Eagles - Hotel California (1976)

Het is, bij gebrek aan ideeën, een overgeproduceerd, slap en over het paard getild album, dat geen waardige Eagles-finale is geworden maar juist het tegenovergestelde.
Waar Rumours van Fleetwood mac een geweldige stimulans was voor een redelijk groots vervolg, kondigde tijdgenoot Hotel California in feite het faillissement van The Eagles aan.

Destijds riep ik dat al (liever één Buckingham dan Frey, Henley, Schmidt en Walsh bij elkaar), de geschiedenis heeft mij (overigens spijtig genoeg voor The Eagles) gelijk gegeven.

Hotel California is geen schim meer van de eerste 2 cd's. De aanpassingen op The Long run konden het tij niet keren. De rest is bekend.

Er zijn wel meerdere 'mijlpalen' die ik niet zo kan waarderen. Maar deze is voor mij dus absoluut geen 'mijlpaal'. Dan hoor ik veel liever Don Henley's The End of the Innocence

Valt in je te prijzen, maar dit is een discussiesite hoor.
Ik ervaar dit album in ieder geval totaal anders.

Ben ik volstrekt met je oneens, dit is een album wat mij al 33 jaar weet te beroeren, in positieve zin welteverstaan.
Ik vind het juist een afwisselend album met stevige nummers ( Life In The Fast Lane ) versus ingetogen nummers ( New Kid In Town ).
Over het titelnummer & The Last Resort heb ik in het verleden al genoeg geschreven.

Fleetwood Mac maakte in 1979 een prachtig vervolg op Rumours met het album Tusk welke inderdaad beter is dan het vervolg van The Eagles op Hotel California genaamd The Long Run.
Daarna maakte beide supergoepen in 1980 een live album.
Daarna splitte The Eagles en is Fleetwood Mac doorgegaan met goede maar ook wat gladde albums als Mirage ( 1982 ) & Tango In The Night ( 1987 ).
Opvallend genoeg maakte beide bands in de jaren 90 een come back met vergelijkbare platen ( Hell Freezes Over & The Dance )

Met je lofzang inzake Buckingham is wat mij betreft niets mis ( fantastische zanger/componist/gitarist & een van mijn favorieten zowel in groepsverband als solo).
Maar liever 1 Buckingham dan alle adelaars bij elkaar??
Tja.
Je doet er mijn inziens iemand als Don Henley wel ernstig tekort mee ( wat mij betreft nog een iets betere zanger & componist )

Ik vind dat je met je beoordeling (3) nog tamelijk hoog zit musician , gezien je niet geringe kritiek op deze plaat .
Het is overigens ook zeker niet mijn favoriete Eagles album . Desperado is in alles hun beste plaat , met het debuut als goede 2e .
Maar The Last Resort is een geweldig meesterwerkje , die Hotel California absoluut een eind omhoog duwt .
Het is wat gelikter allemaal , maar slechte nummers kan ik niet ontdekken hier .

Nou musician,dan moet je het zelf maar weten!
lees en zie en huiver!--------1,5 ster!

moet er wel aan toevoegen dat dit een muziekgenre is waar ik niet zo erg voor open sta

Dan zegt die 1.5 punt mij ook eigenlijk niets. Ik houd het nog wel bij muziek waar ik "iets mee heb" om die te beoordelen. Op die manier kan ik ook een stoet 0.5's en 1.5's uitdelen

Eigenlijk 2**, halve punten extra voor de titelsong en Victim of love. En het is wat je schrijft, het is ook niet extreem slecht, dan heb ik wel andere voorbeelden.

Maar beter of spannender werd het er bepaald ook niet op, na One of these nights (heeft tenminste nog enkele uitschieters) en On the border (idem).

Bij Long road out of Eden kun je met zoveel nummers nog zelf wat aardigs branden (band had 28 jaar de tijd om na te denken), met de LP's in die tijd (40 minuten) vallen er gelijk hele gaten.

Al met al kun je rustig stellen dat, wat er door de Eagles en afzonderlijke leden, in de periode 1972-2009 is uitgebracht, in totaliteit en kwaliteit niet erg imposant is geweest. Gewoon een kwestie van vinken, optellen en resultaten naast andere bands neerleggen. Terwijl de potentie in principe wel aanwezig was.

Helaas konden de heren het onder elkaar niet zo goed vinden, zowel op persoonlijk als op muzikaal gebied. Ieder wilde eigenlijk graag zosnel mogelijk solo. Alleen Don Henley en Joe Walsh hebben wat acceptabele albums afgeleverd.

Nou ja,het waren mijn pa en zijn vrienden clubje die mij hier erg mee dood gooiden. En ik vond het eerst aanvankelijk ook wel leuk maar pas later begon ik mij te realiseren dat dit mijn soort muziek eigenlijk niet was. Het is dus de schuld van mijn pa en zijn vrienden dat ik jullie nu hier mee lastig val.

En best Ad Brouwers,eigenlijk heb je wel gelijk hoor! want....ja,wat doe ik hier eigenlijk!?
nou ja veel plezier verder met deze plaat! doei!

Briljante plaat. Het afzeiken van deze plaat omdat je The Eagles niets vindt is zo enorm afgezaagd maar goed daar is al genoeg over gezegd.

Nummer voor nummer kan ik hier nog steeds naar luisteren en The Eagles haalden hier onder aanvoering van Frey en Henley een ongekend niveau. Alles klopt maar als je alle verhalen leest dreef het perfectionisme van beide heren de rest tot wanhoop. Met LROOE werd het niveau van deze plaat bij lange na niet gehaald.

