Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Zeker mooi gezegd. Licht, hoop en melancholie, ja, dat zijn mijns inziens precies de juiste woorden om deze plaat te beschrijven. Bij "Sparkle In The Rain" komt de muzikale wind uit een hele andere richting, maar persoonlijk vind ik dat album (bijna) net zo briljant.

haha mijn ouders vinden die cd zo geweldig. Ik ben dus ook al helemaal doodgegooid met die muziek. Niet dat ik het erg vind. Integendeel. Na een tijdje worden die nummers steeds leuker!!

een 3,5

Ben bang dat ik me bijna totaal niet kan vinden in de vele uiterst positieve commentaren over dit album op mume. Ik vind de CD hopeloos vlak en monotoon klinken in zowel compositorisch als productioneel opzicht. De meeste tracks blijven oeverloos steken in dezelfde patroontjes waardoor de verveling bij mij vrijwel onmiddellijk toeslaat. En 't geluid kent 'n bijna totale afwezigheid van dynamiek, er zijn nauwelijks verschillen tussen hard en zacht. Jim Kerr's stem is bovendien heel weinig pregnant t.o.v. de instrumenten gemixt en - net als de instrumenten - gedompeld in 'n wazig bad van nagalm waardoor z'n zang me geen moment pakt en ik me bij voorbaat al niet meer voor de teksten interesseer. Die moeten immers boeiend worden gebracht en aan die voorwaarde wordt wat mij betreft dus niet voldaan. Enkel 'Promised you a miracle' en met name 'Somebody up there likes you' - zowat 't enige nummer waar nog sprake is van 'n interessante opbouw en afwisseling - kunnen me nog bekoren. Verder laat dit me - ondanks meerdere welwillende pogingen - compleet onverschillig.
2* kunnen er nog vanaf omdat 't me niet per se tégenstaat, maar 't is krap aan...

Tsja, het is niet iedereens droomvakantie, die van mij wel gelukkig. Herken me daarom ook in geen enkele van de punten die je opnoemt.

Dat gevoel had ik dus ook. Voor mij staat dit album als een huis. Ik had er wel begrip voor gehad als iemand zou zeggen dat het te bombastisch klonk. Maar totale afwezigheid van dynamiek??
Als er een band was die dynamisch klonk in deze periode, was het Simple Minds wel.

Ik doel niet op de dynamiek van de muziek zelf - hoewel ik die ook vind tegenvallen - maar meer over die van de opname. Alles speelt zich af binnen 'n erg beperkt bereik waarbij het verschil tussen de zachtste en de hardste klank erg klein is. Dat zorgt wat mij betreft voor 'n vervlakkend effect.

Is prima, ik ben ook niet van plan iemand z'n droomvakantie weg te nemen. Gelukkig ben je niet in de potsierlijkheid vervallen door - zoals iemand op pagina twee in deze thread dat WEL deed bij iemand anders - me te bevelen om dit album goed te vinden aangezien ook niet-fans 'm erkennen als "MEESTERLIJK GOEDE PLAAT". Dat was toch wel de merkwaardigste post die ik tot nu toe gezien heb hier. Kon haast niet geloven dat 't serieus bedoeld was.

glittering prize is echt zonneschijn!
op mn meest sombere momenten kan dat liedje me helemaal op vrolijken.
de rest van het album vind ik oke, niet meer, niet minder.
maar god, alleen al voor zon uitschieter als glittering prize zou ik em nooit weg doen.
shine on! shine the light on me.

Eigenlijk ontdekte ik dit album pas toen ik 16 jaar was; 7 jaar na de release datum. New Gold Dream duidde voor mij een nieuwe periode in mijn leven aan. Ik ging naar de grote stad naar school, en New Gold Dream hield me het eerste jaar in Nijmegen op de been.
Ik ontdekte dus pas na de bloeiperiode de New Wave, en wilde die in 2 jaar tijd herbeleven. Ik kleedde me zelfs als Jim Kerr. Hier door kwam ik in een sub-groepje, waarna ik vervolgens via Empire And Dance (en vooral via I Travel) me steeds meer ging verdiepen in andere bands zoals Joy Division en The Mission.
Als ik dit album draai, dan ruik ik weer het grasveldje voor onze school; dit is blijkbaar de belangrijkste reden waarom ik dit album zo blijf waarderen.
Ik vroeg me af of meerderen zo'n gevoel bij dit album hebben.

