Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Op de één of andere manier hou ik wel van McCartney zijn stem en als ik verplicht ben te kiezen tussen de verschillende Beatles leden, dan heb ik eerder de neiging om voor McCartney te kiezen. Lennon is absoluut ook een zeer goede zanger, maar toch grijpt het zangtalent van McCartney me sneller naar de keel. Ook als singer songwriter heeft hij zich bewezen, want hij heeft samen met Lennon de meeste (bekende) nummers van The Beatles discografie geschreven.

De reden waarom ik zo laat ben begonnen (ik luister al nu zeker een jaar intensief naar The Beatles) met de solo projecten is omdat ik The Beatles eerst als groep wou ontmoeten. Dat is al gebeurd en de verschillende karakters van ieder lid hebben geen geheimen meer voor me. Paar weken terug ben ik begonnen met Imagine van John Lennon beluisterd en nu komt één van de betere platen, voor de meesten dan toch, van McCartney aan de beurt.

Het klinkt heel erg The Beatles, wat eigenlijk heel normaal is. Hij heeft niet voor niets zeker tien jaar van zijn leven besteed aan zijn band, aangezien hij en Lennon de 'oprichters' waren van de band. Officieel niet, maar toch kunnen we gerust zeggen dat dankzij hem en Lennon de band The Beatles bestaat. Naast dat het heel erg The Beatles klinkt, is het weer typisch op zijn McCartney's. Zijn zeer interessante stem doet eigenlijk al het werk. Tekstueel is het ook heel interessant, maar eigenlijk doet zijn stem al het werk. Om eerlijk te zijn, moest dit album tekstueel heel slecht zijn, dan nog zou ik het niet opmerken. Wat een sterke stem!

En eigenlijk is alles al gezegd over dit album, zijn stem is rock n roll, tekstueel is dit album heel sterk en het hele album dacht ik dat McCartney de hele meute The Beatles had opgeroepen om het geluid te verzorgen. Totdat ik mezelf opmerkte dat dit niet kan, aangezien Lennon toentertijd in een hele grote ruzie verwikkeld zat met Paul. Dit album mag best worden gezien bij de discografie van The Beatles, want veel verschillen die albums niet. Mijn favoriete nummer mag toch wel Monkberry Moon Delight zijn. Wat een nummer!

Wat ik wel niet snap is waarom Linda McCartney bij het album vermeld staat. Zij doet toch geen enkele bijdrage op dit album ? Of is het puur om te laten zien hoe verliefd Paul wel niet is op Linda ? Maar bon, deze plaat zal ik zeker zoeken op vinyl. Ook zal ik er een nachtje over slapen om dit album een beoordeling te kunnen geven. Ik zit enorm te twijfelen tussen een vier en een half of een vijf..

Volgens mij was het ''tegenzet" tegenover John Lennon-Yoko Ono en om de wereld te laten zien dat hij definitief geen deel meer uitmaakte van de Beatles, maar van het McCartney-echtpaar. Ten tijde van Ram en Lennon's Imagine was de Koude Oorlog tussen beide mannen volop aan het woeden, vandaar ook liedjes als Too Many People op deze plaat ("...Too many people preaching practises..").

Overigens verschijnt eind mei in verschillende versies de nieuwe, opgepoetste editie van dit album, voor de liefhebbers compleet aangevuld met de Thrillington-plaat, mono-versie en outtakes!

Volgens mij is er een andere reden waarom dit album niet officieel een solo album van Paul McCartney was, maar werd uitgegeven als een album van Paul & Linda McCartney. Macca kenner devel-hunt schreef er 17 dec. het volgende over (slechts een paar berichtjes hierboven):


Misschien is wat jij zegt ook wel kloppend als bijkomstigheid, bawimeko. Maar dat weet ik niet. Ik zit er niet goed genoeg in. Goeie plaat is het wel.

