Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Ik ben bang dat de verkoopcijfers van Once Upon A Time die van deze destijds flink overtroffen.. grote publiek heeft de smaak van koeienstront natuurlijk Daarnaast was The Breakfast Club een flinke opsteker voor Simple Minds, toen werd Don't You ineens internationaal.

Platenmaatschappij zitten op verkoopcijfers als vogels op hun eieren. Ik heb nooit cijfers gezien en zou dat graag willen; soms vind je bij een wiki cijfers, maar vaak is het dan zoeken naar de ratio erachter (welke periode, welk tijdvak).

Afgaand op wat je vindt 2ehands op vinyl is alles na New Gold Dream beter verkocht; vanaf Once Upon a Time vind je de albusm veelal in de 1 en 2-eurobakken. Alles voor New Gold Dream is lastiger te vinden, maar nog niet zeldzaam - uitzonderingen (speciale versies) daargelaten. Al is de beleving (selective retention immers) subjectief, was in mijn herinnering NGD destijds wel een goedverkopend album. De eerste twee van U2 waren idd ook geen blockbusters vanaf het begin. Al stonden op Boy destijds wel veel mensen te wachten.

Don't You - heel vreemd, zorgde ervoor dat een heel ander publiek naar The Simple Minds ging vragen.

Wikipedia:

New Gold Dream's hoogste positie in de Nederlandse album top 100 is nr. 33. Met uitzondering van Neapolis scoorden alle studioplaten na New Gold Dream beter. De studioplaten van voor NGD hebben de album top 100 nooit gehaald.

Objectief gezien was New Gold Dream helemaal niet hun beste en bestverkopende plaat, maar bijna iedereen vind dit wel hun beste plaat en denkt dat dit daarom hun bestverkopende plaat was. Beste platen waren Once Upon A Time, Live In The City of Light en Street Fighting Years. Ga je kijken naar absolute verkoopaantallen, dan zal NGD wel een van de meestverkochte albums van Simple Minds zijn.

Sorry, da's dus precies wat ik bedoel: die klomperlandse lp-top100 zal mij echt compleet sausage wezen ("Promised you a sausage roll") .

Een plaat kan hier 33 zijn en in de UK 40 en daar 10* zo goed verkopen als hier. Ik doelde dus op wereldwijde verkoopsuccessen, ahv betrouwbare cijfers.

Van een band als Talk Talk kan je gek genoeg met enig zoekwerk wel een aantal cijfers achterhalen, al kan ik je niet vertellen op welke plaast die dan in de NL lp-top100 stonden.

O.k. ik denk dat in de UK van de single Promised You a Miracle minder aantallen zijn verkocht dat van bv van It's A Shame van Talk Talk of Chant No 1 van Spandau Ballet en ik weet zeker dat wereldwijd van de single True van Spandau Ballet meer aantallen zijn verkocht dan van It's A Shame en Promised You A Miracle samen. Vind ik daarom Spandau Ballet een betere band dan Talk Talk of Simple Minds? Ik niet, iemand anders vind dat wel.

De trent die je ziet in de Nederlandse top 100 zie je ook in Engeland. Sparkle In the Rain en Once Upon A Time werden veel beter verkocht in het jaar van uitkomen dan New Gold Dream in het jaar van uitkomen.

Sterker nog Mjuman: Don't You zorgde ervoor dat heel de USA naar Simple Minds ging luisteren. Simple Minds was voor Don't You nog niet echt doorgebroken in Amerika. Was Don't You een slecht nummer? Nee, het was het perfecte nummer op het perfecte moment en iedereen die Simple Minds en U2 wel goed vond, die vond dit ook een wereldnummer en als je in de USA een nummer 1 hit scoort dan is dit ook een wereldnummer. Het nummer was helaas niet door Simple Minds geschreven en mede door de vercommercialisering van het product Simple Minds is Derek Forbes uit de band gestapt.

