Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Dat zijn zeker de betere albums maar qua "sound" zou ik eerder nog (het kwalitatief wel iets mindere) Street Fighting Years noemen.

Als je geluidssmaak in lijn ligt met Orbit - en dat lijkt erop, gezien je voorkeur voor pornografie - zou ik zeker Sparkle in the Rain proberen.

Ik vermoed dat de binnendienstmedewerkster van Schoonenberg al weer twee mogelijke prospects hier op MuMe ontwaart.

Maar goed, wie niet horen wil, moet maar voelen!

en wie zijn dat, als ik mag vragen

Na de recentelijke lofzangen en de voor mij herkenbaarder bijdrage van dazzler het vandaag ook weer eens geprobeerd. En hoewel het tijdtechnisch niet kan ('Promised You a Miracle') is het eerste dat ik ooit van Simple Minds hoorde) is dit toch voor mij écht het begin van het einde. Ik hoor te gladde, afgewerkte songs, een gebrek aan spanning, teveel riedeltjes en melodietjes, maar geen kloppend hart. Ik vind alle vier Simple Minds albums die hieraan voorafgaan gewoon (één, twee klasses) beter. Zo'n klankexperiment als 'Veldt', het geblokte 'Citizen', de waanzin van 'Twist/Run/Repulsion' of '30 Frames', de emotie van 'Seeing Out the Angel' en de landschappen van 'Theme for Great Cities' - ik hoor het hier niet terug. Het is té af.

Wat ik bij dazzler niet herken overigens dat één van de hoogtepunten wordt gevormd door 'Colours Fly...' omdat het meeste de sfeer van S&F/SFC uitademt. Hét hoogtepunt evenwel is 'King is White and in the Crowd'. "Sparkle in the Rain" is een logische vervolgstap en omdat de hier ingezette lijn meer rigide en zonder scrupules wordt doorgezet vind ik ook dat album bijna ook nog beter.

Maar goed 3.5* ('goed') blijft toch ook nog een heel aardige score.

aquila schrijft in zijn eerste paragraaf van zijn bericht precies waarom dit album van mij geen voldoende krijgt.

Bollocks - in dubbel opzicht!

a. Aquila geeft dit album 3,5 * en geen 2* zoals jij.

b. Aquila noemt de andere albums die hij kent (en jij zichtbaar nog niet) en spreekt in vergelijking daarvoor waardering uit.

Mee willen praten met wavers moet je wel dezelfde uitgangspunten hanteren en weten waarover je praat - anders praat je voor je beurt!.

goed laten we de diverse referenties die aquila als 40 jaar jonge kerel heeft ondekt voor wat het is. Ik als iemand die pakweg 3 jaar lang pas echt geïntreseerd is in muziek kan daar echt niet tegen op.

wat ik wel met aquila eens ben is het bovenstaande. Zo beleef ik dit album ook ongeveer. Ik mis rauwheid, ik voel dit album niet, het is mij te af.

het verschil in waardering tussen aquila en mij wil alleen maar zeggen dat, ik zwaarder til aan zijn punten van kritiek.

40 jaar jong

De referenties deed ik even uit het hoofd. Ik weet dat ik dol ben op 'Veldt' en dat geen alledaags nummer is en ook niet ieders smaak zal zijn. Erg mooi, maar hoe het dan ook over gaat in 'Premonition' nu ik het ook even herbeluister. Ongelofelijk - en dan die gitaren in 'Premonition' zelf en even later weer bliepjes en zo. Ik kan er met mijn pet niet bij dat Simple Minds liefhebbers "New Gold Dream" verkiezen boven zoveel moois als er op "Real to Real" staat.

Maar goed - dat was al wel duidelijk geworden.

veranderd

Voor mij is er ook maar een halfje verschil in beoordeling. En E&D scoort de volle 5*.

@Aquila - die discussie is al eens gevoerd, in andere context - op een sliding scale van rock naar wave is dit album wellicht meer rock dan wave (experiment) - dat vind je meer op Empires and Dance en het album daarvoor.

Het fijne van dit album is juist de kracht, het stuwende werk van de ritmesectie, afgezet tegen de keyboards. En ja qua wave is het kantje boord; bij het volgende album zouden ze eroverheen tuimelen (maar dat is mijn persoonlijke opinie).

@MF: zie het ook als een uitnodiging de rest te gaan beluisteren en waarderen. Ik lig niet wakker van die twee sterren van je - heb er ook wel een paar voor die wollensokkenbands van je!!