Linda McCartney is op een aantal tracks als achtergrond zangeres te horen.
Het duidelijkst hoor je haar op Long Haired Lady

Weet je wat, ik geef dit album de volle vijf punten. Ergernissen had ik totaal niet en dit album is gewoon een klassieker én één van de betere solo platen van The Beatles. Nu nog Mind Games en Plastic Ono Band van John Lennon en All Things Must Pass van George Harrison beluisteren.

HA, goed bezig, IllumSphere! Enig juiste beoordeling voor deze absolute topper uit het post-Beatles tijdperk.

Ben zelf niet zo heel kapot van Lennon alleen, hij mist bij het maken van muziek Paul's bijdrage meer dan andersom ( ), maar All Things Must Pass gaat je zeker ook heel goed bevallen als deze Ram zo in de roos is voor jou! Enjoy.

Grappig dat eigenlijk (vind ik) de vier Beatles hun beste solo-platen maken toen het Beatles-vuur er nog inzat; John met Plastic Ono Band en Imagine, Paul met z'n eerste solo-plaat en Ram, George met All Things Must Pass, Ringo met z'n gelijknamige album....

Pauls eerste, blegh. Rommelige plaat. Die van Ringo is al wel weer van 1973. Tegen die tijd moet 't toch allemaal wel een beetje gezakt zijn.

Ik vind dat de solo platen t/m 1974 wel een voortzetting waren van de hoge Beatles curves.
Imagine, RAM, All Things Must pass, Ringo, Plastic Ono band, Band on the run, Mind games, Living in the material world, Walls and bridges waren zo goed, dat je jezelf afvraagd hoe het had verlopen als de hoogtepunten van deze platen door The Beatles met George Martin waren opgenomen. Waarschijnlijk hadden er nog een aantal LP's van de klasse Abbey road uit kunnen rollen.

Gedeeltelijk mee eens. Het had alleen gekund als Paul en John George als gelijkwaardig zouden beschouwen. Stilistisch was het trio wel verder uit elkaar gegroeid, dus dan zouden ze of iets aan de arrangementen moeten doen of 't werden wat minder coherente albums.

Ik vind 't niet erg. Als ik een pistool tegen m'n hoofd krijg, ruil ik zonder aarzelen All Things Must Pass in tegen alle Beatles albums bij elkaar.

Ik ook Stijn, die paar platen zijn het niet waard om een gat in je hoofd op te lopen.

Ik zie dat All Things Must Pass in je top 10 staat, dus dat je die verkiest boven alle albums van de Beatles bij elkaar (je beweert het tegenovergestelde... ). Verder vind ik het nogal een uitspraak. Zo verschrikkelijk goed is All Things Must Pass nou ook weer niet, als je het mij vraagt. Wel als ik een pistool tegen mijn hoofd krijg, uiteraard...

Dat klopt, maar ze gingen al ieder een eigen muzikale koers vanaf de witte. De productie, arrangementen en het samenspel met elkaar zorgde voor het typische Beatles geluid, hoe anders de nummers toen ook al waren. I want you ( She's so heavy) en Maxwell silver hamer zijn ook totaal verschillend maar vormen toch een eenheid binnen Abbey Road. Zo hadden ze nog wel een jaar of vier door kunnen gaan. Maar dat is niet gebeurt.

Soms is er iets vreselijks voor nodig om wakker geschud te worden. ATMP is één van mijn favoriete albums. Dat kan ik van geen enkel Beatles album zeggen.

@ Devel-hunt:

Mee eens, al vind ik dat ze solo nog net ietsjes verder gingen. Veel hangt ook samen met de productie. Die hield de albums van de Beatles vaak bij elkaar als zijnde één geheel. Maar ook daar ruzieden de heren op 't eind over.

Hier ontstaat de situatie dat de afzonderlijke leden door moeten zonder elkaar en zonder de naam van de band, om te overleven. Toch zitten ze met tegenstrijdige gedachten, moet het wel of niet klinken als de Beatles of moeten ze duidelijk een eigen geluid laten horen.

