Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Erg goed album. Voor mij ook voor een groot deel jeugdsentiment, maar als geheel sterk.

sterk album,een plaat die ik nog steeds graag hoor,en het beste album van de simple minds
kortom een echte parel

Mijn beste Simple Minds album, zonder twijfel. Het instrumentale "Somebody up there likes you" wordt nog steeds vaak gebruikt als achtergrond muziek in TV programma's. Vorige week ook weer... Ik zei tegen een vriend: "He, dat is muziek van de Simple Minds". Hij kon het bijna niet geloven, want hij kent SM alleen van de grote hits als "Don't you (forget about me)". Het was een aangename verrassing voor hem.

Voor mezelf heb ik een eigen versie van dit album gemaakt: uitgebreid met bijvoorbeeld de instrumentale versie van "Glittering Price", die ik nog beter vind dan de normale versie. Ook heb ik een langere versie van "Someone, somewhere in summertime" toegevoegd. Zo duurt mijn CD ruim 70 minuten en dat is pas genieten...

Dit was het hoogtepunt van The Simple Minds - wat hierna kwam (zie aldaar: SITR, OUAT) vind ik echt minder dan wat eraan vooraf ging.

De vele wisselingen van producer hebben SM geen goed gedaan - veel wisseling in geluidsbeeld. Deze had volgens mij ook beter gekund; vinyl is beduidend beter dan cd (andere mix?) - wellicht dat remasteren een beetje soelaas kan bieden.

Een parel van een album. Eigenlijk te laag geplaatst, hoort in de top 10, of toch zeker top 20 aller tijden. Je zou kunnen zeggen smaken verschillen, maar ik denk dat de ware schoonheid van dit album niet zo aan de oppervlakte ligt. Je moet deze plaat echt een aantal keren luisteren, ook al klinkt ie best toegankelijk. Na 20 jaar verveelt deze plaat nooit, ook al draai ik hem soms hele tijden niet. Terwijl ik een band als Coldplay echt niet meer kan horen, om maar's wat te noemen. Het is inderdaad typsich dat sommige mensen deze band vroeger haatten (vooral de gemiddelde "OOR"-reporter) terwijl de klasse er vanaf druipt, althans vooral van deze plaat want helaas zijn de Minds hun goddelijke inspiratie na 1984 snel verloren, op een paar stuiptrekkingen na.
Het klinkt arrogant, maar deze plaat vraagt om een zekere gevoeligheid om de werkelijke kwaliteit van dit album te kunnen herkennen. het is betoverend mooi, maar de muziek heeft een bepaald trillingsniveau die niet door iedereen herkend wordt. Maar als je erdoor geraakt wordt, dan komt het heel diep binnen.

New Gold Dream is de regenboog achter de donkere wolken van de jaren 80. Een heerlijke toegankelijke overgangsplaat van experimenteel naar mainstream.
Eigenlijk ontdekte ik dit album pas toen ik 16 jaar was; 7 jaar na de release datum. New Gold Dream duidde voor mij een nieuwe periode in mijn leven aan. Ik ging naar de grote stad naar school, en New Gold Dream hield me het eerste jaar in Nijmegen op de been.
Ik ontdekte dus pas na de bloeiperiode de New Wave, en wilde die in 2 jaar tijd herbeleven. Ik kleedde me zelfs als Jim Kerr.
Als ik dit album draai, dan ruik ik weer het grasveldje voor onze school; dit is blijkbaar de belangrijkste reden waarom ik dit album zo blijf waarderen.
En wat staan er meesterlijke nummers op; New Gold Dream (81-82-83-84), Glittering Price, Big Sleep, Promised You a Miracle en natuurlijk ook Someone, Somewhere in Summertime. Deze nummers horen tot de top van alle muziek uit de jaren 80. De plaat van Simple Minds die je moet hebben.

@DR - mooi verhaal, mooie beelden; ik heb er een halfje bovenop gedaan.

Ik vind "Hunter and the Hunted"ook een topnummer.
Mooiste SM plaat; hier was de positieve boodschap nog te dragen.
Later minder - vooral de verfoeide "la, la, la, la"(live)-tijd .

I agree.

Behalve dan dat NGD het beste nummer is wat hierop staat

Voor mij ook het hoogtepunt van Simple Minds met enkel pareltjes van songs. Nadien ging het langzaam maar zeker bergafwaarts, de bombast en het grote gebaar hadden meer en meer de overhand.

Het titelnummer is ook wat mij betreft het beste nummer van dit album. Trouwens, het openings nummer behoort samen met het titelnummer tot mijn favorieten

I agree to.....samen met Sons and Fascination en Sister Feelings Call

En Empires and Dance natuurlijk.

Eigenlijk zijn alle albums uit de jaren '80 behoorlijk tot uitstekend met deze "New Gold Dream" als uitschieter. Vanaf de jaren '90 hebben Simple Minds nauwelijks goed materiaal uitgebracht, hoewel hun recentste album (nu al 3 jaar geleden) best meeviel.

Als ik tot mildheid word gebracht, is mijn bod 1985 - ultimately.



Tja, kende je SM niet van voor die tijd is dat begrijpelijk; daarvoor zijn er 2 gezegden: "een kinderhand is gauw gevuld" en "in het land der blinden is éénoog koning."

Kende je SM wel, waarom zou je dan dat lat opeens lager leggen - vroeger lag die voor SM hoog - mede door de standaard die ze zelf hebben gezet met de genoemde albums - en konden ze zich ook kwalificeren voor de top.

