The Cure - Faith (1981)

Mmm... bit of a bummer... Mijn subversieve doch didactisch semi-verantwoorde aanval in de rug wordt afgeslagen met sportief vertoon en verregaande onverschilligheid, not to mention een schaamteloze en nietsontzienende counterattack op mijn avatar.
Defeat seems imminent....

Okee..... Perfume, zijn er verzoeknummers?

All Cats are Grey The Funeral Party, Doubt alle bonustracks en de demo's van Pornography en dat samen met Seventeen Seconds!

Er is toch iets vrij bizars aan de hand. Wat bij Pornography nog steeds niet wil gebeuren en wel niet meer zal gebeuren is bij dit album wel gebeurd. Het kwartje is gevallen.

Al een keer of vijf had ik mij door dit album geworsteld zonder al te veel resultaat en ik had hem eigenlijk al opgegeven. Nadat ik de afgelopen maanden de albums The Top, The Head on the Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me had aangeschaft besloot ik deze ook maar weer eens een kans te geven en voila ik ben er doorheen.

Doubt en The Drowning Man zijn nog twijfelgevalletjes maar de rest is prachtig, met name All Cats Are Gray en The Funeral Party.

Moraal van dit verhaal : Geef niet te snel op en laat af en toe een album even liggen voor het opnieuw te proberen.

Eureka! Een wonder geschiedde!

Zojuist benoemd tot mijn favoriete album, heeft 'live in Paris' van de 1ste plaats afgeschopt. Heerlijke nummers staan er op, vooral het eerste, The Holy hour, doet mij er helemaal inslepen en dan afsluiten met Faith =D heerlijk. Dat doet The Cure wel vaker, het beste nummer als laatste zetten, zie pornography. Mooie muziek, mooie lyrics, mooie stem, ik ben er zeer tevreden mee

All cats are grey. Meesterlijk.

"In the death cell
A single note
Rings on and on and on..."



Volgens mij gebaseerd op een begravenis/gevangenschap ondergrond waardoor alle kleur uiteindelijk grijs wordt (heb ik me laten vertellen althans). Apart nummer, duurt 5.39 minuten met maar 40 seconden aan vocals.. Zou The Cure later nog een paar van maken (zoals het overweldigende If Only Tonight We Could Sleep)

Inderdaad meesterlijk nummer. Wat zo cool is aan deze band is dat ze de kunst van het weglaten verstaan. Niets overbodigs, afgevlakt en daardoor heel krachtig en meeslepend.

Dat vind ik ook heel sterk bij Joy Division.

Masterlijk nummer... gaat duidelijk over de dood maar all cats are grey betekent volgens mij meer dat het er in het hiernamaals zegmaar niet meer toe doet... geen onderscheid.... in the cave all cats are grey jwt

Interessant zo heb dat liedje nog niet geinterpreteerd

deze gedachte heb ik zelf nou ook altijd gehad. fijn om te weten dat ik niet de enige ben dit nummer is samen met faith en the drowning man de beste van de cd naar mijn mening. ik krijg toch altijd wel een beetje kippenvel bij het horen van robert's stem tijdens all cats: in the death cell, the single note rings on, and on, and on.

Een erg goede plaat, maar is me (op dit moment) net iets te ontoegankelijk, in de zin dat ik niet heel vaak zin heb om hem op te zetten. Meestal kies ik dan toch voor iets dat net wat meer leven uitstraalt of bijvoorbeeld de opvolger van deze plaat, 'Pornography', die meteen erg innemend is.

Dit alles neemt natuurlijk niet weg dat 'Faith' er ook absoluut mag zijn. Vooral 'All cats are grey'', 'The funeral party' en 'Faith' vind ik erg indrukwekkend. Wat dat betreft is deze plaat minstens zo beklemmend als 'Pornography'': Waar laatstgenoemde voor het gewelddadige pad kiest, is 'Faith' terug te vinden in oneindig grijze landschappen, waarin oneindig grijze bewoners hun oneindig grijze riedeltje elke dag afdraaien. Wat is er beklemmender dan onverschilligheid ?

Deze imposante onverschilligheid is tegelijkertijd voor mij de kleine hiaat bij deze plaat: ik ben niet vaak in de stemming voor deze letargie, ondanks dat ik wel van neerslachtige muziek houdt. 'Faith' is mij soms net iets te apathisch. Hopelijk valt het kwartje uiteindelijk toch nog in zijn geheel en kan ik deze cd alsnog beoordelen met de maximale score

Ik vind dit helemaal niet zo zwaar album. De stem van robert Smith klinkt zelfs verzachtend, en de sfeer is voor mij optimistisch. Ik vind bij The Cure alleen The Kiss van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me echt zwaar klinken, maar misschien moet ik me wat meer gaan verdiepen in de teksten van Faith.

