The Cure - Faith (1981)

Grappig! Het is nog niet eens zo belabberd, vooral die pijlloze diepte van 'Faith'

Komt natuurlijk nog niet tot aan de enkels van het origineel

Ach, laten we het zien als een ode aan The Cure. Dat is het natuurlijk ook...

Vooral in Zuid Amerika zijn er tal van Cure coverbandjes. Sommige leuk, maar de meeste zijn niet om aan te horen.

Ook in Europa zijn er vele, waaronder The Caves eigenlijk best wel aardig. De muziek is wat meer rock/wave maar de zang is vrijwel identiek.Trouwens geen coverband maar ze schrijven hun eigen muziek en nummers. Meer een Cure-alike band dus.

Een van de weinige *new wave* bands waar ik platen van heb aangeschaft. Ooit werden ze in een of ander muziekblad de Pink Floyd van de jaren 80 genoemd. Toen de single *Primary* een hitje werd ik gegrepen door het agressieve transparante geluid van slaggitaar, vette bas, syndrums en keyboards. Faith herbergt voor mij nog steeds de mooiste tracks (The Holy Hour, Other Voices, All Cats Are Grey en The Drowning Man) en herinneringen aan een ooit zeer strak spelend trio. In '81 toerden ze door het land met een circustent waar voorafgaand het zwart/witfilmpje *Carnage Visors* werd vertoond. Drummer Lol Tolhurst viel het meest op; het hele concert met gesloten ogen als onder hypnose strak meppend op de drumpads. Simon Gallup baste wijdbeens met de rug naar het publiek toe.Toen waren ze voor mij op hun hoogtepunt.

Helaas was ik nog net iets te jong toen Faith werd uitgebracht. Ik heb dit album later in de jaren tachtig leren kennen. Desalniettemin staat dit album niet voor niets in mijn top tien! Het blijft een memorabel album. Ik hoorde het voor het eerst midden jaren tachtig. Vanaf dat moment liep ik helemaal in het zwart en werd ik "fan"van The Cure. Tot op de dag van vandaag vind ik dit nog steeds een van de mooiste platen in de rock/pop geschiedenis. All Cats Are Grey, The Holy Hour maar vooral ook het titelnummer Faith blijft van een ongekende schoonheid!

Helaas was ik nog net iets te jong toen Faith werd uitgebracht. Ik heb dit album later in de jaren tachtig leren kennen. Desalniettemin staat dit album niet voor niets in mijn top tien! Het blijft een memorabel album. Ik hoorde het voor het eerst midden jaren tachtig. Vanaf dat moment liep ik helemaal in het zwart en werd ik "fan"van The Cure. Tot op de dag van vandaag vind ik dit nog steeds een van de mooiste platen in de rock/pop geschiedenis. All Cats Are Grey, The Holy Hour maar vooral ook het titelnummer Faith blijft van een ongekende schoonheid![/quote]

Het is inderdaad hun beste. Althans de donkere, bijzondere atmosfeer ligt over de hele plaat, alle nummers passen bij elkaar en het lijkt bijna een conceptalbum. Wonderschoon. Misschien daarom in die tijd de Pink Floyd vergelijking. Toen ze in 1980 doorbraken met A Forest trokken ze voor het eerst mijn belangstelling en heb toen tot en met Pornography alle 5 LP's gehad. Daarna haakte ik af. Ze werden mij iets te bizar en dat sprak mij gewoon niet meer aan.

Ook ik heb de Cure tot en met Pornography helemaal gevolgd en geweldig gevonden en vind Faith eveneens het beste wat ik van ze ken. Daarna een tijdje helemaal afgehaakt en pas bij Desintegration, die dan wel weer aardig is, de Cure weer opgepakt om nooit meer zo door ze gegrepen te worden als in de tijd van Faith. Wat mij betreft een van de vele "oude" bands die nu nog aardige dingen doen (vond de laatste cd behoorlijk goed) maar hun echte creatieve hoogtepunt allang achter zich hebben liggen.

Deze plaat is echter ronduit indrukwekkend en sowieso een van de mooiste platen die ik ken.

Vind ik eigenlijk wel logisch! De meeste bands maken de beste albums als ze net beginnen en jong zijn. Faith werd uitgebracht toen Robert Smith 21 of 22 was!!

Zou oud was ik ook ten tijde van het memorabele concert. Hoe je je dan met die muziek identificeert is een beleving en een herinnering die in je ziel gegrift blijft staan. Puur jeugdsentiment als het ware. Carnage Visors was een sobere animatiefilm over robots met de begeleidende soundtrack van een half uur. Het beeld was niet al te scherp en iedereen wachtte met smart op The Cure, die vervolgens inzette met The Holy Hour. De setlist bestond uit het beste van Boys Don't Cry, Seventeen Seconds en het gehele Faith album. Afsluiter was Faith.