Niet voor niets zingt Madge: "Don't go for second-best baby".

Ik vind wel dat je een beetje badinerend doet over de mening van LucM; ik volg hem weleens en ik weet bijna zeker dat hij het hele SM oeuvre van de 80's goed kent. Je hoeft het er natuurlijk niet mee te zijn, maar ik ben het wel eens met lucM; het enige wat ik zelf van de 80's van de SM vind is dat het begin van de 80's behoorlijk was , NGD en SITR goed, en OUAT en SFY weer behoorlijk.

Nou dat valt toch wel mee? Ik ben het eigenlijk met zowel Mjuman als LucM wel eens. De jaren 80 Minds waren behoorlijk tot (zeer) goed. Persoonlijk vind ik de platen t/m SITR goed tot zeer goed. OUAT vind ik behoorlijk pet. Het live-album en SFY vind ik daarentegen wel weer redelijk. Pas in de jaren 90 kwam het echt grote verval, waarvoor de late jaren 80 de aanzet vormden.

Dit is een eerder citaat van LucM en daar kan ik me in vinden. Mijn laatste opmerking hiervoor was een beetje dollen.

Langzamerhand is het geen geheim meer hoe ik over SM denk: ik vond het een band met potentie, ietwat onevenwichtig in het begin en vanaf E&D - in vorm komend (dat zou ik dan 3,7 noemen; de 2 voorgangers 3 en 3,25); de lijn loopt door naar SAF/SFC (de tweeling) met een 4, NGD een 4,5; SITR (3,75- hoofdzakelijk productietechnisch: galm, echo etc.); OUAT (idem 3,75 - beter productie, maar songs minder). Na 1985 ben ik persoonlijk klaar met SM en kijk ik naar andere bands (nieuwe combinaties/invloeden). Reden: SM kende geen vernieuwing meer en creatieve bloedarmoede of eenvormigheid en het nare pseudo-messiasgedrag op het podium van Jim Kerr). Zoals ik eerder aangaf, kent SFY te veel 'draken' - ik noem er twee: "Belfast Child" (een wonderschone traditional die onder een andere titel o.a. door Sandy Denny/Fairport Convention is gespeeld) en "Biko" - ik heb Peter Gabriel gezien in de Rai (of Jaap Edenhal) in '82 en dit was toen een 'cornerstone' in zijn show - één woord: kippenvel.

Dit is m.i. de beste SM plaat - al draai ik 'en niet het vaakst.

Mjuman, zo heb je het wel duidelijk omschreven wat je van de muziek van de SM vind in de 80's; als jij het vanuit deze invalshoek omschrijft kan ik me er wel behoorlijk in vinden.

Chameleon, ik ben het niet helemaal met je eens over de albums voor NGD en over OUAT en dat weet je zo langzamerhand wel, maar dat hoeft ook niet want het is jouw mening en dat is vanzelfsprekend oké. Over NGD , hier het topic, zijn we in ieder geval beide tevreden.

De DVD uitvoering ken ik niet, ik heb wel de remaster en de SACD. Beiden klinken zeer goed ! De remaster kun je bijna overal vinden voor 8 euro, de SACD daarentegen is bijna nergens meer te verkrijgen.

Over welke dvd gaat het?

De DVD-audio uitvoering.

Voor mij de uitschieter als het om Simple Minds gaat, al vind ik de albums die voor New gold dream verschenen ook niet slecht, maar dit album heeft voor mij net dat beetje extra in de vorm van het titelnummer, Glitteing prize, Big sleep, King is white and in the crowd en Somebody up there likes you. Het zijn nummers die ik met de jaren ben blijven draaien en war ik nog even veel van geniet.

Heb de LP nu voor het eerst op en meteen viel me Someone, Somewhere in Summertime op; Wat een geweldig nummer, die ook vroeger vaak werd gedraait tijdens feestjes thuis als ik me nu goed herinner

Begint goed!

Erg goede popmuziek dit, pas ontdekt dankzij een vriend van me die veel jaren '80 muziek luistert. Het titelnummer en Glittering Prize ken ik nog van de radio. Fijn plaatje opzich. Favorieten zijn nu nr. 1, 6 & 7.

Wat zijn nog meer goede albums als het om new wave / jaren '80 pop gaat?

Tears For Fears - The Hurting
Talk Talk - It's My Life
Depeche Mode - Some Great Reward

Bedankt deric raven. The Hurting ken ik al, is best aardig met het briljante Pale Shelter, Start of the Breakdown enzo. It's my life van Talk Talk gaat het worden om te proberen, bedankt.
Als iemand verder nog suggesties heeft , stuur me een berichtje, en niet in dit topic . Mijn fout, sorry.

ja, dit gaat over simple minds en new gold dream , hun doorbraak maar niet die van mij !!!

trouwens zeer zwak geproducet dit plaatje , je moest voor de lp je volume dubbel zo hoog zetten als normaal, wie heeft dit ook meegemaakt of had ik een persing gemaakt in het oostblok ????

heb hem dan maar in de vuilbak gekieperd , later cd aangeschaft , niet remasterd , en weer hetzelfde ,

weet er iemand of die cd bestaat geremasterd , want de nummers zijn zo slecht nog niet .

Kan goed dat jouw versie uit het Oostblok komt.
De hoes van Empires And Dance volgens mij ook.

och deric , als het maar de hoes is , geen probleem , maar de muziek opname , da's een ander paar mouwen