Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Ik koop ook alleen maar cd's. Optimale geluidskwaliteit, overal en nergens makkelijk af te spelen. Gaat niet snel stuk en ze kosten ook niet veel. LP's, daar heb je per se een draaitafel voor nodig en die staat meestal in één ruimte. En het gaat krassen.

En toch moet ik zeggen, nu de LP al weer enige jaren in opkomst is, dat ik mij kan voorstellen dat je graag een mooie LP verzameling wilt hebben. Nu veel weer op LP verkrijgbaar is. Mooie LP's en lay-out, vinyl dat 180 gram weegt i.p.v. de oude 65.

Het is in ieder geval een stuk romantischer dan (illegaal) downloaden....

Nee joh, downloaden is zoveel gezelliger en bevredigender...

Ik heb Ram nog als 65 gram vinyl LP, naast de cd. In stereo!

Ah...een anti-vinyl-tiep! Die moet je ook hebben. Er valt ook niet veel van te snappen hoor, behalve een aanzienlijk beter geluid win je er niks mee; geen shuffle-play, je kan zo'n plak vinyl niet in je auto afspelen, enz. Onhandig grote hoes, veel groter frequentiebereik met van die heel lage bassen en een uitgebreide middenfrequentie waardoor het allemaal veel lekkerder wegluistert...en dan moet je de plaat nog omdraaien ook! Gelukkig is er die moderne cd; overzichtelijk afgeknepen frequentiebereik, stevige plastic hoes, ontwikkeld in 1980!

Komt binnenkort Deluxe Re-Issue + 96kHz-24bit release (HDTracks.com download).

Op http://www.superdeluxeediti... staan wat foto's van de komende reïssues.

Nog een deluxe editie die ik absoluut moet hebben..

Ook de promo video is er al
YouTube - RAMMING - Preview

Net de geremasterede versie geluisterd van een album dat ik al zo lang ken. En plots hoor ik weer hoe mooi dit album is. McCartney op zijn best.

Ik kan er een heel verhaal over ophangen (lees mijn volledige recensie op De krenten uit de pop - dekrentenuitdepop.blogspot.com, maar het kan ook in 1 zin: dit is de beste McCartney plaat. Punt.
Erwin

Ik weet niet of Ram beter is dan Band on the run. Het is niet zo consistent en overweldigend goed als Band on the Run.

Wat ik wel weet, is dat McCartney het nog prima doet in cd-land, met en zonder Beatles. Ik vond zelf alleen 13 pond bij nota bene Amazon wat aan de hoge kant, nog maar gezwegen over 22 euro bij de plaatselijke platenzaak.

Ik wil best geld steken in McCartney maar het gaat hier om 'vervanging van' de jaren geleden uitgegeven (en toen gekochte) geremasterde versie. Ik wacht nog even.

Ga eens kijken op CDwow Musician.. ik hoorde je ook al klagen over Americana van Young...
Die was ook gewoon 9 euro(nu 10,99) bij CDwow... deze kost ook(hangt van je maatstaven af), vrij weinig.

2 Disc versie voor 13,99

Enkele disc versie voor 11,99

Metname die deluxe(2 disc) verzie is vrij goedkoop..

Ja, ik zit te jammeren om niets.

Zie dat ik bij Amazon heb gekeken bij de Deluxe versie van Ram, een enkel album kost 7 pond 99

Ik betaal het anders wel hoor, als het moet. Neil Young had ik al besteld (ben in afwachting van) maar dat is dan ook een nieuw album.

die 7,99£ gaat met zijn 9,99 euro(+ eventuele verzendkosten) de 11,99 van CDwow niet ver ontlopen, de bezorg tijden zijn aangescherpt, wat ik als zeer positief ervaar.

Het lijkt wel of de pond wat duurder begint te worden t.o.v. de euro. Dat zou nu werken in het voordeel van cdwow.

Ik spaar altijd een paar cd's op en zit daarom altijd boven 25 pond en daardoor geen verzendkosten bij Amazon. Bovendien binnen enkele dagen in huis en zeer schappelijk in retour zenden en geld terug betalen.