Je zou dat inderdaad eens moeten doen, dan zal je merken dat dit album verre van optimistisch is.. En zo loodzwaar is dat het bijna niet te dragen is.

De zwaartse nummers vind ik:
- The Holy Hour (Then I look at your face and feel my heart pushed in)
- All Cats are Grey (No Shapes sail on the dark deep lake and no flags wave me home)
- Doubt, The Drowning Man en Faith (de lyrics van deze drie zou ik volledig kunnen plaatsen, want ze staan bol van de wanhoop: Again and again your body falls, the movement is sharp and clear and pure and gone. I stop and kneel beside you, knowing that I'll murder you tonight (uit: Doubt), She stands twele feet above the flood. She stares alone across the water. The loneliness grows and slowly fills her frozen body sliding downwards (de verdrinkingsscene uit: The Drowning Man) en tenslotte de wanhoop aller wanhoop, Catch me if I fall, I'm losing hold. I can't just carry on this way en waar ik nog altijd bijna tranen in de ogen krijg als ik het hoor Please say the right words, or cry like a stone white clown and stand lost forever in a happy crowd. No-one lifts their hands. No-one lifts their eyes. Justifief with emty words, the party just gets better and better. I went away alone with nothing left but faith (uit: afsluiter en titelnr. Faith)

Niet dat ik dit album slecht vind; maar het blijft opbeurend klinken.

Ik niet, maar dat zal persoonlijk zijn

Een nummer als Charlotte Sometimes klinkt ook erg zwaar, en dat stampt uit de zelfde periode, maar staat dus niet op dit album. Wat trouwens wel een geweldig nummer is. Charlotte Sometimes vind ik dan weer wel totale wanhoop uitstralen.

Heb je het titelnummer wel eens goed beluisterd???

Charlotte Sometimes ligt stijlistisch gezien wat tussen deze en Pornography in. Maar toch vind ik dit album allesbehalve opbeurend klinken...

Zoals een eerdere hersenspinsel van me uitlegt: Seventeen Seconds = 'de constatering', deze 'de verbazing' en Porno 'de uiting' . Misschien dat je het dan snapt. Het is er al zeker, maar komt er nog niet ongeremd uit.

Brrrrr, maar wel een lekkere BRRRR

*Carnage Visors is toch mijn favoriet, vooral in de trein, super hoe dit dit nummer opgebouwd word

Ik heb gehoord dat ten tijde dit album uitkwam ze bij live optredens begonnen met de film Carnage Visors, dan kan je avond toch al niet meer stuk....

Zo donker is dit album nou ook weer niet! Wel mooi zeker het titelnummer.
The Holy Hour blijf ik een van de beste liedjes vinden.

Funeral party

Mooi!

Weet je dit was de beste tijd van The Cure. Albums als deze en Pornography hebben ze nooit meer kunnen evenaren. Ook begrijpelijk overigens! Blijft ook een van mijn jeugdikonen, dit album. In die tijd ongelooflijk vernieuwend.

Ik vind deze plaat van een gelijkwaardig niveau als 17 seconds, waardige opvolger!
Het begint al lekker met de troosteloze opener, het donkere The Holy Hour, het depressieve All Cats Are Grey mag er ook zijn ( wat een geweldig nummer !! ), om over A Funeral Party maar te zwijgen.
Het titelnummer is van een peilloze somberheid maar o zo mooi !!
Kortom de volle mep voor dit meesterwerk.
Ik blijf het doodzonde vinden dat Smith & consorten bij The Trilogy DVD geen nummers van Seventeen Seconds & Faith hebben gespeeld, al blijft het een wereld DVD natuurlijk.

Berichten verplaatst naar The Cure en naar The Sound.

Ook een aantal offtopic berichten verwijderd...

Alleen al die intro van All cats are grey.. Net weer puur genoten. Ik ken geen nummer dat totale zinloosheid beter illustreert.

i never thought that i would find myself
in bed amongst the stones
the columns are all men
begging to crush me
no shapes sail on the dark deep lakes
and no flags wave me home

Hmmm...

Prima opvolger van "17 seconds" waarin the Cure hun donkere, melancholieke en dromerige new wave nog eens in volle glorie laat horen.
Topnummers zijn "Primary" en vooral "The Funeral Party" en "Faith", wellicht twee van de donkerste nummers uit het oeuvre van the Cure.

Heerlijk donker, melancholie oproepend album. Met 'Faith en 'All cats are grey' als prijsnummers. Kan dit kunststukje dagelijks luisteren zonder dat het verveeld. Iedere draaibeurt nestelt het album zich meer en meer in mijn systeem. Vooral de bas geeft een extra dimensie aan de nummers. Juweel binnen mijn collectie.