Ik durf te beweren dat veel mensen die toen van SM hielden Don't You een verschrikkelijk nummer vonden. Kerr en co hielden er zelf ook niet van, tot dat het een nummer 1 notering in The States werd. Derek Forbes is uit de band gezet door Kerr, muzikale meningsverschillen oké, maar hoofdzakelijk door de amoureuze escapades van Forbes en daardoor te laat of helemaal niet komen opdagen bij rehearsels.

Wat ik altijd wat hypocriet heb gevonden
is de publieke afkeer van Jim Kerr tov Don't You.

De groep speelde het liever niet live.

Maar het album Once upon a Time
is toch wel behoorlijk richting Don't You geschreven.
De singles van dat album volgen allemaal het pad
dat met Don't You werd gevonden richting charts.

@Thuurke - er zijn twee standaarden "goed":

* goed in de zin van goed verkopen, zeg maar het commerciële succes - i.e. kwantiteit; en da's lang niet altijd een garantie voor kwaliteit.

* goed in de zin van kwaliteit, intrensiek. De beide laatste albums van Talk Talk zijn een goed voorbeeld daarvan; verkochten slechts een fractie van de 4 miljoen ex. van It's My life maar worden door critici, mede-musici en fans hogelijke gewaardeerd.

Dit NGD is op zekere hoogte een mix van deze twee 'goeden' - al neigt het meer naar rock/pop dan de eerdere albums en de hierna volgende neigen nog meer naar mainstream. De voorgangers van dit NGD waardeer ik ook hoger dan zijn opvolgers.

Don't You Forget about Me vond ik - afgezien van het synthesizerloopje - eigenlijk een vrij zouteloos nummer, ware het niet dat mijn toenmalige lief het goed kon zetten (en dat scheelt ook). Vanaf dat moment ging het met de Simple Minds live ook vrij snel bergwafwaarts en ging J. Kerr esq. zich steeds meer als een verhevene gedragen, met zijn zweeftred op balletschoentjes.

Het kwalitatieve goed werd toen ingeruild voor het kwantitatieve goed. En mij gaat het vaak om het eerste - of om, niet zo heel vaak gehoord, de combinatie der twee 'goeden'. Dan moet toch weer blijken hoe goed een schijf bestand is tegen veel aandacht en airplay. In mijn geval geldt dat voor Don't You.. zeker niet.

Ik begrijp die adoratie en hoge waarderingen totaal niet bij dit album .
Ik bezit zelf cd`s van deze band maar deze doet me op Promised You A miracle na helemaal niets .
2 sterren slechts , sorry dat ik het gemiddelde iets naar beneden breng hiermee maar het is niet anders.
PYAM is 1 van de beste nummers van deze band .

Don't You is een redelijk geslaagde combinatie van deze 2 mooi omschreven goeden.

Ik vind het wel een goede single. Wel een duidelijk verschil met eerdere singles.

Don't You is stevig veramerikaniseerd. Hoe kan het ook anders, als soundtrack van The Breakfast Club.

Gezien het succes logisch dat Once Upen A Time ook een Hollywoodsmaakje heeft.

ik kan rudiger wel aardig volgen. deze is wel nog aardig dope, samen met Sparkul In The Rain. het andere werk is matiger of zelfs slecht door weliswaar experimentele, maar matigeof slechte nummers. bovendienklinkt het teveel gedateerd met die synthwave/pop e.d.
ik zeg dit niet om te dissen, maar wel om deaan werkelijkheid een eerlijke mening te geven.
het titelnummer is mijn favoriete nummer trouwens Vet!!

Het titelnummer is van een andere wereld!
Verder snap ik dat gehaktbal-en-bonen rockers dit vleesch noch visch vinden, het is te vloeiend en synth-gedreven voor echte rock, terwijl het ook redelijk etherische composities bevat, die niet rechttoe rechtaan genoeg zijn om de arrowrocker mee te bekoren. En het is verder prima om bij je eigen voorkeuren te blijven hangen, ik ga ook niet ineens de gehele Status Quo, Deep Purple of Dire Straits discografie herwaarderen of zelfs maar beluisteren

Eerlijk gezegd vind ik juist dit al een beetje gehaktbal- en- bonen rock.
En dan met name het irritante PYAM

Dingen zijn altijd relatief natuurlijk..