CDwow, niet schrikken, bezorgt nu ook in 3 tot 5 werkdagen

Geen idee, of hij zeldzaam is maar heb vandaag de originele Vinyl versie uit 1971 gevonden.
De Stereo versie. Die kon ik natuurlijk niet laten liggen, en wat is dit fantastisch!
Heerlijke solo's. Een sfeertje dat me af en toe aan The beatles doet denken en soms zelfs een beetje als Neil Young (klinkt raar zeker?)
McCartney zingt erg goed, en speelt goed gitaar al heeft hij ook een erg sterke band achter zich. 4,5*

De 2cd special edition is echt geweldig. Heerlijke B-kantjes op cd 2. Ram is heel afwissend en klinkt erg fris vanwege de spontaniteit die doet denken aan 'McCartney' maar daarnaast ook een aantal slimme producties (Uncle Albert / Admiral Halsey, The Back Seat of My Car) die McCartney's groeiende ambities lieten horen. Een unieke mix. Band on the run blijft toch mijn favoriet maar Ram
behoort zeker tot de beste platen van McCartney.
Wild life als bonus tracks? Lijkt me sterk.

De nieuwe versie uit 2012 klinkt inderdaad prachtig. Maar je krijgt bij de enkele cd alleen de oorspronkelijke tracklist van Ram.

De remaster uit de jaren '90 had dan nog als extra tracks Another day en Oh Woman, Oh Why. En kan om die reden niet worden weggedaan.

Another Day en Oh Woman, Oh Why staan op de tweede cd, las ik in Lust For Life.

Vooral dat tweede nummer vind ik echt fantastisch!

Een half puntje er bij voor het prachtige refrein bij Long Haired Lady.

Ik begrijp nooit zo goed wat iedereen tegen Linda McCartney heeft (gehad). Natuurlijk stonden haar muzikale en vocale bijdragen volledig onder controle van Paul en werden ze pas geopenbaard als Sir Paul er zijn fiat aan gaf.

Linda is voor mij meer van het type middle-of-the-road rock die onder supervisie van Paul daar nog een behoorlijke graad in heeft gehaald.

Ze klinkt mij over de hele duur van de solo carriéres van Paul McCartney en John Lennon in ieder geval een stuk aangenamer dan Yoko Ono in de oren, die ik zo erg vind dat ik haar bijdrage op albums van John Lennon altijd skip. Bij gebrek aan talent kan bescheidenheid en goede begeleiding nog een reddende engel zijn.

Yoko Ono ontbeerde beiden.

Maar misschien zijn de grieven tegen Linda McCartney wel gericht op haar bijdrage in het hele proces rond het uiteenvallen van The Beatles en krijgt zij daarvoor een deel van de schuld. En leidt dat ook automatisch tot veel kritiek op haar werk.

Maar ik kan met alle wil van de wereld op Ram geen foutjes of irritante trekken van haar kant ontdekken. Waren die er al, dan heeft Paul alles onhoorbaar weggepoetst en dat geldt gelijk voor alle McCartney & Wings projecten waar Linda aan heeft deelgenomen.

Die 'fucking beetles' op de achterzijde van de hoes spreken overigens ook boekdelen. Nee, de relaties waren behoorlijk bekoeld.....

Persoonlijk heb ik niets tegen Linda, een grote steun en toeverlaat voor Paul, een briljant fotograaf, een serieus voorvechter voor vegatarisme en een warme persoon.
Maar goed zingen of enige muzikaal talent? Nee dat heb ik bij haar nooit kunnen ontdekken. Wel kan ze door haar bijdrage een lekker pretentieloos sfeerje neerzetten, het hoeft allemaal niet zo serieus. Daar kon Paul haar goed voor gebruiken.
Tja...en Yoko is een heel ander verhaal. Dat is zo'n sterke persoonlijkheid, die haat je of je houd ervan, in ieder geval nog steeds succesvol in de Amerikaanse Dance charts waar ze ongeveer 10 nr 1. hits heeft gehad.

YouTube - Linda McCartney - Sugartime
YouTube - Yoko Ono - Death of Samantha

Linda was zeker geen muzikaal talent en Paul maakte zeker een statement naar zijn ''oude partner'' door zo duidelijk met zijn nieuwe in de studio te duiken. Ik denk dat ze zeker heeft bijgedragen aan de nieuwe 'doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg'-koers van McCartney en Wings in de jaren '70. Ik denk ook dat McCartney's uiteindelijke grote succes midden jaren '70 (hoogtepunt: Wings Over America) voor een aanzienlijk deel te danken is aan Linda.

Dat vind ik echt te veel eer voor Linda, hoe aardig en 'gewoon' ze ook was.
Het grote succes van Wings is toch voornamelijk 99,9% te danken aan McCartney zelf. Zijn songwriters kwaliteiten hielden na the Beatles niet op. Ik denk dat het qua succes niets had uitgemaakt of Linda McCartney achter het orgel had gezeten of niet. Wings draaide tenslotte maar om één persoon.

