commotie, omdat een rockster een kerstplaat maakt voor het goede doel. Nouja het maakt mij niet echt veel uit, laat hem maar proberen ik beoordeel dan wel op mijn manier, cd per cd.
Deze plaat kan mij eigenlijk voorals nog niet bekoren. Het heeft een weinig vernieuwende indruk op de songs die hij covert. Jammer weliswaar dat had ik enigzins wel gehoopt. De openingssong het catchy nummer Must Be Sante kan wel een glimlach op mijn gezicht toveren maar voor de rest blijft deze plaat mij weinig tot niets boeien...
Spijtig maar deze plaat van Dylan krijgt van mijn part een 2, toch zal ik hem wsl wel kopen voor het goede doel dan...
Deze plaat kan mij eigenlijk voorals nog niet bekoren. Het heeft een weinig vernieuwende indruk op de songs die hij covert. Jammer weliswaar dat had ik enigzins wel gehoopt. De openingssong het catchy nummer Must Be Sante kan wel een glimlach op mijn gezicht toveren maar voor de rest blijft deze plaat mij weinig tot niets boeien...
Spijtig maar deze plaat van Dylan krijgt van mijn part een 2, toch zal ik hem wsl wel kopen voor het goede doel dan...
0
Antonio
geplaatst: 16 oktober 2009, 09:47 uur
Maartenn schreef:
Ik vind dit eerder een clownesknummer, dan een wereldnummer. Maar goed, het is niet eens zo heel slecht. Nu begint het toch te kriebelen om deze maar eens aan te schaffen.
Even CdWow in de gaten houden
Ik vind dit eerder een clownesknummer, dan een wereldnummer. Maar goed, het is niet eens zo heel slecht. Nu begint het toch te kriebelen om deze maar eens aan te schaffen.
Even CdWow in de gaten houden
Ja hoor, Maarten komt terug van zijn standpunt en dus staat Ad Brouwers er weer alleen voor
Als je hem binnen hebt mag je wel een kopietje voor me maken
0
geplaatst: 16 oktober 2009, 11:29 uur
Antonio schreef:
Ja hoor, Maarten komt terug van zijn standpunt en dus staat Ad Brouwers er weer alleen voor
Dat denk ik niet hoor, Amtonio. Maar het heeft geen zin om elke dag mijn tijd te verdoen om aan deze reaktiereeks mete doen. Ik heb al veel nummers gehoord en na een minuutje of zo afgezet met een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Dus daar ga ik mijn tijd ook niet aan voldoen. Ik vind het een zielige bedoening en dat wordt eigenlijk alleen maar erger naarmate deze onzinnige discussie doorgaat. Ik ben blij voor de "fans" er weer een hebbedingetje bij hebben. Maar met dit stemgemiddelde en de gedateerdheid van deze cd zullen we na Kerstmis toch niks meer over deze cd horen. En over die goede doelen. Daar had hij beter benefietconcerten voor kunnen geven m. i. En aan de geachte moderator Herman: Hoe kan ik inhoudelijk reageren op iets wat geen inhoud heeft. Ik ga ook geen carnavalsplaten zitten beoordelen en recenseren. Ach, af en toe zal er nog wel eens een reakie verschijnen van mijn kant. Maar ik zal blij zijn als "de kerstgekte" voorbij is en de "inhoudelijke(?)" discussie rondom die wanprodukt is gestopt.Ja hoor, Maarten komt terug van zijn standpunt en dus staat Ad Brouwers er weer alleen voor
0
Antonio
geplaatst: 18 oktober 2009, 14:42 uur
Hierbij een mooi stuk over het kerstalbum, van de site van De Standaard:
Daar zijn ze weer. De Dylanfans van het eerste uur. Eerlijk gezegd, ik dacht dat die sixtiestrollen al lang het hoekje om waren. De Neus heeft ze dan toch wéér eens de gordijnen in gekregen en het werd tijd. Met een kerstalbum dan nog wel. Over het album zelf zal ik kort zijn: Héérlijk plaatje en kopen die handel. Fan of geen fan. Als je niet van kerstliederen houdt, try again en hier is uw kans. Mocht mijn moeder nog leven, dan had ze gezegd dat die Bob Dylan éíndelijk eens een mooie plaat heeft gemaakt en dat maakt mij dan weer blij.