Tuurlijk passen die voorgaande albums meer in mijn muzikale straatje, maar ik zou NGD ook meer plaatsen in "ook leuk voor de gemiddelde liefhebber". Daar waar "Once Upon a Time" nog meer in uitblinkt zeg maar. Ik was pas bij het verjaardagsfeestje van mijn buurman (37) en die had een nieuw gadget en konden we de hele avond muziek raden via een nieuw elektronisch speeltje, maar die was helemaal van 'Alive & Kicking' en zo. Toen was mijn ethousiasme even minder, dan denk ik: "jammer hiervoor was er zoveel moois".

Ik ken van Simple Minds alleen nog maar dit album,(en de hits die op de radio kwamen vroeger en nu ook nog) maar hij overrompelde me gelijk bij de eerste luisterbeurt al. Geweldige klanken en alles perfect in balans. Vergelijkings materiaal heb ik echter niet, en misschien bevallen andere albums van Simple Minds mij nog wel beter. Maar op de 1 of andere manier heb ik het gevoel dat ik niet nog een album hoef te hebben van deze band. Misschien dat ik er later alsnog aantoe kom, maar voorlopig geniet ik intens van dit album. En misschien ben ik wat deze band betreft wel een gemiddelde liefhebber die niet verder gaat spitten in de discografie van The Simple Minds.

Ik heb dit album vooral gekocht omdat ik hem vaak voorbij zag komen bij de algemene updates en omdat hij met een straatlengte verschil voorsprong beter beoordeeld word dan alle andere albums van Simple Minds. En dat is bepaald geen miskoop geweest moet ik zeggen. Af en toe komt er in je muzikale leven een pareltje voorbij, en daar hoort dit album zeker bij.

Ricardo, koop dan alleen Sons and Fascination/Sister Feelings Call nog van de Simple Minds.

Ik zou toch zeker nog wat meer van deze superband aanschaffen ja, en laat je niet ontmoedigen door de laffe radiosound van Street Fighting Years of spul wat je wellicht later heb gehoord van Simple Minds, tot en met 1984 was alles van hoge, en vooral, zeer eigen kwaliteit.

Ook wel opmerkelijk vind ik dat dit album maar liefst 586 stemmen gekregen heeft, en dat het tweede album van hun nog niet aan de helft komt, 258 stemmen geloof ik. Misschien steekt dit album ook wel met kop en schouders boven de rest uit, want het verschil is niet voor niets zo groot t.o.v de rest.

Dat doet het ook wel.. desalniettemin vind ik Sparkle In The Rain en Sons & Fascination (en Sister Feelings Call, maar die schijn je bij Sons te moeten rekenen) dit niveau best dicht benaderen. Maar bij deze komt echt alles samen en is het precies op het juiste fluwelen niveau met de juiste dosis bombast e.d. Dat is bij die andere soms net te weinig of erover een beetje.

Ah, Hier kwam Open Your Mind dus vandaan.

Dit blijft voor mij een heerlijke cd, veel geweldige nummers, met voor mij als uitschieters.

someone, somewhere in summertime
new gold dream en hunter and hunted.

vind zelf het laatste nummer wat minder.
draai deze cd nog steeds.

De laatste tijd blijf ik ook met regelmaat naar deze New Gold Dream grijpen. Met name als de eerste tekenen van herfst, en die hebben we inmiddels al aan de horizon zien verschijnen, doet deze plaat het erg goed. Uit curiositeit ooit opgepikt omdat het van grote invloed geweest schijnt te zijn in de totstandkoming van U2's The Unforgettable Fire. Nu staat deze inmiddels voor mij wat meer op eigen benen en een herwaardering naar boven sluit ik niet uit.

Kun je daar iets meer over vertellen.? Wat zijn je bronnen? Vind het behoorlijk verschillende platen overigens.

Ik vind het ook nogal verschillende platen, alhoewel ik wel onmiddelijk aanneem dat U2 inspiratie heeft opgedaan van de SM en niet andersom. Qua synths, maar ook qua swing en dansbaarheid (en een zekere luchtigheid), waarin dit album en ouder werk van SM zich onderscheid van oud werk van U2. Vanaf Unforgettable Fire werd U2 wat dat betreft ook iets veelzijdiger, alhoewel het behoorlijk verschillende bands zijn gebleven.

Niet voor niets is The Unforgettable Fire nog steeds U2's beste plaat (*duikt weg* )

U2 heeft toch niet bepaald inspiratie opgedaan bij Simple Minds (omgekeerd ook niet) hoewel beide bands met elkaar worden vergeleken maar dan vanwege hun populariteit.
U2 maakt - zeker in hun beginperiode - zelden gebruik van synths en duidelijk meer een gitaarband dan Simple Minds. Pas vanaf The Unforgettable Fire komen er dankzij Brian Eno meer synths bij te pas.