Daarnaast hebben ze natuurlijk ook de drang om niet onder te willen doen voor een ander ex-Beatles lid.

Solo klinken ze naar mijn bescheiden mening toch wel anders dan de Beatles én wordt er ook veelvuldig geëxperimenteerd om te komen tot een eigen geluid.
Ik vind van al die ingrediënten bij elkaar dat er weliswaar veel sterk werk is geschreven maar dat er ook wel wat bijzit waardoor een album als geheel niet altijd even goed is als wellicht zou hebben gekund.

Er wordt kritiekloos gereageerd/ erg gemakkelijk gedaan over de 'mindere' nummers van zowel John Lennon als Paul McCartney in die eerste paar jaar na de Beatles. Maar daar is toch echt wel wat van te zeggen.

Ik ben het in die zin eens met Stijn: het was juist George Harrison die een eerste album afleverde waar zo'n beetje alles goed aan was. Hij had natuurlijk binnen de Beatles ook weinig ruimte gekregen, naast Lennon & McCartney en had daardoor misschien heel wat klasse nummers op de plank liggen.

Ram is zeker geen onaardig album maar voor mij zeker nog geen 5***** waard. Er worden songmatig stappen gezet richting uiteindelijk Band on the run maar daar zijn de nummers, op wat uitzonderingen na, nog lang niet goed genoeg voor. Afgezien van Uncle Albert zou ik geen nummer weten dat het Band on the run niveau zou halen.

En dat maakt het een wel aardig album maar verder ook nog voor verbetering vatbaar.

All Things must pass van George maar zeker ook John Lennon/Plastic Ono band die in dezelfde maand uitkwam, worden beide gezien als meesterwerken. Plastic Ono band in zijn eerlijkheid en soberheid en All Things must pass in zijn uitbundigheid en wijsheid.

McCartney had meer tegenwind. RAM werd in vergelijking met het werk van zijn 2 collega's maar als gewoontjes gezien. Vandaag de dag wordt RAM toch als één van de beste solo platen van een Beatle gezien, maar in die jaren waren de verwachtingen zo hoog, dat RAM als niets bijzonders werd ervaren, hoewel wel een nr. 1 in Amerika en vele andere landen, maar dat was toen heel normaal voor een (ex) Beatle.

Bijzonder is het wel dat George nooit meer All things must pass heeft geëvenaard en Lennon na Plastic Ono band en Imagine (71) ook nooit meer dat niveau haalde.
Terwijl McCartney in de loop van de jaren 70 steeds meer terrein terugwon en een van de succesvolste artiesten uit die tijd werd, begonnen George en John in de loop van de jaren 70 steeds meer op de achtergrond te raken.

Consider it done. Ik ga All Things Must Pass weer eens herbeluisteren met in mijn achterhoofd dat pistool en dat jij 'm beter vindt dan alle Beatles platen bij elkaar.

Een terechte conclusie, hoewel ik (muv de bijdragen van Yoko Ono) latere albums van John Lennon nog heel goed kan hebben.

The Plastic Ono Band en Imagine zijn natuurlijk twee goede albums waar ik overigens geen vijf sterren aan hang omdat er toch ook nummers op staan die ik minder vind.

Bij mijn eerste reactie bedoelde ik dat hij met individuele nummers als Power to the people en Give peace a chance in mijn ogen twee wanprestaties heeft geleverd, die meer te maken hadden met de protesten in die tijd dan dat de aandacht op de muziek was gericht.

En ik zie dat zijn eerste drie solo albums, hier gearchiveerd onder de naam John Lennon en Yoko Ono, bepaald geen hoogvliegers waren, als ik een gemiddelde onder 2** zie staan. Waarschijnlijk kan wat hier op staat als experimenteel worden gezien.

John Lennon was creatief wel een hoogvlieger maar kleunde aanvankelijk ook regelmatig mis, al dan niet dankzij Yoko.

