The Cure - Faith (1981)

Laat me duidelijk zijn: het plaatsen van de oorspronkelijke
Oor recensies is wel degelijk interessant voor jongere lezers
om te zien hoe een album bij het verschijnen werd ontvangen.

Ik vind het bijvoorbeeld frappant hoe Paul Evers
en Bert van de Kamp erin slagen om vlak na de release
van het album dingen neer te schrijven die wij hier op MuMe
meer dan 25 jaar na datum ook nog steeds ervaren ...

Zelf Harry van Nieuwenhuizen heeft af en toe een punt
en schrijft dingen die wij hier ook al meermaals betwistten.

Ik hou niet zo van die zuivere, onafhankelijke, subjectieve beleving.
De receptie van bands en hun platen is deels beïnvloed door wat we
lezen of horen van anderen, of het nu Oor recensenten of MuMe users zijn.

Iemands mening beluisteren is geen kwestie van gelijk of ongelijk hebben,
maar hooguit een uitnodiging om te denken: hé, zo had ik het nog niet bekeken.
Precies wat ik doe als ik lees wat users op MuMe schrijven.

Je bedoelt ... Harry van Nieuwenhoven schreef ...

HVN is geen slechte recensent, dat wil ik graag vooropstellen. Maar aan hem vragen een recensie te schrijven van de nieuwe Cure staat gelijk aan Mjuman vragen een recensie te schrijven van de nieuwe Frans Bauer of Di-rect: nothing compares, er is gewoon geen match/fit.

HVN zag/zie ik eerder bij Little Feet/Kansas/Huey Lewis & The News dan The Cure of aan de 'soul', funky', 'reggae'-kant van het spectrum.

Dankzij deze discussie gaat deze jongen het echte geloof ("True Faith") zeker een beurt geven; alhoewel, guys - rest assured, as far as mjuman is concerned, The Cure are backer than B4.

uiteraard correctie gedaan

Het was vrij lang geleden alweer dat The Cure zijn geluiden door mijn kamer verspreidde. Gezien de sfeer en de gemoedstoestand van de dag kreeg dit album de eer. Genieten geblazen, en dat is een denk ik wel een opvallende woordkeuze gezien het feit dat dit in mijn beleving een van de meest introverte en desperate / melancholische platen ooit is.

Met The Holy Hour is al te horen waar The Cure hier heen wil gaan. Enkel plaats voor gitaar, bas en drums, hier en daar een synth, niks meer. Deze kale formule werkt prachtig, je wordt door de bas letterlijk gezogen in de duistere, onbeschrijflijke wereld die in dit album verscholen gaat.
Met dezelfde formule weet Primary een opzwepender nummer te maken, en ook hier blijkt deze te werken.
Dan zit je definitief in Faith vast. Met Other Voices wordt de desperatie opgevoerd, met tribal-achtige drums (zoals je ze ook op de opvolger vind) en de angstaanjagend gitaar en echoënde stem van Smith.
En het kan nog sfeervoller. All Cats Are Grey bouwt bijna alleen op de prachtige muziek, een melodie, en het is knap dat deze voor de volle speelduur weet te boeien. Sterker nog, het werkt hypnotiserend.
Hoogtepunt is voor mij The Funeral Party, de Faith formule het best aangepakt. Sfeer (misschien wel het mooiste gebruik van een synth allertijden hier?), emotie (prachtige beeldende tekst), dit is een van de allerbeste van de band.
En als je dan denkt dat je niet verder kan verdrinken in verdriet, valt opeens Doubt je vanuit het niks aan. Een agressief nummer, gewaagd gezien de algehele stijl van de plaat.
Agressie uit angst? The Drowning Man, het nummer dat volgt, is een van de meest angstaanjagende nummers ooit geschreven. Die prachtige gitaar-melodie, gepaard gaande met griezelige echoe's, wat een overweldigend nummer voor iets zo minimaal bezet.
Het titelnummer Faith rest ons. Een nummer waarin alle hoop, geloof, levenslust, zelfs emotie verloren lijkt te zijn, tesamen met de lome gitaar en bas, maar toch eindigt de plaat me deze zin:

Nothing left but Faith.

Indrukwekkend album van The Cure, waarop ze lieten horen dat ze niet de bombast en overweldigenheid van opvolgers als Pornography en Disintegration nodig hadden om een meesterwerk af te leveren. Toch gaat uiteindelijk mijn voorkeur meer naar die twee, maakt deze er echter niet minder om.

Dit is denk wel het meest donkere album van The Cure? Athans dit komt wel op mij over. Toch vind ik het een lekker album met een paar vlotte nummers zoals Primary en Doubt en de iets rustigere Holy Hour. De nummers die ik iets minder vind zijn te veel op synth gebaseerd: All Cats Are Grey en The Funeral Party. Voor de rest een prima album met een goeie albumtitel afsluiter.

Daarover verschillen de meningen.. ik vind het wel het meest kille album van ze. Meest donker wordt toch vaak Pornography genoemd, wat eigenlijk ook wel zo is natuurlijk. Maar daar zit toch méér leven in dan in deze. Dit is wel troosteloosheid op zijn meest troosteloos

Faith is de totale leegte, Pornography is als het ware het nestellen in zelfmedelijden, vandaar ook het wat theatrale. Faith heeft niets theatraals, maar is de kilte zelve, alsof de emotie dood is. Daarom zie ik dit als het meest zware album van The Cure. Porn vind ik enorm fris vergeleken deze.
De termen donker en kil zouden natuurlijk verward kunnen worden. Je kan het meest kille album als het meest donkere zien natuurlijk. Ergens is het natuurlijk wel op zijn donkerst als het gevoel volkomen weg is, terwijl met opzet zo diep mogelijk in een grafsfeer gaan zitten natuurlijk ook enorm donker kan zijn. Je kan er gewoon op verschillende manieren naar kijken. Het is gewoon zoals je het voelt. Het is namelijk een individuele waarneming.

