The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Heb daar al gereageerd, maar het valt eigenlijk reuze mee.. Ik heb toch ook wel degelijk afbrandcommentaren gelezen over de plaat, maar die zijn van recenter datum. Volgens de biografie die ik heb was de )internationale) pers in elk geval erg verdeeld, terwijl ze over 17 secs vrijwel allemaal lovend waren.

Wel een mooie review. Heb gelijk zin om dit album weer te gaan luisteren. Dat contrast tussen de voorganger(s) en deze is ook wel behoorlijk groot inderdaad, mooi weergegeven door de albumhoezen.

Ehm neen, het flauwe zit hem in het feit dat je suggereerde dat fans die Seventeen Seconds als het magnum opus van The Cure beoordelen blijkbaar geen bestaansrecht zouden hebben als 'echte Cure-fan' (dat je zoiets nog zou zeggen bij WMS, tot daaraan toe ). En uh, iedere Cure-release (in de 80s tenminste) heeft zo zijn eigen sfeer; en de kale, nevelige ambiance waar SS op drijft draagt nu eenmaal mijn persoonlijke voorkeur weg. Dat The Cure na deze niks relevant meer zou gemaakt hebben is natuurlijk klinkklare onzin, maar hetzelfde geld voor de uitspraak dat hun geluid niet volledig tot uiting zouden komen als ze het less is more-principe huldigen, dat Smith & co op deze worp ook met weinig franjes evenzeer naar de keel kunnen grijpen onderstreept net de veelzijdigheid van de groep.

Trouwens, ook in 1980 was er in de Nederlandstalige muziekpers geen consensus over deze plaat, het Belgische HUMO was b.v. toentertijd een pak minder lovend voor Seventeen Seconds:


'De stem is een danser die even door het beeld miemt en weer verdwijnt en weer terugkomt', vrees ik (weliswaar na het zesde glas gestampte ramenas) naast het nummer 'Play for today' van The Cure neergeschreven te hebben.
En deze, bij 'In your house', na enig gezwets over hoe mooi die gitaren wel zijn en hoe rustig ze ('als een trage vinger langs kantelen'-!!!!} worden beroerd: 'alsof alles door een dichte mist van een andere oever komt aangezweefd...' Mijn God! Maar misschien is Jos Ghysen zo ook wel begonnen en is er nog hoop (als je vergeet hoe Jos Ghysen geëindigd is). Maar goed, gesteld dat u die dingen in 'Seventeen seconds' wil horen, dan kan dat dus: snipverkouden, of zo high als papegigh, of op handen en voeten kruipend van leegte. Kan allemaal. Maar als je het weegt, in het harde uur der waarheid, later, en je telt er nog de vaak zeer mooie klank van de gitaren en die diepe bas en de sterke drumslag bij en de bijwijlen meeslepende sfeer, dan hou je toch maar bitter weinig over tenzij ontgoocheling. Want The Cure is op 'Seventeen Seconds' helemaal niet meer wat je hoopte dat ie zou worden of desnoods zelfs blijven: een sterk, ongekompliceerd gezelschap fabriekrockers met nummers die als tenten overeind staan, en geen flauwekul; want dié heeft nu, vermomd als artisticiteit en Even Dieper, Heren, zijn entree gemaakt. Dommage na de ijzersterke single 'Boys Don't Cry'; ontgoochelend na 'Three Imaginary Boys', hun fel bezongen debuut. Het enige wat je ze kan nageven is dat ze niet in het straatje van de voorspelbaarheid versukkeld zijn; maar dat is een slok azijn voor de dorstige. Of is dit alleen maar de stap achteruit die de stervoetballer zet om zijn penalty mooi in het kruishout te trappen? Snel dan op naar nummer drie.
(GM) 22/05/1980


Nogal ironisch als je een week geleden hun recensie van 4:13 dream (die ze net niet tot nieuwe mijlpaal in de muziekgeschiedenis bombarderen) gelezen hebt...

Humo sucks.