A propos gehakt - een oplettend lezer had al gezien dat ik PYaM had aangeduid als Promised You a Sausage Roll - onder dankzegging aan Arno Hintjens (destijds van T.C. Matic).

Eerlijk gezegd snap ik ook al die broek- en progrockers niet die hier komen swaffelen - heel terecht merkt Orbit op dat wij zoiets ook niet doen.

@Dix - wat is er mis met gehakt in een taco, beetje guacamole erbij en een dip van gemalen bonen met chilisaus?

Jep, want ik vind PYAM weer een uitschieter (samen met het instrumentaaltje en het titelnummer), en de rest vind ik vrij nikszeggend. Wave om je overheen te laten deinen in een rubberbootje.

Niet dat alle muziek als een diesel op volle zee moet klinken, maar dit plaatje is op momenten wel heel gratuit . Al is bijvoorbeeld de productie weer prima.

Ik voel me hier ook wel een beetje aangesproken, klein beetje maar hoor.

Gewoon muziek niet in vakjes gaan indelen en je kunt gewoon van veel meer soorten muziek genieten. New Wave was ik niet echt thuis in, alleen maar sommige nummers van de radio.

Ik heb eigenlijk een beetje laat ontdekt dat het toch echt wel mijn genre is, want er zijn prachtige albums gemaakt, die ik echt geweldig vind. Dit album is echt super en ik denk bijna wel 1 van de beste albums in het genre.

Mag ik hier als gehaktbal-en-bonen rocker nog wel blijven posten van jullie?

592 stemmen met een waardering van 4,08 sterren of niet, ik snap ook niet waarom "New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)" zo hoog scoort. Ik fake niet en ik fake nog minder als ik zeg dat Simple Minds eigenlijk maar 1 interessant album heeft gemaakt. En dat doe ik gewoon met "een vrolijke, gulle Albert Verlinde lach" .

Beetje geschoond hier. Kunnen jullie een poging wagen het te hebben over dit album? Thanks

Oh ja, users om hun oren slaan met ratings op andere cd's als ze dit onverhoopt (their loss toch) niks vinden....

Zucht...en zo duurt de discussie voort.

Het leuke van MuMe is de enorme schat aan (achtergrond) informatie. Elkaar op ideeën brengen. Nieuwe albums verkennen. Oude klassiekers. De verhalen achter artiesten en platen ontdekken.

Iedere user heeft wel een specialisatie. En een fan is vaak beter geïnformeerd dan een allround popjournalist/recensent van een (vak)blad. Een prachtig medium dus.

Maar het afvallen van een ander z'n smaak en de discussies over wat wel/niet goed is, wie er wel/geen gelijk heeft, dat is totaal niet interressant. Altans voor mij niet.

New Gold Dream is voor mij een vijf sterren plaat. Ik heb 'm dankzij MuMe ontdekt. Dank voor de constructieve berichten. Jammer van die flauwe zever.

´Don´t you forget about me´ is in eerste instantie aan Bryan Ferry aangeboden met de vraag of deze het nummer op wilde nemen voor de film (wat was de naam van die film ook al weer?). Maar Ferry vond zowel het nummer als de film te slecht om zijn naam aan te verbinden. Vervolgens kwam de vraag terecht bij de SM, die hapte toe en scoorde er hun eerste Amerikaanse nr. 1 hit mee.

The Breakfast Club

Heb hem net in mijn persoonlijke top 10 gezet. Dr Dre kan hier een puntje aan zuigen. Dit album is echt (chronisch) goed beste Ludwig

Als je van rock houd en van keybords, dan zit je met dit album goed natuurlijk.

Ik begrijp daarom ook niet dat er mensen zijn die deze te hoog beoordeeld vinden, want als je dit album hoort zelfs al voor de eerste keer dan vind ik de score echt volkomen terecht. De klasse druipt er gewoon vanaf vind ik.