I wish I have been there! Een memorabel optreden denk ik zo

Met voorsprong mijn favoriete album van The Cure.
Veel beter ook dan het bewierookte Seventeen Seconds.
Zo donker en desolaat klonk het daarna nooit meer. Ben benieuwd of ze maart 2008 nog nummers spelen van dit album.

Ik hoop het! Pornography vind ik nog net iets donkerder dan Faith. The Cure was gewoon super tot en met Kiss Me. Daarna is het allemaal minder geworden met uitzondering van Disintegration en hun laatste album!

Voordat ik mijn mening over dit album ging schrijven heb ik eerst nog eens helemaal beluisterd. Dit was op een grijzige zondag, eind November, en met de winter in het kielzog kijk in tijdens het luisteren uit mijn zolderaam naar een in mist gehulde stad in de morgen om 08:30.

Het blijft voor mij zo verbazingwekkend dat dit album op zo een beeld, zo ontzettend goed aansluit. Het geen opdringerig (Zoals in sommige opzichten "Kiss me 3x" of "Wild Mood Things") dit is album waarbij je de muziek over je heen kan laten glijden. De sonische soundscapes van The Cure zijn op dit album minimaler dan op "Disintergration" maar ergens veel ook meer wanhopiger.
Er zit een bitterheid in die Smith goed weet over te brengen waardoor je als het ware na een tijdje vanzelf naar buiten gaat staren en over dingen na gaat denken waar je niet tevreden mee bent.

"Faith" blinkt voor mij uit in het rijtje van Cure album.
Waar anderen zeggen dat dit album vrij "dood" klinkt, vindt ik dit minder dood dan zijn voorganger "17 seconds".
Er zit niet de kwaadheid of agressiviteit van de opvolger "Pornography" in, en dat maakt dit album ergens heel prettig om naar te luisteren. "Faith" zuigt inderdaad heel wat "energie" uit je, maar dat is ook eens prettig als je zondags op de bank ligt naar buiten de staren naar een mengesel van grijze mist en regen.

Als hoogtepunten komen nummers als: The Holy Hour, All Cats Are Grey, The Funeral Party, The Drowning Man,en Faith aan bod.

Primary lijkt door het dubbele bass spel en upbeat tempo muziekaal ontzttend uit de toon te vallen, maar vindt toch ook weer aansluiting omdat het dezelfde grijze en cryptische teksten bevat als de andere nummers.

Kortom, een klassieke plaat, en een dikke 5,0 waard.

Zeg dan gewoon tot Disintegraton,hehe, het enige album dat ik tot hiertoe ken.

Of het goed is of niet, inmiddels is dit mijn favoriete Cure-plaat. De sfeer, apart, donker, de depressiviteit en de wanhoop alhier spreken me inmiddels meer aan dan de woede en energie van 'Pornography', welke ook gewoon een absoluut meesterwerk blijft .

Desperaat album inderdaad, misschien wel één der desperaatste ooit, ware het niet dat Primary en Doubt hier ook nog op staan. Funeral Party werd overigens ook gespeeld destijds op de begrafenis van de moeder van drummer Lol

Kijk, een eigenzinnige geest. Daar hebben we er meer van nodig op MuMe. Idd Faith is de toppert van The Cure (samen met 17 s.)

Tja, eigenzinnig wil ik het niet noemen, maar het lijkt erop dat ik bij vrijwel elke artiest de best gewaardeerde niet de allerbeste vind. Geen duidelijke reden daarvoor verder.


Doubt vind ik zelfs een hele grote knipoog naar het volgende album. Daar zal ik ongetwijfeld niet de enige in zijn. Alleen wordt 't hier nog op de minimalistischer manier van deze plaat gespeeld. Dat ze dit trucje beter weten te doen op de opvolger, lijkt me duidelijk .

Ik begeef me hier natuurlijk in het hol van de leeuw, want ter zijn waarschijnlijk maar weinig mensen die zo'n hekel aan het C-merk hebben als ik, maar men zegt wel eens als je niets positiefs te melden hebt, hou dan je mond; welnu, ik zeg u, I come in peace.

Want al is de openingstune van Barbapapa mij dierbaarder dan het hele euvre van Het Medicijn, er zijn twee (jawel, 2!) nummers van deze club die ik -voor nostalgische redenen- toch heel stiekum wel eh.. nou ja.. wel erg eh.. goed vind. Als het ware.
En de eerste is Carnage Visors, een soundtrack op 6-snarige bas.
Eentonig en repetitief tot op het bot, hij verveelt nooit. In de auto kan dit nummer voor mij wedijveren met Madness' Baggy Trousers en Nightboat to Cairo, ander sfeertje, zelfde acceptgiro van het Centraal Justitieel Incasso Buro.

De andere is Another Journey By Train, een van de meest flashy songs die ik ken. Briljant. Ik weet ook waarom ik deze nummers zo goed vind in vergelijking tot de rest van het oeverloze aanbod. Op deze instrumentals heb je in ieder geval geen last van die f*cking verSCHRIKkelijke stem van die aansteller!