Daar heb je gelijk in. Wel denk ik dat creatieve mensen als Lennon zich erg kwetsbaar op durfde te stellen, waardoor het risico bestaat dat je keihard op je bek kan gaan. McCartney heeft veel meer op safe gespeeld en heeft denk ik een wat stabieler karakter.

Hier de beschrijving van de extra CD's mocht je gaan voor de 2-CD versie of de 4-CD versie + DVD.
Al dit moois komt uit op 22 mei.

CD 2 (Bonus tracks): Another Day (single version from Ram Sessions), Oh Woman Oh Why (single version from Ram Sessions), Little Woman Love (recorded in August 1971), A Love For You (Jon Kelly remix and originally a Ram out-take), Hey Diddle (Dixon Van Winkle remix and originally a Ram out-take), Great Cock And Seagull Race (Dixon Van Winkle mix originally recorded around Dec. 1971 – here a version featured on BROW here), Rode All Night (out-take), Sunshine Sometime (out-take later used on Rupert The Bear animation music).

CD 3: Ram (mono version): Paul made a very limited edition of the Ram album for AM (mono) radio airplay and only distributed to radio stations. The mixes are not simply fold down mixes but actually different. (e.g. “Too Many People” has a longer fade out and the backing vocals are mixed much lower).
The track listing is the same as CD 1 (the standard original version).

CD 4: Percy “Thrills” Thrillington: Percy “Thrills” Thrillington is an alias Paul McCartney used to put together this orchestral arrangement of all songs on the Ram LP. Orchestra arranged and conducted by Richard Hewson. Track listing is the same as CD 1 (the standard original version) except there is no “Ram On (version 2)”. These are instrumental orchestrated versions of all tracks. Although recorded in 1971, the original Thrillington album was not released until 1977.

DVD: Video features include Ramming, Heart Of The Country, 3 Legs, Hey Diddle, Eat At Home On Tour, a selection of “Now Hear This” jingles (these are radio promo spots for Ram).

4 CD's... Geen probleem uiteraard.

Ik denk dat ik daar ook voor ga, al hangt het een beetje van de prijs af. Ziet er goed uit: een aantal interessante bonustracks, de mono-versie én het Thrillington-album uit '77. Persoonlijk had ik het zonder die laatste kunnen stellen, maar het is toch wel een mooie aanvulling. En áls ze dat album dan toch uitbrengen, hoort het natuurlijk bij deze box.

Er komen ook afzonderlijke LP's van het originele Ram-album én van de mono-mix.

Amazon.com roept $102.14

Komt er ook een vinyl versie ? Want ik koop geen CD's meer.

Haha, het moet niet veel gekker worden, wel?

Ja, maar dan wel de mono versie.

Ook, maar ook een 2LP-versie:
Amazon-link

Ben ook wel benieuwd naar de uitleg van deze - in mijn ogen - toch bizarre uitspraak.

Ach, bizar....je kan het vinyl kopen en de high-res bestanden downloaden, da's toch niet zo gek? Of op iTunes wat geluidsbestanden, desnoods illegaal. Het zou sowieso kunnen dat dit soort heruitgaves via vinyl en download komen en de cd helemaal wordt overgeslagen..:)

Ja, alles kan. Maar ik snap de verering van vinyl gewoon niet. Dat je geen cd's meer koopt omdat je alles downloadt, dan snap ik wel. Maar dat je dit album wil hebben op vinyl omdat je geen cd's meer koopt, daar begrijp ik helemaal niets van.

Is het dan zo vreemd dat iemand een voorkeur heeft voor iets ? Ik ging sowieso dit album op vinyl kopen, maar als je dan ziet dat er een re-issue komt, dan wil je die extra's toch ook op vinyl ? Ik heb niets tegen CD's, maar ik gebruik een platenspeler, waarom zou ik dan een CD kopen ?