De vergelijking met U2 gaat wat mij betreft alleen op bij Sparkle In The Rain (zelfde producer). Dit lijkt er in de verste verte niet op.

Simple Minds waren natuurlijk eerder dan U2, als iemand inspiratie heeft opgedaan van de ander lijkt mij dat U2 de inspiratie bij Simple Minds vandaan heeft en niet andersom.

De bands kun je niet echt vergelijken met elkaar, want Simple Minds valt mij vooral op door het prachtige keybord werk. Vooral op dit album perfect gedaan, niet te veel niet te weinig, subtiel daar waar nodig is. Gewoon een super goed album is dit. En toch weerhoud het mij om meerdere albums te kopen van Simple Minds. Deze vind ik super, maar heb andere nummers ook beluisterd van andere albums van deze band, maar denk dat ik andere albums wel mooi vind voor een paar nummers en niet het gehele album.

U2 moet het natuurlijk vooral hebben van hun gitaarsound, een stuk meer dan Simple Minds. Mag ik toch vergelijken dan draai ik dit album vele malen liever dan de toppers van U2. Het moet je liggen en bevallen, en U2 is mijn ding nu eenmaal niet zo.

In 1984 werd, voorafgaand aan het U2 concert in Ahoy, dit album volledig gedraaid. U2 was groot fan van dit album.

Kijk dit zijn nog eens fraaie historische feiten die de eeuwige discussie U2 verses SM toch in een ander daglicht plaatsen. Beide hun eigen kwaliteit en wederzijds respect. .

Tja, dit album draaien in 1984 - is ook naar de normen van toen - zeker niet te betitelen als early adoptership, op zijn zachtst gezegd zit je dan in de late majority (dat zijn marketing termen, waarmee de gefaseerde acceptatie van een product/dienst wordt beschreven - google maar eens). En dat, beste milestones, zijn dus by nature niet de grote fans van het eerste uur.

Productioneel is er ook een fiks verschil tussen dit album en The Unforgettable Fire. En iemand die dat niet hoort is rijp voor een test bij Schoonenberg.

Siouxsie draaide ooit voorafgaand aan haar optreden Prokovieff - en dat vond ik dus wel een mooi gebaar.

U2 had voor 1984 1 goedverkopende studioplaat afgeleverd (War) en een goed verkopend live minialbum (Under A Blood Red Sky). Boy en October werden in de voorafgaande jaren minder goed verkocht en pas na het succes van War werden Boy en October ook beter verkocht.

Simple Minds daarintegen had voor Sparkle In The Rain geen echt goedverkopend album afgeleverd. Achteraf gezien is New Gold Dream hun beste plaat (niet best verkopende in 1982) geworden, maar het was in 1982 geen bestseller zoals War en later The Unforgetable Fire van U2.

Na het megasucces van Sparkle In the Rain werd deze plaat meer verkocht, maar de voorafgaande studioplaten van Simple Minds waren zeker geen bestsellers. Simple Minds was in 1984 vergelijkbaar qua populariteit met U2. Er was geen competitie tussen mensen die voor U2 en tegen Simple Minds waren en andersom.

In de periode 1980 t/m 1983 was U2 aanzienlijk populairder dan Simple Minds. In 1984 wisten wij niet dat New Gold Dream achteraf gezien het beste album van Simple Minds zou worden en we wisten ook niet dat The Unforgetable Fire niet het beste album is geworden van U2, wat The Joshua Tree bv was nog niet gemaakt. We zijn nu 26 jaar verder en kunnen nu terugkijken en nu blijkt dat New Gold Dream de beste en nu best verkochte plaat is geworden van Simple Minds (over 28 jaar opgeteld).

Er zijn in het verleden zoveel vergelijkingen geweest tussen bands en achteraf gezien waren ze allebij goed en beter dan wat nu wordt geproduceerd: bv Beatles vs Rolling Stones, Deep Purple vs Led Zeppelin, Oasis vs Blur, Duran Duran vs Spandau Ballet, Pearl Jam vs Nirvana, etc. etc. Wie was beter? Dit is heel subjectief en de vraagstelling is anders als je bv Rolling Stones tegenover Duran Duran zet. Als je aan een meisje van 5 vraagt wie beter is Led Zeppelin of K3, dan weet je wat het antwoord is en dan moet je niet zeggen dat het meisje verkeerd bezig is.