Okee, waar ligt mijn bulletproof underwear.....

You know, opinions are like assholes...

Another Journey by Train staat hier dan ook nog eens niet op. Ga in hemelsnaam naar die holle sombermansstem van een Curtis terug, hier heb je inderdaad weinig te zoeken. Maar dat had je zelf al door geloof ik.

Hij bedoelt het sarcastisch Orbit

Tja, skyline, deze plaat staat op n°2 in mijn top-10, maar mij zal je niet op mijn paard krijgen met je bericht., hoor. Om het huizenhoge cliché nog maar eens uit de kast te halen en dat hier in zo'n gevallen altijd gebruikt wordt: "Smaken verschillen nu eenmaal" en dat aanvaard ik maar al te graag.

Pakweg 18 jaar geleden toen ik nog onder het dak van mijn vader woonde, zei hij ook al tegen iedereen die op bezoek kwam: "Frederik is fan van de curry's', maar wat hij daar in hoort, is mij een groot raadsel. Zo'n kadeil!(*)" (*=ons dialect voor 'kabaal')

De stem doet het 'm in vele gevallen natuurlijk. Zo heb ik als groot liefhebber van de jaren '80 muziek heel het oeuvre van The Smiths/Morrissey grondig beluisterd... en beluisterd... en beluisterd... en nogmaals beluisterd, maar ik kán het in de meeste gevallen gewoon niet hóren wegens die stem.

Even terug on-topic nu, want alhoewel Another Journey by Train hier niet op staat, begrijp ik wel dat je dit berichtje hier post vanwege Carnage Visors dat indertijd als cassette bij bepaalde uitgaves van deze plaat zat en dat nu ook als bonustrack op de remasters staat.

In wat je zegt over Another Journey by Train kan ik je natuurlijk alleen maar bijtreden. Dat is zelfs een van mijn favoriete instrumentals ooit! Ik heb mijn vriendin zelfs verplicht om dit nummer in te stellen als ringtone op haar nieuwe fancy gsm als ik haar bel

Zelden ook zo'n nummer gehoord waarvan de vlag (de titel) de lading (de muziek) zo dekt. Vanwege die locomoting drums hoor de de trein zó door het landschap denderen. En die korte hits op de bekkens (of cymbalen zo u wil), doen dan weer enorm denken aan het geboemelte die aan een wissel is aangekomen en verandert van spoor. En als je je ogen sluit en naar de gitaar luistert, dan zie je zo de koeien en de elektriciteitsmasten (en de rest van de scenery die je ziet als je op de trein zit), voor je ogen passeren.

Nu, Another Journey... is een b-side van 'A Forest' en eigenlijk een beetje de instrumentale versie van een ander, gezongen nummer, 'Jumping Someone Else's Train'. De videoclip van laatstgenoemde is ook gewoon een versneld filmpje van een trein die van Brighton naar Londen rijdt.

Wat Carnage Visors betreft, kan ik je dan weer helemaal geen gelijk geven. Ik vind dit namelijk hele slechte, hemeltergende en ronduit verveldende filmmuziek. Vroeger had ik die cassette en ik heb ze op een bepaald moment zelfs weggeven aan een beginnend fan die er in de wolken mee was. Maar ikzelf luister daar nooit ofte nooit meer naar. Ik heb heel de remaster van Faith ingeladen in mijn iTunes, behalve die CV-soundtrack.

Wat Carnage Visors bereft kan ik het hier wel mee eens zijn. Ik had in '81 ook de cassette van Faith vanwege het feit dat deze soundtrack nogal in de belangstelling stond en ik bovendien compleet wou zijn. Tijdens de circustour in dat jaar is voorafgaande aan het concert de film vertoond, dat was waarschijnlijk nouveau art maar het deed me weinig. Een wazige zwart wit tekenfilm over vechtende robots. De eentonige soundtrack zaagde maar door en het publiek werd steeds ongeduldiger....

Ja skyline nu stel je me toch echt teleur! En daarom verdien je straf! Iemand die Robert Smith een aansteller noemt moet wat mij betreft verplicht, als werkstraf, 20 dagen lang naar The Cure luisteren! En omdat jij muzikant bent ben je zelfs verplicht 20 dagen lang de stem van Robert Smith zo veel mogelijk te benaderen en zelf te zingen. Zo! Vonnis is uitgesproken!

*Neil's voice* 'elp, Vyvyan's comin' to visit...what am I goin' to do..?

Skyline krijgt hieronder echt wel waar voor zijn geld

Bij deze wil ik me opgeven als cipier

Goed! Sheplays zorgt voor de teksten en jij ziet toe dat skyline zijn straf ook echt uitzit!! Okidoki?

Ik moet wel met ijzersterke one liners komen want je weet hoe Vyv zich er meestal uitdraait .

Hahaha!! Vyv fucking bloody Vyvyan Oink!