The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Faith. Pornography is nog iets te heavy voor je denk ik. Als je gewend bent aan de sound moet je 'm draaien.

Ik zou toch Disintegration kiezen. Desnoods probeer je het eerst met de LP-versie, die is twee nummers korter. Ik kende lange tijd alleen Pornography, waardoor ik The Cure nogal links liet liggen. Daar had ik ontzettende spijt van vanaf het moment dat ik de eerste tonen van Disintegration hoorde, ik was op slag verliefd. Nou weet ik wel dat wij het vaak niet met elkaar eens zijn, maargoed, het is maar een tip.

Dit album is best oke, ik kan me eigenlijk eens een keer best goed vinden in jouw commentaar. Ik zit dan wel een halve punt hoger, maar voor mijn gevoel is dat een halve punt te hoog. Ik zal hem nog eens herbeluisteren. Prima album, maar ik mis hier ook net de emotionele klik mee, die ik met DIsintegration wel heb.

Misschien dat ik me volgende week eens aan Disintegration ga wagen dan. Ik zag net overigens ook dat mijn +7 en +5 destijds (en +1 overigens) allebei van The Head on the Door komen. Wellicht dat dat ook wat is.

Doe inderdaad Disintegration maar. Ik heb het gevoel dat Faith ook niet echt toegankelijk is. Let niet op de lengte, dat valt heel erg mee als je zulke goede muziek krijgt!

Als ik Chevy was, zou ik verdergaan met 'The Head On the Door'. Dat is een toegankelijk album. Deze wel blijven doordraaien. Dan kan hij zich na een tijdje ook gaan wagen aan 'Faith' en 'Disintegration'. Dan pas - na de nodige luisterervaring te hebben opgedaan met genoemde albums - naar 'Pornography', maar wel met de veiligheidsgordels om en spuugbakje in de buurt!!

Ik zeg tegen Chevy ook Disintegration, gewoonweg het beste The Cure album. Een magisch en ongrijpbaar album vind ik dat. De grootsheid spat ervanaf als je de eerste tonen hoort. Chevy houd ook van Pink Floyd en Dire Straits, en Disintegration komt daar mijns inziens van alle Cure albums nog het meest dicht in de buurt. Kiss Me Kiss Me Kiss Me is bijna net zo goed als Disintegration en ook aanbevelenswaardig. En Head On The Door is meer een album als je van the catchy Cure houd met makkelijk in het gehoor liggende popliedjes, ook aanbevelenswaardig natuurlijk. Ach eigenlijk zijn alle jaren 80 albums van The Cure echte must haves, al vind ik The Top daarbij nog het minst goede album.

Dit is natuurlijk ook een topalbum, het album wat The Cure natuurlijk op de kaart heeft gezet met hun meest bekende en meest uitgesproken Cure nummer die ze ooit gemaakt hebben met A Forrest.

Ik zou dus na The Head On The Door juist Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me aanraden.
Chevy heeft een brede kijk op The Cure, en vanwege zijn lengte staan er zeker mindere nummers op, maar Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me geeft een mooie doorsnede van waar The Cure voor staat.

Is Chevy zo lang dat er zelfs op hem ook al nummers staan dan?

1.93 is tamelijk lang.

m.a.w. Op chevy kan je rekenen?

Gister zette mijn vader deze op in de auto, ik kende het album wel maar het heeft me nooit zo geboeid. Het album was echter prachtig, ook een beetje verdrietig maar erg mooi.
Is er nog een album wat jullie me aan zouden kunnen raden van The Cure?

Gewoon van hieruit op naar het volgende album Faith (1981).

Oke, dan ga ik die vanmiddag maar eens beluisteren. In Your House is prachtig!

Faith, disintegration, pornography

Goede album, bijzonder sfeertje - zoals alleen The Cure dat kan. Ik vind persoonlijk het nummer M wel heel gaaf.

en daarna, als je er echt geen genoeg van kunt krijgen: Kiss me Kiss me Kiss me, Bloodflowers.