De eerste 6 nummers zijn echt van bijna buitenaards top niveau. En Hunter And The Hunted is van datzelfde niveau. Alleen Glittering Prize vind ik iets minder, maar nog steeds heel erg goed hoor. Ik vind ook dat Glittering Prize en Promised You A Miracle de enige echt makkelijk in het oor klinkende popnummers, (in principe de vullers als ik dat zo zou mogen zeggen) van dit album zijn. Het zijn natuurlijk geen vullers, maar de rest van de nummers vind ik gewoon epischer en completer als album nummers. De titeltrack vind ik eigenlijk veruit de beste track van dit album. Als ik dit album opzet dan skip ik de titeltrack soms wel tot 3 keer terug om hem steeds weer te horen. Prachtig nummer gewoon en 1 van de beste nummers voor mij die ik ooit gehoord heb.

Jammer dat je dat vind Ruud, want het is echt een geweldig album hoor.

Vind je de titeltrack ook niets aan dan, of de geweldige opener, of Big Sleep of de instrumental Somebody Up There Likes You? Dat vind ik allemaal wel een paar klasse betere nummers die bij mij beter pakken dan Promised You A Miracle

Hoe komt het dat je de hoge beoordeling niet begrijpt en dat hij niet goed beklijft bij jou dan?

Misschien de bombast en de overdaad, of misschien wel de jaren 80 achtige keybord sound?

Gitaarwerk hoor je maar weinig, als je daar enorm van houd kan deze idd ietwat tegenvallen.

Ben benieuwd welk album dat voor jou is Hans.

Trollberichten verwijderd

Ik probeer mijn bemiddelende duit in het zakje te doen.

Ik geef de plaat 4* (lees mijn recensie of mening) waarom.
Toch kan je er niet omheen dat dit album het vaakst geciteerd wordt
als Simple Minds beste plaat. Zo ook op deze fantastische muzieksite.

De plaat dankt zijn status volgens mij aan het feit
dat de muziek zowel een new wave, synthpop als rockappeal heeft.
De doorsnee new wave fan gaat voor het oudere werk van SM.
De doorsnee synthpop fan gaat wellicht voor het werk dat hierna komt.
De doorsnee rock liefhebber vindt de opvolger wellicht steviger.

Het atmosferische synthpalet op dit album in combinatie
met dat haast typische postpunk basgeluid en de toch ook
duidelijk aanwezige gitaren, werken als een succesformule.

Ik vind niet alle composities even overtuigend.
De atmosfeer is soms sterker dan de eigenlijke song.
Maar hier staan ook voor mij onbetwist een handvol
van Simple MInds allerbeste nummers op.

Dat laatste ontkennen, is de band onrecht aandoen.
Dan hou je volgens mij gewoon niet van Simple Minds.
Ook dat kan, maar dan moet je niet roepen dat deze plaat
zwaar overschat wordt. Laat deze band dan aan anderen.

Minder dan 3* vind ik zwaar onderschat.

Volgens mij maakt het ook best wat uit als je dit destijds bij het uitkomen ervan nieuw hebt gehoord of na jaren voor het eerst met een open geest dit beluisterd.

Destijds hield je ervan of niet, nu nog natuurlijk. Maar nu vinden sommigen het geluid gedateerd jaren 80 klinken, maar ik vind het nog steeds erg fris en modern klinken en beslist niet verouderd. Ik kende dit album eerst zeker niet, en ken hem nog maar net, en beluister hem zonder vooroordelen of met maar een beetje kennis van deze band. Dat in ogenschouw genomen zijn er niet veel albums die bij mij zo'n overweldigende indruk gemaakt hebben als dit album. Voor mij samen met The Cure absoluut de ontdekking van het jaar.

Depeche Mode en Talk Talk zijn me ietwat tegengevallen, maar het New wave vaatje is met die paar bands natuurlijk nog lang niet leeg, en de zoektocht gaat bij mij met veel entousiastme gewoon verder.

Ricco , ik heb het album 2 keer achterelkaar gedraaid maar het pakt me niet zoals ander werk van SM .
Ik ben best een liefhebber van deze band dus ik ga me zeker nog eens in dit album verdiepen .
Misschien dat het muntje dan toch nog valt , soms duurt dat ff .