Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

McCartney kan een goede tekst schrijven, voorbeelden genoeg ( Let it be, Blackbird, Somedays, Listen what the man said Etc.), maar hij kan ook helemaal aan de andere kant gaan zitten ( Bip Bop, 3 legs, Mumbo etc.) McCartney heeft de neiging om zichzelf niet altijd te serieus te nemen. Zoals de tekst van een nummer als Smile away, He man je stinkt uit je bek. Hij kan een prachtig liedje schrijven wat over een kruidenrekje blijkt te gaan, maar hij kan ook een tranentrekker schrijven met heel veel inhoud en emotie ( little willow bijv.)

En dat is een kwaliteit die ik van Macca erg goed kan waarderen, devel-hunt!

En ik ook, relativeren is goed voor een pop*

Dat is een kwaliteit die ik juist in hem waardeer. Waar Lennon en Harrison zichzelf soms wel erg serieus namen, deed McCartney er soms wat humor en relativering in. Perfect. Lees wel, mijn eerdere stuk is positief bedoeld.

Dat had ik er ook uitgehaald, devel-hunt. En ik kon me helemaal vinden in je post!

Ben ik het helaas niet mee eens. Humor? Waar zit die humor dan ik vind het vaak erg kinderachtig. En vaak word het nummer (bijna) geheel verpest door die onzin. Maar goed ieder zijn eigen smaak/humor.

Harrison had juist veel humor. Harrison verviel in zijn muziek echter niet in banale meligheid. Macca soms helaas wel.

Ik heb pas die BBC Beatles Anthology gekeken, 8 delen van ruim een uur.
Bij George Harrison viel geen greintje humor te bespeuren in die interviews hij komt erg bedachtzaam over.

Ringo Star vond ik de meest grappige.

Voor mij hoeft humor in muziek niet echt, alleen Frank Zappa kan dat echt goed en hij vroeg het zichzelf ook wel een af (Does Humor Belong in Music ?)

En vergeet de bonzo dog doo band niet.

YouTube - The Bonzo Dog Doo Dah Band Death Cab For Cutie

Je moet 'm eens bij de Dick Cavett show zien. Dan zie je goed dat hij nauwe banden onderhield met de leden van Monty Python.

George Harrison had gemengde gevoelens over het hele project; hij was degene die in de jaren '70 en '80 het meest dwarslag, geen zin om al die Beatle-verhalen weer op te lepelen. Maar begin jaren '90 kreeg hij financiële sores en werd het Anthology-project een aardig zakcentje. Ondertussen bedong hij een grote rol voor maatje Jeff Lynne.
Vandaar George's houding. Ondertussen heeft hij de grappigste uitlating uit die serie over de negen maanden oudere McCartney die, aldus George: "nog stééds negen maanden ouder is".

Overigens is McCartney op Ram degene die met de nodige humor en zelfverzekerheid op Ram zich profileert. Later kreeg ik de indruk dat hij wat schrok van de (in eerste instantie) gemengde recenties op dit album. De Beatles waren niet alleen voorgoed uit elkaar; via songs lieten ze onderling ook nog merken dat ze het wel even gehad hadden met elkaar; de eerste tekst op deze plaat is ook "Piss off, cake" en met de rest van de tekst van "Too Many People" had John Lennon genoeg om ietwat stekelig te raken ("Too Many People preaching practises").

Eigenlijk is dit een release van Paul & Linda McCartney, zo staat het ook op de originele LP. En op discogs ook.

Het tweede solo album van de enige nog levende Beatle (Ringo was volgens mij altijd al geestelijk afwezig...) laat horen wat een veelzijdige en goede muzikant hij is. Op dit album resulteert dat zelfs in een paar hele aardige liedjes.
Ik ben een verschrikkelijk groot fan van McCartneys gitaarspel en op Ram laat hij een paar keer horen hoe makkelijk hij speelt en wat een bepalende factor het moet zijn geweest voor het geluid van nummers als Sgt Pepper's en Helter Skelter.
Ram is een album van iemand die zijn eigen weg gaat, en zich weinig aantrekt van verwachtingen die zijn status met zich meebrengt. het leidt echter niet tot een meesterwerk, wel tot een heel sympathieke plaat waarvan ik niet weet of het nu de moeite waard is om in mijn collectie te houden.