A Forest is zonder twijfel de grote parel op dit album, maar ook buiten dat nummer valt er nog genoeg te genieten. Vooral van Play for Today en M kan ik flink genieten.

De andere nummers op dit album zijn eigenlijk allemaal wel goed (op The Final Sound na dan, dat steelt natuurlijk niks voor), maar toch weten ze me lang niet allemaal écht te boeien. Daar is vooral het tekort aan tekst (en soms de te zachte zang) debet aan. Als instrumentals vind ik nummers als Secrets, Three en Seventeen Seconds eigenlijk wat te saai en de zang is voor mij niet nadrukkelijk genoeg aanwezig om van deze nummers echt te kunnen genieten. Erg jammer, maar niet funest.

Zoals al vaker opgemerkt in dit topic heeft dit album een heel bijzondere sfeer. Die sleept je wel door het album heen, ook door de wat minder opwindende nummers.

seventeen seconds is echt wel een van hun betere platen maar de meeste liedjes staan gewoon in de schaduw van a forest( geweldig nummer). Het wordt tijd dat secrets, m en vooral de afsluiter seventeen seconds eens wat meer beluisterd worden want het zijn geweldige nummers!

Ik vind In Your House of M zelfs beter dan A Forest inmiddels.. maar dat heb je al snel bij mensen die een band van binnen en buiten kennen en liefhebben. Ik snap best dat de oppervlakkige luisteraar A Forest beter vind, meesterlijke bashook natuurlijk ook!

Wat is een bashook?

Vraag je dat nou echt Chevy ?

Een hook is in de muziek (volgens mij) een(meestal) een instrumentaal gedeelte in een song wat zeer herkenbaar is en wat qua refrein repeterend is, denk aan The Jean Genie van Bowie, Herman Brood met saturday live of J.J. Cale met Cocaine, dat zijn bekende gitaarhooks.

Een hook kan je ook maken op een basgitaar, Joy Division is er met Peter Hook groot meegeworden, denk aan het nummer She lost control, dat is volgens mij een perfect voorbeeld.

In onze kringen heet dat een "basloopje"... Maar goed, Joy Division is zeker onder andere hier groot mee geworden. The Cure in hun beginjaren zeker ook! - check nrs als Killing an Arab en 10.15 Saturday Night.

Heerlijke songs Waverick enneh het klopt helemaal.

Samen met Mr Smith heeft Simon Gallup een groot aandeel in het maken van die mooie nummers, jammer dat zoiets onderbelicht is gebleven (de rol van Gallup), zonder Gallup mis je toch wat

Omdat je slechts een amateur bent: een beklijvend lekker klinkend akkoord dat je speelt = hook. Als je dat op bas speelt = bashook

Zeker weten! Maar mr. Smith heeft mr. Gallup altijd liefgehad hoor. Het is puur Simon's bescheidenheid die hem altijd uit de spotlights heeft gehouden.

Klopt helemaal Orbit, maar laten wij in topics zoals musicmeter Simon nog wat extra credits geven, qua bas is hij denk ik wel de beste

Nou, ik heb alles van The Cure ook al honderden keren beluisterd de afgelopen 22 jaar en voor mij blijft A Forest toch echt het beste nummer dat Smith ooit geschreven heeft (voor One Hundred Years en All Cats Are Grey).

Misschien kwa opbouw, maar All Cats Are Grey is een stuk sfeervoller en poëtischer. Maar de riff blijft geniaal, dat moet ik toegeven.

Dat kan.. maar dat HOEFT dus niet A forest staat bij mij misschien nog net in mijn Cure top20 of net niet meer, maar ik vind dat de band zo'n groot en meesterlijk oeuvre heeft dat het allerminst een uitgemaakte zaak is.

Mwah, Zo'n groot euvre heeft the cure niet. Het zwaartepunt ligt met name in de jaren 80 en echt grote veranderingen in the sound hoor ik ook weer niet. Het gaat van vrij punky new-wave, naar gothicachtige new-wave, naar wat popachtigere new-wave weer terug naar gothicachtige new-wave.