Echt waar, ik heb hun recensies vaak onzin gevonden.
Minachtend ten opzichte van nieuwe stijlen (liever geen pop of dance).
Klemtoon ligt altijd op rock met ballen ... gelul dus ...

Leg eens naast die van Oor en lees zelf hoe weing de Humo
recensie over muziek gaat ... het gaat vaak over sex drugs en machopraat.

Haha! Inderdaad grappig. Ik bemerk sowieso dat de muzikale persmuskiet het eigenlijk heel erg zwaar heeft met zijn vak. Een ogenschijnlijk nietsbetekenende release blijkt 10 jaar later een klassieker met cultstatus, een vakkundige gemaakte volwassenenplaat wordt 10 jaar later door geen kip meer aangehaalt Met andere woorden: kwaliteit en gevoel laten zich niet zo makkelijk besturen. Gelukkig maar. Wat dat betreft nogmaals ode aan een band die al tientallen jaren tegen allerlei vooroordelen en zielig gezeur over kapsels, make-up of andere randzaken in gewoon boeiende muziek kan blijven produceren (vond 4:13 nog zo slecht niet, maar het is bij lange geen 17secs nee ).

Die Humo-recensies zijn vaak bevooroordeeld. Past die band in hun straatje kan ze niets fout doen en Belgische bands hebben sowieso een streepje voor bij Humo.
Ik herinner mij goed dat indertijd albums van hardrockbands steevast afgekraakt werden door Humo.

De recensie nalezend weet ik eigenlijk ook wel genoeg. Mijn hemel wat een taalgebruik zeg.

Dat maak je wel goed duidelijk met je halve puntje verschil dan.

Wat mogen we toch blij zijn dat muzikanten niet doen wat recensisten willen....

Die Humo-recensie werd getekend door GM, het zal wel de latere hoofdredacteur Guy Mortier zijn (is nu al een tijd met pensioen).

Cijfers zeggen niet alles over hoe je over een plaat denkt of voelt jongeman
17 secs zit in mijn harde schijf, diep in mijn systeem.. mijn oordeel daarover zal dus niet meer veranderen, kan de plaat van voor naar achter uitspellen. 4:13 ken ik pas twee weken ofzo.. cijfer kan nog dalen of niet, hetzelfde gevoel dat ik bij 17 secs heb zal hij echter nooit weten te bereiken. Genoeg rechtvaardiging, of moet je nog wat?

Half puntje verschil maar orbit.

Maak je niet druk jongen. Ik weet dat het moeilijk is om verschillen aan te geven met dit puntensysteem. Ik stem niet voor niets zo weinig.

Tsja, ik kan 4:13 wel 3,5 gaan beoordelen (sowieso een nietszeggende score vind ik en ook maar een puntje verschil) of zelfs 3.. het verschil wat ik ervaar tussen 17 secs en die plaat blijft moeilijk in cijfers uit te drukken. Dat is immens! Niet voor niets is de hoeveelheid 4,5 en 5* stemmen bij mij proportioneel veel lager dan het grut in het midden. Met 4,5* probeer ik toch nog aan te geven dat iets tegen de perfectie aanleunt. Daaronder is het meer van grijze brij tussen redelijk tot heel goed.. inderdaad niet altijd even sterk in een cijfer uit te drukken dan je met gevoel of woorden kunt beschrijven

Klopt. Een oordeel wordt maar al te vaak te snel door recensisten geveld en het verwachtingspatroon van de eventuele kopers daarmee gevoed. Niemand moest aanvankelijk iets hebben van blues-helers Led Zeppelin, geluidsterroristen The Stooges en nihilisten The Velvet Underground en kijk nu eens. Kwaliteit laat zich vroeg of laat vanzelf gelden en niet forceren.