Ik vind "Ram" nog steeds de beste solo-LP van Paul McCartney.

Bij mij komt-ie op de tweede plaats, na Band on the run (hoewel dat natuurlijk niet een echt solo-album was). Misschien net geen meesterwerk, maar ik heb geen twijfels over de vraag of ik dit album in mijn collectie moet houden...

Reptile71 heeft trouwens gelijk: officieel staat dit te boek als een album van Paul & Linda McCartney.

Ondertussen kijk ik nog steeds uit naar die deluxe editie van dit album, die aanvankelijk voor november was aangekondigd. Het is verdacht stil rond de heruitgaven van de McCartney-albums. Nergens is er iets concreets over te vinden. Zelfs Paul z'n gereviseerde website zegt niets over een eventuele verschijningsdatum.

Het is alleen geen echte solo LP, hij is geloof ik officieel gereleased als Paul and Linda McCartney.

Dat zei ik ook hierboven - en Reptile71 ook. Moet eigenlijk worden aangepast. Ik zal even een berichtje naar een moderator sturen.

De officiele aanduiding mag dan anders zijn, ik blijf dit gemakshalve als een soloplaat van McCartney beschouwen.

De zogenaamde Paul & Linda plaat. Natuurlijk is het een Paul McCartney plaat. Het is een juridisch truck geweest. Financieel gingen alle inkomsten van solo platen van John + Paul in één grote pot van Northern songs, deze situatie duurde tot eind 1971 . Alleen als er een partner aanwezig was als songwriter, in dit geval Linda, kreeg die 50% van de opbrengst wel persoonlijk vergoed. Om in ieder geval snel wat financiele middelen tot de beschikking te hebben ging dat via Linda. Al het geld van Lennon/McCartney zat vast in Northern songs. Zowel Lennon als McCartney werden in die tijd door hun vrouwen onderhouden. Pas vanaf 1972 konden ze aan hun eigen fortuin komen.

Klopt, devel-hunt, dat is het verhaal. Niet toevallig dat daarna helemaal geen platen meer van 'Paul & Linda McCartney' het levenslicht gezien hebben. Wel van John & Yoko, maar dat is een ander verhaal.

Maar het is historisch correct om deze release aan te duiden als een plaat van 'Paul & Linda McCartney'. Heb een moderator gevraagd om het even aan te passen.

Een volgende keer liever via de knop corrigeren die bij elk album rechtsboven staat, maar ik heb het nu aangepast.

Dit herinnert me er wel aan dat ik maar eens wat solo-albums van de Beatles moet gaan beluisteren. Een mooi muzikaal voornemen voor 2012...

Herman, ik wens je een prachtig 2012 toe!

Aangezien ik kaarten heb voor het komende concert van Sir Paul in Antwerpen op 28 maart a.s. ben ik mij toch eindelijk eens in de volledige solo (en Wings) carriere van hem gaan verdiepen.
Ik heb bij de laatse remaster releases wel Band on the Run en McCartney I en II aangeschaft en was eigenlijk gewoon van plan me te laten verrassen, zoals ik bij die albums ook heb gedaan en de remasters gewoon op volgorde van uitbrengen te kopen. Aangezien het nu wel heel lang duurt voordat deze uitkomen (er is werkelijk nergens een datum te vinden), ben ik nu dus maar alvast begonnen met de rest.
Ten opzichte van McCartney I is dit een album in z'n volledigheid veel beter, maar ik vind het wel een groot gemis dat er geen topnummer als bv Maybe I'm amazed tussen staat. Als hij er hier 1 of 2 van had weten tussen te plaatsen, was dit misschien wel het beste werk van hem na the beatles geweest. Die eer is nu toch voor Band on the run weggelegd, hoewel de veel jongere platen me ook erg kunnen bekoren (C&C en MOF) en ik deze nog niet aan genoeg luisterbeurten heb kunnen laten toekomen.
Ik blijf deze zeker luisteren, aangezien ik hem in het begin een stukkie minder kon waarderen dan nu en er wel degelijk hele goede dingen tussen staan.