Heel mooi gezegd. Ik ruik wel geen grasveldje ( ), maar het is een album waar zoveel gevoelens en herinneringen mee verbonden zijn ... Alleen al daarom blijft dit album voor mij een absoluut meesterwerkje.

Dat ´81-82-83-84´ in het titelnummer, zijn dat jaartallen? Worden de jaren 1981 t´m 1984 bedoeld? Zo ja, waarom worden die meerdere malen genoemd?

Volgens mij worden er inderdaad de jaartallen mee genoemd.
En waarom ze achter elkaar genoemd worden weet ik niet; ik zal het Jim Kerr vragen.

Ben er eindelijk nog eens aan toe gekomen om deze prachtplaat van de Simple Minds op te zetten, het was eeuwen geleden dat ik hem nog geluisterd had..
Ben ook net tot de ontdekking gekomen dat ik hier nog geen berichtje had bijgezet..

Een woordje uitleg dan maar..

New Gold Dream is voor mij een heel belangrijk album geweest.
In een vroeger tijdperk waar ik luisterde naar Will Smith, Madonna en Michael Jackson (ik was toen 11 jaar ofzo) en mij vooral bezighield met het verzamelen van "best-of's" en "greatest hits-en". Maar ik was vooral geïnteresseerd in de muziek van de jaren 80 (nu nog trouwens), band als 'Duran Duran' en 'A-ha' kregen een dagelijkse rotatiebeurt in mijn cdspeler. Ik had ook een album van Simple Minds(wat toen mijn favoriete 'oude' band was), namelijk de verzamelaar 'Glittering Prize'. Het enige wat ik van hen kende waren dus de hits. Ik had toen niet de behoefte om reguliere albums aan te schaffen omdat ik dacht dat ik het 'beste' toch had..

Tot ik op een dag het nummer 'New Gold Dream' op de radio hoorde! Onmiddellijk herkende ik Jim's stemgeluid en heb meteen een cassettebandje genomen en de rest van het nummer opgenomen van de radio. Ik was helemaal overdonderd door het nummer, vooral de laatste 2 minuten ervan. Ik heb het daarna ook ontelbare keren terug opnieuw afgespeeld op mijn radio. Vanaf toen wist ik dat ik mij eens moest verdiepen in de Simple Minds.

New Gold Dream is het eerste reguliere album wat ik ooit van een 'oude' band heb gekocht en dat is me uitstekend bevallen. Daarna volgden Sons & Fascination en Empires & Dance. En zo ben ik vervolgens ook bij bands als The Cure en Siouxsie and The Banshees terecht gekomen en werd mijn cd collectie langzaam maar zeker wat groter.

New Gold Dream is jarenlang mijn favoriete album geweest, net als Empires and Dance, maar hebben nu een beetje plaats moeten maken voor andere mooie albums.
Uiteraard toch 5 sterren!

Ja, en toen viel 't muntje tóch nog. Verhoogd van 2 naar 3,5 dus.

Ontgoochelend lage plaats in de top 250 ...
Die top 250 hier, met vooral de zielige top 10, is eigenlijk pijnlijk. Maar ja, ieder zijn mening he.
Nu ik lees hoe de top 250 samengesteld wordt, vermindert het de ontgoocheling een beetje. De wijze waarop vind ik trouwens niet correct, maar ok, weer ieder zijn mening he.
En uiteindelijk, wat betekent een toplijst eigenlijk? Niks ...

absoluut, net zo'n grasveldje bij school, en net zo'n subgroepje, al was het dan midden in die periode, Duran Duran met Rio, The Cure, Depeche Mode, en nog meer sub Cabaret Voltaire

En eigenlijk ben ik altijd in een droom blijven hangen, zonder het als uitvlucht van de werkelijkheid te zien.

Tegenwoordig vooral veel Radiohead en Interpol.

Maar New Gold Dream blijft, voor altijd!!!!!!

Vandaag weer de hele dag in Nijmegen op een grasveldje rond gehangen. Nijmegen de stad van de grasveldjes.
Wordt tijd dat Simple Minds in de Goffert komen.