Haha, wat mij betreft het understatement van de eeuw.....Idd een mooi contrast met 'Faith' en '17 scs', hoewel Faith in al zijn kaalheid ook vrij zwaar aangezet is (o.a. Funeral Party, All Cats Are Grey).

Ik gooi er trouwens een halfje bij...vanwege 'Other Voices' (mooie baslijn).

3,5*

Toch is de allesomvattende donderende onweersbui van Pornography met verve en met effect gebracht dat het voor mij moeilijk blijft te bevatten dat die plaat je niks doet.. Faith is daarentegen een plaat die mensen letterlijk koud kan laten stel ik me voor (blijkt ook wel uit de waardering op diverse websites). Daarin is het een plaat die erg grijs en grauw is, zoals ook het geroemde Closer. Ik vind hier echter nog meer parels op staan en met een beter evenwicht tussen de nummers. Zal me jeuken dat ie een jaartje later is gemaakt

Ik heb er een luisterbeurtje opzitten en één nummer springt er tot nu toe helemaal uit: Primary. Wat een waanzinnig nummer!

Toch zijn de laatste twee de beste .

Allez, dan wacht er mijn nog een aangename tijd

Primary is ZOOOOO fucking goed!

The Drowning man en Faith ook!! Eigenlijk de hele plaat

Nog zo'n monsteralbum uit 81. Niets dat maar ook verveeld. Puur genieten en vooral naar de winter toe leg ik deze vooral op.

Ik ben benieuwd , heb vandaag 6 Cure cd`s gekocht op een markt waaronder deze , de komende dagen heb ik nog veel te beluisteren.

Wat stelt de cover eigenlijk voor?

Ruud, veel plezier, véél Cure albums vallen echt goed mee! En dit hier is een zeer goed album, echt!

Wanhoop, leegte, ellende, veel ellende en nog zoiets. Als je de eerste 4 á 5 albums hebt zit je eigenlijk wel goed. Faith is sterk atmosferisch en donker maar zeer de moeite waard. Daarna wordt The Cure nogal bizar en rommelig en levert wisselvallige platen af die ik zelf niet meer heb aangeschaft. Maar zoals gezegd zijn de eerste albums nog erg fris in de herkenbare jaren 80 new wave/punkstijl. Vanaf Seventeen Seconds hoor je dat de sound psychedelischer en somberder wordt. Na Pornography en eventueel nog Disintegration kun je de rest wat mij betreft wel laten liggen. Benieuwd welke albums je hebt en wat je bevindingen zijn.

je zou denken dat de hoes het rechteroog van een gezicht afbeeld maar in feite is dit de plaats Bolton Abbey maar dan in de mist. Wel bepaald het Priorygedeelte van Bolton.

Ik zou toch zeker de klassieke popalbums van The Cure niet wegschrijven hoor, Head On The Door, Kiss Me en The Top.. allemaal briljant op hun eigen manier.

Zeker, maar dan moet het wel je smaak zijn natuurlijk. Overigens, de cover van Faith nog eens bekeken hebbende, ik zie er ook iets cathedraal/kerk(hof)achtigs in en Bolton Abbey heeft exact hetzelfde silhouet. Nooit geweten. Leeds heeft helemaal gelijk.

Bolton Abbey - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Alvast bedankt Bluebird om dit te bevestigen

Ere wie ere toekomt.

Het helpt ook wel om eens wat oude berichten bij een album te lezen....

Ik hielp gewoon onze beste vriend rudiger in verband met de hoes. Daarvoor moet ik de hele geschiedenis niet lezen

alvast bedankt sheplays voor uw oplettendheid

Ik vind hier toch weinig kils of koud aan. Faith is voor mij een zeer melancholisch album. Maar qua geluid vind ik 17 seconds een stuk killer. Faith heeft toch wel een warmer geluid. Oké, het is allemaal in mineur en een beetje somber maar daar is niets mis mee op zijn tijd. ornography is toch wel het meest donkere album, maar inderdaad nogal overdreven en theatraal waardoor het wat grappigs krijgt (enorm fris zou ik het toch niet willen noemen).

Dan was je niet de enige. Ik heb het me verder ook nooit afgevraagd. Sinds gisteren weet ik eindelijk wat het is en dat pas na 28 jaar................

De Faith circustour uit '81 staat me nog goed bij. Het meest memorabele Cure concert ooit meegemaakt. De band was teruggebracht tot een powertrio. Wat een concentratie, wat een retestrak spel en wat een sfeer was dat. Daarna werd het voor mij toch een stuk minder helaas. De ''maffe'' popnummers/albums die later verschenen spraken me voor geen meter meer aan. Smiths clownsoutfit evenmin. Maar goed, ieder zijn smaak. De door mij aangehaalde albums zijn destijds grijsgedraaid en blijven voor mij tijdloos jeugdsentiment.

Berichten verplaatst naar The Cure

Het absolute meesterwerk van "The Cure", zonder twijfel!