Veel mensen hebben dit album pas later op waarde geschat, dus vaker luisteren lijkt me een goed idee, hoolie55.

Overigens duurt het inderdaad wel lang voordat die reissue er komt. Ik struim ook regelmatig het internet af op zoek naar updates, maar tot dusver heb ik nergens kunnen achterhalen wanneer hij uitkomt en welke extra's eraan zijn toegevoegd. Ik ga ervan uit dat de oorspronkelijke releasedatum (november vorig jaar) is opgeschoven vanwege de nieuwe plaat van Paul. Het is marketingtechnisch verstandiger om een nieuw album niet te laten samenvallen met de verschijning van een reissue waarnaar al lang wordt uitgekeken.

Maar het zou toch wel mooi zijn als we dit voorjaar Ram weer in print mochten zien. Anders gaat het met de reissue-serie wel héél lang duren. Dan duurt het tot pakweg 2020 voordat er een deluxe-versie van Off the ground verschijnt. Als er dan nog CD's worden gemaakt...

Hele rits andere McCartneys werden vorig jaar juni opnieuw uigebracht, wellicht dit jaar meer? Ook 2 van Wings geloof ik.

Venus & Mars en Ram staan bovenaan de lijst voor de heruitgaves, maar om vage redenen is er uitstel. Misschien tegenvallende verkoopcijfers van de vorige uitgaves?

Volgens mij valt dat nog best mee.
Hier is zeker nog een publiek voor, misschien nog meer als toen.

Terwijl ze bij verschijnen met de grond gelijk werden gemaakt vergaarden albums als deze en Red Rose Speedway met terugwerkende kracht hun uiteindelijke status en veel serieuze popliefhebbers gaan hier toch naar op zoek.

Het valt allemaal wel mee hoor, bij het verschijnen 'met de grond gelijk gemaakt'. Er wordt wel eens vergeten dat McCartney solo één van de succesvollere artiesten uit de jaren 70 was. RAM, Venus&Mars, Red Rose speedway, Band on the Run, Wings over America, at the speed of sounds etc. bereikte allemaal de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijsten en waren zeer succesvol wereldwijd.

Ik refereer eigenlijk naar hoe de platen door de critici werden ontvangen en dat was niet best.
Ik las ooit ergens de opmerkingen 'kleinsteedse rockmuziek' en 'muzikaal behang'.
Maar ik denk dat het ook enigszins een wraakactie was op de manier hoe Paul de wereld bekend maakte dat The Beatles uiteen waren (nl. via een inlegvel bij z'n debuut).

De schrijvende critici ( de zogenaamde kenners) pakte Mccartney soms erg hard aan. Ze kozen massaal de kant van Lennon, wiens platen de lucht in werden geprezen.
Imagine en RAM kwamen in hetzelfde jaar uit. Het was toen not done om RAM beter te vinden als Imagine. Imagine werd gezien als een intellectueel statement terwijl RAM werd neergezet als lichtvoetige plattelands muzak, de aanval van Lennon in How do you sleep? op McCartney scherpte dat beeld nog meer aan.
Terwijl RAM vandaag de dag algemeen wordt beschouwd als één van de betere Beatles solo platen, vaak door dezelfde pers die RAM toen genadeloos afzeikte.

en gelijk heb je , monkberry , uncle albert en ram on , hemels mooi !