Leuk referentiekader, dat grasveldje. Het zorgt er wel voor dat de muziek die daarmee verbonden is een nog sterker karakter krijgt. Het album New Gold Dream is voor mij ook verbonden aan de "grote stad" en dan met name Den Bosch. Nijmegen in iets mindere mate omdat ik daar wat verder vandaan woonde. Ik ontdekte het album toen ik naar de Sociale Academie ging. Het was het tijdperk dat ik New Wave ontdekte terwijl het eigenlijk al weer op z'n retour was. New Gold Dream van Simple Minds maakte de diepste indruk op me. De impact van songs als Someone Somewhere in Summertime en New Gold Dream was gigantisch. Er klonk weemoed in door maar vooral hoop, hoop in de toekomst die nog helemaal open lag. Dat gevoel heb ik daarna nooit meer zo sterk gehad. Het zorgt er ook voor dat het nog steeds mijn favoriete album allertijden is.

Theme for great cities.

Ik vind dat zo mooi gezegd, weemoed en hoop verbonden. Ik heb het sinds mijn jeugd altijd zo ervaren en ervaar het 20 jaar later nog steeds zo. En het is een aangenaam gevoel vast te stellen dat mijn gedachten ten opzichte van het album net zo door anderen beleefd worden.

Uitstekend verwoord. In een tijd van koude oorlog waar doemdenken de gewoonste zaak was, kwam Simple Minds met een album van hoop. Een oase van bemoedigende muziek die je weer deed geloven in een toekomst.
Monumentaal album.

Heb ik dat gehoord, zonder het bewust te beseffen!

Het is zeker aangenaam om te constateren dat er meer mensen zijn die precies hetzelfde gevoel bij een album hebben. Leuk om jullie reacties te lezen musicboy, Droid en deric raven. Mijn liefde voor dit fantastische album wordt er alleen maar sterker door.

Ik stond dan ook versteld van de reacties.

Koude oorlog, doemdenken? De Simple Minds die in sombere tijden hoopvolle muziek maakten? Lees ik het verkeerd hier? Was er geen Abba, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Duran Duran etc.etc.?

Het was (weer eens) een tijdperk waarin ergens oorlog werd gevoerd, waarin mensen bang waren dat ze een atoombom op hun kop zouden krijgen of dat er geen werk meer zou zijn. Klopt! Maar dat was toen al dertig jaar, veertig jaar zo. Kijk eens wat een prachtige, mooie, trieste, vrolijke, lelijke en melancholieke muziek er gemaakt is door die decennia heen!

Kijk dan ook eens naar de tijd van nu waarin we allemaal zekerheid hebben of die bij DSB kunnen lenen, waarin het niet meer precies duidelijk is wie de vijand is, if any. We hebben nu op TV het totale niets en de muziekbusiness schiet als een raket hapklare brokken plastic de ruimte in, kortom lang leve de gezapigheid.

Neemt niet weg dat Simple Minds een leuke band is, dat Jim Kerr en Bono best mates waren en dat het toen vooral ook een leuke tijd was!

Promised You A Miracle

Sorry hoor, maar nu is er ook heel veel leuks, net als er toen plastic was, het is maar wat je ziet.

Het is maar wat je leest, Ghans, of lezen wil.

EN HIER VOORAL WAT JE HOORT

oh sorry Capitals ....

Ik denk niet dat het zin heeft te discussiëren als je niet met argumenten komt.

Deze tijd heeft zeker z'n leuke kanten, voor mij wel in ieder geval. Het leukste is nog dat er steeds meer nieuwe bandjes komen die muziek gaan spelen met als voorbeeld de bands van de vroege jaren tachtig.

deze discussie zal ook wel weer verwijderd worden, omdat het aan het album voorbij gaat, maar goed, argumenten

iedere tijd heeft z'n leuke dingen en ik ben vooral blij dat ik steeds weer iets nieuws, triests, melancholisch hoor, zo krijgt iedere tijd z'n landmark

van de Simple Minds, en Duran Duran, en Cabaret Voltaire, via Throwing Muses, Coil en Meat Beat Manifesto, naar Radiohead en Coldplay, en nu Interpol en Editors ..... en discussies worden het nooit Sheplays, muziek is namelijk geen discussie omdat je iemand met argumenten niet kan overtuigen van smaak, dat zit in je

muziek kies je niet, muziek kiest jou