Wat Dylan voor welke generatie dan ook heeft betekend, mij heeft het nooit veel kunnen schelen. Ik hoorde Tangled up in Blue voor het eerst in '75 op de Radio2, met dank aan Kris Debruyne die in het programma te gast was en het nummer aankondigde, en ik was verslaafd. Voor een tijdje was Dylan ook de zanger van mìjn generatie, laten we zeggen tot '79. PiL, Joy Division en vooral TC Matic kwamen voor een paar jaar heerlijk roet in het eten gooien en je kreeg er gratis nog een identiteitscrisis bij. Heerlijke tijden van muzikale verwarring waren dat.
Ondertussen werd Bob een tjeef en daarmee verloor hij zijn ‘fans van het eerste uur'. Voor de zoveelste keer. Hij gespt in 1965 een Stratocaster om in Newport en wie maken er van hun tak? De ‘fans van het eerste uur'. En zo zijn er nog van die momenten: Nashville Skyline, Selfportrait (dat was om te lachen, niks om je druk over te maken), Slow Train Coming, Shot of Love. Bij de release van elk van die platen sloegen ze telkens weer aan het zagen, de fans van het eerste uur. Bob hád natuurlijk zijn minder dagje, denk maar aan Down in the Flood of Dylan & The Dead en nog een paar. Maar díé Dylanplaten die de ‘fans van het eerste uur' zo op stang joegen, waren nu net diegene die mij na aan het hart lagen.
Nu is het weer van dattum. Wat mij betreft kan deze Christmas in your heart wedijveren met A Christmas gift from Phil Spector of de kerstplaten van Elvis (schóón, dat geloof je niet) of The Beach Boys. De plaat is grappig én ontroerend, eerlijk, het speelplezier druipt eraf en Dylan klinkt als de kerstman zelve. Is de songkeuze misschien wat voorspelbaar? Voor Amerikanen zeer zeker, maar voor de Europeaan? Ik kende niet eens de helft en ik ben iets gewoon, dus mij hoor je daar niet over klagen. Over het feit dat het geen Onvoorwaardelijk Meesterwerk is, maak ik mij ook geen zorgen, dat hebben we dan nog te goed. Hij heeft trouwens in het laatste decennium alleen al drie meesterwerken gescheten.
Wat is het dan, beste ‘fans van het eerste uur', dat jullie zo plots naar adem doet happen? Doen de zeemzoete engelenkoortjes jullie te veel aan de platen van Bing Crosby of Sinatra denken? Of erger nog, Perry Como? De muziek van het zogenaamde estabishment in de fifties en de sixties? Daar waren jullie toen tegen, hé? Kwam dat even goed uit zeg in 1962, die Stem Van Een Generatie. Om jullie te bevrijden van het juk van de bourgeoisie. En hoe zit het nu? Al een beetje bevrijd? Of heeft veertig jaar linzensoep eten niet alleen jullie darmen maar ook jullie oren en hersenen geconstipeerd? Get a life, beste vrienden, in plaats van de oren van onze kop te zagen met jullie geleuter over welke plaat Dylan zou moeten maken en welke niet. Hou je er niet van, koop ze dan niet, maar neem jezelf niet zo au serieux. By the way, hij zal er op het einde van de rit beter uit komen. Getting away with it, zoals dat heet. Het is bijna een wiskundige zekerheid.