Eens met devel-hunt. Wings was Paul. Ik denk dat Linda op de achtergrond een stabiele en motiverende factor in zijn prive leven was, waardoor hij zijn muzikale carriere heeft kunnen voortzetten zoals is gebeurd. En natuurlijk hartstikke leuk, dat Linda mee op tournee ging en een nootje meespeelde, maar daarmee houdt de invloed van Linda muzikaal gezien wel op.

Even dwarsliggen: beide reacties hebben mijn bijdrage (met name de eerste zin ervan) niet goed gelezen; daar staat toch echt:"Linda was zeker geen muzikaal talent". Echt waar!

Paul zat eind '69/begin '70 stevig in de depressie en begon behoorlijk te drinken. Het feit dat hij van de vier Beatles fysiek en geestelijk het gezondst door de jaren '70 heenkwam is voor een belangrijk deel te danken aan Linda.... De reis naar New York was door haar geinspireerd en was een welkome afwisseling van het boer'n-leven in Schotland en Paul's stoffige flat in London.
Het fraaie van dit album is dat de ''frisse'' invloed van New York/het gelukkige leven er behoorlijk inzit. Een frisse start in een andere studio (het eerste solo-album was hier en daar nog gemixt in de aloude Abbey Road Studio), andere musici.

McCartney was trouwens behoorlijk van slag door de negatieve recensies op dit album, vooral van de generatiegenoten van de Rolling Stone.

Linda was geen muzikaal talent, maar heeft wel voor een belangrijk deel het geluid van Wings (zo vertaal ik je opmerkingen over de doe-maar-gewoon-koers en het succes van Wings over America) medebepaald? Leg dat eens uit dan?

Het aanzienlijke aandeel van Linda in het succes van Wings was haar rol als partner, steun en toeverlaat zoals devel-hunt het eerder noemde, niet op muzikaal vlak. Daar was ik het mee eens en dat is volgens mij wat we alledrie bedoelen.

Over dat laatste zijn we dan definitief eens!
Het geluid van Wings zit al een beetje in Uncle Albert/Admiral Halsey op dit album, ook op "Eat At Home"; het hele idee van harmonievocalen door mw. McCartney op Wings-nummers als Mrs. Vanderbilt. Op Ram besloot McCartney z'n echtgenote deel te maken van de "McCartney-sound". Ondertussen had mw. McCartney zelf geen Yoko-iaanse ambities, maar hield zich aan de manlief bedachte vocalen en hun stabiele huwelijk blééf het toonbeeld van rust en gezelligheid gedurende de roerige jaren '70 en de rommelige jaren '80! (Ondertussen was Macca inmiddels wel de minst coole Beatle geworden, maar da's een ander verhaal).
Kortom: Linda's (beperkte) zang werd dankzij Paul's handige arrangementen een vast onderdeel van het solo/Wings-geluid en hun stabiele relatie hield Paul actief en fit!:)

Rolling Stone hoofdredacteur Jann Wenner was één van de beste vrienden van de Lennons, hij koos duidelijk partij voor Lennon. Alles wat Lennon maar ook Ono maakte werd door Rolling Stone de lucht in geprezen. Lennon gaf in die tijd ook zijn bekendste interview allertijden aan Jann Wenner. McCartney's werk werd stelselmatig de grond in geschreven door Wenner, misschien aangemoedigd door Lennon. Hetzelfde gebeurde met vrijwel alle solo platen van Harrison in de periode 73/82 allemaal hele slechte recenties. In 1971 werd RAM door Rolling stone neergezet als oppervlakkige muzak terwijl Yoko Ono's dubbel lp FLY als een heus meesterwerk werd ontvangen. Lennons invloed binnen de redactie van RS was in die jaren duidelijk.

...bleek ook wel duidelijk uit de openingszin van de recensie:

als McCartney zélf met dit album alle goede muziek uit de jaren '60 definitief de nek omdraaide. Opvallend was dat in de advertentiecampagne voor de heruitgave er een speciale advertentie voor de Rolling Stone werd gemaakt waarin dit citaat nog 'ns terugkwam...tijden veranderen.

Die teleurstelling was trouwens breder; pas de laatste tien jaar is de visie van de muziekpers op dit album aan het veranderen....mijn eigen theorie is dat veel generatiegenoten in de vroege jaren '70 McCartney het uiteengaan van de Beatles bijna persoonlijk aanrekenden. Tja, dan kun je prachtige elpees maken, maar als George, John of Ringo niet meespelen blijf je iets missen... En tijdens het maken en uitbrengen van Ram zat de onderlinge relatie tussen John en Paul op een absoluut dieptepunt en zoals devel-hunt al zei; de hippe New-Yorkse jongens vonden John's activisme veel interessanter dan het feit dat Paul z'n eigen schaapjes scheerde....