Haha, klopt. Ik weet nog van mijn moeder (zover gaat dit al terug) dat de Velvet Underground weinig goeds kon doen en dat een plaat als "Berlin" van Reed maar matig werd ontvangen.. te negatief en te doomy. Gek genoeg is dat juist dé plaat van Reed die na jaren nog wordt onthouden en aan gerefereerd. De persmuskiet is een vaak vervelend pleasend mannetje wat liever conservatief zijn publiek in slaap sust dan dat hij eens een rebels tegengeluid laat horen. Maar zo gaat het helaas ook al jaren met radiostations, de conservatieven blijven terrein houden terwijl de progressieven soms dmv een kleine revolutie airtime bemachtigen (mooie film is bv. Talk To Me of Airheads).

Is dit nou niet wat te generaliserend? Niet alle persmuskieten zijn slecht. Gaat het niet om een minderheid?

Hmm, wat betreft muziekjournalistiek is de verhouding goed/ slecht wel iets van 20/80 lijkt het. De oudere conservatieve zonen schrijven kennelijk graag over muziek, terwijl de jonge rebelse zoon waarschijnlijk liever muziek maakt En geef hem eens ongelijk

Er worden veel te veel beweringen en stellingen gedaan die misschien in je hoofd allemaal als waarheden als een koe te boek staan, maar die in de praktijk toch iets anders zijn. Ik zou mij daarom eerst maar eens informeren, voor alles als 'waarheid' wereldkundig te maken.

Ik dacht dat het 'afbranden' van Pornography door de 'persmuskieten', waar je het ook tijden over hebt gehad, uiteindelijk toch ook erg is meegevallen?

Er zijn, met name in Amerika en Engeland ook veel positieve stukken verschenen over Velvet underground en Lou Reed. Volgens mij is die Velvet underground cd met die banaan zelfs een keer uitgeroepen tot beste cd van de jaren 60.

Kaztor komt met Led zeppelin aanzetten als band waar (alleen maar) negatief over werd geschreven. Nota bene één van de meest bewierookte bands aller tijden, superieure beoordelingen van vrijwel alle Amerikaanse muziekjournalisten voor bijna hun gehele werk!

Trek je sowieso niets aan van de muziekpers, positief of negatief. Je eigen smaak telt, dat van hun is niets meer of minder dan iemand anders die op MuMe een stukje schrijft over muziek. En voor de rest bepaal je zelf wat je koopt.

amen

Absoluut.

A Forest staat terecht op de nominatie MuMe's nummer één van het jaar 2008 te worden.

Alle Cure liefhebbers die nog niet hun lijstje van met de 32 topnummers hebben ingeleverd kunnen dat nu nog doen! Het is bijna uw plicht in deze tijd het bos te redden!

Details staan hier!

Waar precies?

Ai, gestraft voor spamgedrag....

klik

Foei Janine Deze reclame campagne en dan Seventeen Seconds in de kou laten staan in de Knock-out: Albums Versie 4.Onderuit tegen Bob Dylan

ik was te laat, er kwam werk tussendoor

De ''echte'' nummers van dit album vind ik erg lekker klinken. Vooral in de nacht. Helaas vind ik A Reflection, Three en The Final Sound niet veel aan, waarvan The Final Sound niks toevoegt naar mijn idee. A Forest blijf ik een geweldig nummer vinden net zoals de akoestische versie daarvan.

The Final Sound vind ik een geweldig intro op het intro van A Forest...

Haha ik juist niet. Ik vind het helemaal uit toon vallen vergeleken met de rest van het album en ik vind het ook niet passen als intro van A forest

Wat blijft dit een fantastisch album om op zwartgallige januariavonden en -nachten je gevoelens in kwijt te kunnen. Het 'gevoel' van deze plaat gaat door merg en been.

Misschien is deze plaat wel één van de grote redenen waarom ik op een jaar tijd, de puberteit wat achter me, Muse een stuk minder beginnen vinden ben.

De aller eerste Cure schijf, de allereerste indrotucie met het genre New Wave voor mij ook ergens begin jaren 80. Ik was direct verkocht, niet alleen door de klassieker '' A Forest'' , het is wel het album waardoor ik onvoorwaardelijk een new waver ben geworden als puber