Wat Dylan voor welke generatie dan ook heeft betekend, mij heeft het nooit veel kunnen schelen. Ik hoorde Tangled up in Blue voor het eerst in '75 op de Radio2, met dank aan Kris Debruyne die in het programma te gast was en het nummer aankondigde, en ik was verslaafd. Voor een tijdje was Dylan ook de zanger van mìjn generatie, laten we zeggen tot '79. PiL, Joy Division en vooral TC Matic kwamen voor een paar jaar heerlijk roet in het eten gooien en je kreeg er gratis nog een identiteitscrisis bij. Heerlijke tijden van muzikale verwarring waren dat.
Ondertussen werd Bob een tjeef en daarmee verloor hij zijn ‘fans van het eerste uur'. Voor de zoveelste keer. Hij gespt in 1965 een Stratocaster om in Newport en wie maken er van hun tak? De ‘fans van het eerste uur'. En zo zijn er nog van die momenten: Nashville Skyline, Selfportrait (dat was om te lachen, niks om je druk over te maken), Slow Train Coming, Shot of Love. Bij de release van elk van die platen sloegen ze telkens weer aan het zagen, de fans van het eerste uur. Bob hád natuurlijk zijn minder dagje, denk maar aan Down in the Flood of Dylan & The Dead en nog een paar. Maar díé Dylanplaten die de ‘fans van het eerste uur' zo op stang joegen, waren nu net diegene die mij na aan het hart lagen.
Nu is het weer van dattum. Wat mij betreft kan deze Christmas in your heart wedijveren met A Christmas gift from Phil Spector of de kerstplaten van Elvis (schóón, dat geloof je niet) of The Beach Boys. De plaat is grappig én ontroerend, eerlijk, het speelplezier druipt eraf en Dylan klinkt als de kerstman zelve. Is de songkeuze misschien wat voorspelbaar? Voor Amerikanen zeer zeker, maar voor de Europeaan? Ik kende niet eens de helft en ik ben iets gewoon, dus mij hoor je daar niet over klagen. Over het feit dat het geen Onvoorwaardelijk Meesterwerk is, maak ik mij ook geen zorgen, dat hebben we dan nog te goed. Hij heeft trouwens in het laatste decennium alleen al drie meesterwerken gescheten.
Wat is het dan, beste ‘fans van het eerste uur', dat jullie zo plots naar adem doet happen? Doen de zeemzoete engelenkoortjes jullie te veel aan de platen van Bing Crosby of Sinatra denken? Of erger nog, Perry Como? De muziek van het zogenaamde estabishment in de fifties en de sixties? Daar waren jullie toen tegen, hé? Kwam dat even goed uit zeg in 1962, die Stem Van Een Generatie. Om jullie te bevrijden van het juk van de bourgeoisie. En hoe zit het nu? Al een beetje bevrijd? Of heeft veertig jaar linzensoep eten niet alleen jullie darmen maar ook jullie oren en hersenen geconstipeerd? Get a life, beste vrienden, in plaats van de oren van onze kop te zagen met jullie geleuter over welke plaat Dylan zou moeten maken en welke niet. Hou je er niet van, koop ze dan niet, maar neem jezelf niet zo au serieux. By the way, hij zal er op het einde van de rit beter uit komen. Getting away with it, zoals dat heet. Het is bijna een wiskundige zekerheid.
0
geplaatst: 18 oktober 2009, 21:15 uur
Must Be Santa is erg leuk. Ik ben dit album nu aan het beluisteren en vind het een mooi gebaar van Dylan naar de mensen met honger en ook zijn trouwe fans natuurlijk. 
Zijn stem doet de laatste jaren wel vaker denken aan die van Tom Waits en dat is bij deze melige muziek nog meer het geval. Ik zou het helemaal niet erg vinden om dit plaatje deze winter onder mijn kerstboom te vinden.
Zijn stem doet de laatste jaren wel vaker denken aan die van Tom Waits en dat is bij deze melige muziek nog meer het geval. Ik zou het helemaal niet erg vinden om dit plaatje deze winter onder mijn kerstboom te vinden.
* denotes required fields.