Dat is dan een kwestie van smaak. Aan Hotel California heb ik veel leuke herinneringen en hij was in die tijd een kanjer van een plaat, maar ik vind LROOE, puur muzikaal bekeken, kwalitatief een stuk beter. Maar ja, smaak blijft smaak!

.

Je mag het een briljante plaat vinden, ik niet. En ik vergelijk het op Eagles niveau, dus met wat er eerder is uitgebracht.

Misschien was het vertrek van Bernie Leadon net even te veel.

Ik heb nog even 4 bladzijden teruggebladerd, maar kan verder niet iemand vinden die de plaat afzeikt omdat hij/zij de Eagles niets vind.

Musician, mogelijk ben jij meer gecharmeerd van de country rock invloeden in de muziek van the Eagles ten tijde van de aanwezigheid van Bernie Leadon.
Door het vertrek van Leadon en het verschijnen van Joe Walsh kwam de band wat meer in de rock hoek terecht.
Het album Hotel California blijft niettemin voor mij de absolute mijlpaal in het oeuvre van de band, ja en ik durf zelfs te stellen in de pophistorie.
Ik zag al termen als saai langskomen bij het beoordelen van dit album, maar kan iemand mij nog een band noemen waar op 1 album door 4 verschillende zangers wordt gezongen?, m.a.w alleen al in dat opzicht spat de veelzijdigheid eraf.

T.S. jij hebt wel gelijk dat Hotel California een zéér belangrijke plaat in de pophistorie heeft. Noem het een mijlpaal, dokument. Mag allemaal en dat issie ook. Neemt niet weg dat de veelzijdigheid niet alleen de zangers betreft, maar ook de muziekstijlen. De country werd county-rock en toen Joe Walsh nog meer naar de rock kant wilde plofte The Eagles na The Long Run. Er zullen dus Eaglesfans zijn die meer van de ene stijl houden, andere weer van de wat ruigere kant. Dat is m.i. heel normaal. Zelf heb H.C op 5 sterren staan en LROOE ook, en toch vind ik die beter. Zoals ik in mijn reaktie omschreef. Toen H.C. uitkwam was ik 22 jaar, nu 54. De muziekbeleving is dan natuurlijk ook wat anders.

Dat is onvermijdelijk, als je kiest voor de 1e twee cd's van de Eagles als beste cd's.
Leadon speelde mandoline en banjo en had buitengewoon creatieve ideeén met betrekking tot het schrijven van goede songs.

Het geluid dat de Eagles toen brachten was herkenbaar en uniek. Na het vertrek van Leadon kwam deze specifieke sound natuurlijk te vervallen en bleef er duidelijk een eh......................minder specifieke sound over.


Ja, dat mag je natuurlijk vinden. Je hebt alle cijfers en andere statistieken aan je zijde. Ik vind het teveel water bij de wijn. Het pact dat er lag, tussen Leadon en Henley/Frey waardoor er magie in de band zat, werd verbroken. Walsh zat ook in het Henley/Frey kamp, hij is er op geselecteerd. Hij heeft het wegvallen van Leadon niet kunnen compenseren.
En als je op One of these nights de nummers Lyin' eyes en Journey of the sorcerer naast elkaar 'voelt' staan, hebben we vanaf Hotel California alleen nog maar het Lyin' eyes gedeelte.


Staat het laten meedoen van 4 zangers gelijk aan veelzijdigheid?

Staat het laten meedoen van 4 zangers gelijk aan veelzijdigheid?

In vocaal opzicht wel vind ik, alleen had ik misschien beter het woord variatie of afwisselend kunnen gebruiken.
Zo nu en dan mis ik Bernie Leadon ook wel in de Eagles muziek hoor, ik ben een liefhebber van banjo & pedal steel en wat dat betreft zijn we na het album One Of These Nights niet of nauwelijks meer met deze instrumenten verwend door Henley & consorten.

Het verschil zal 2 sterren blijven, maar we zijn het eens!

Mogen we dan concluderen dat de Eagles uiteindelijk de beste groep (de grondleggers) is van countryrock popmuziek??? Van mij wel.

mmmmm, 1 van de grondleggers , wat dacht je van the byrds , poco, america , the outlaws en tal van anderen , maar de grootsts country rock - pop , dat wel .

Allemaal geweldige groepen, beaster, maar één moet de beste zijn. Imo dan toch The Eagles

ja, the eagles zijn de beste wat dit soort muziek betreft , soms sloegen ze eens de bal mis bvb op the long run , dat verschrikkelijk vervelende disco singletje ' hearteache tonight ' , flauwe zever vond ik dat , fantastisch was hun comeback ( ??? ) hell freezes over en natuurlijk die dubbele van verleden jaar was prachtig , maar het ' hotel ' is duidelijk de beste !!!

Da's een kwestie van smaak, grondleggers zijn van een sub-genre is een kwestie van geschiedenis. Bij die geschiedenis hoort ook het feit dat Frey kwijlend op de 1e rij zat bij optredens van Poco en The Flying Burrito's voordat ie met de Egels begon ......... Als je Bernie Leadon een van de grondleggers wilt noemen heb je gelijk, maar de Egels als band zeker niet.

Ik vind het in ieder geval saaier en minder leuk dan bijv. Southern Rock.
Wat al veel langer bestaat en ook veel betere songs (zelfs hits) en bands heeft opgeleverd.
Denk aan Allman Brothers Band, Outlaws, Lynyrd Skynyrd.

Op een paar goede nummers na vind ik dit ook maar een slap album verder, waar eigenlijk maar bar weinig op gebeurt. De titeltrack is tot vervelens toe wel bekend bij iedereen, en ik denk zelfs wel bij de gootste anti muziekliefhebber die er op deze aardkloot rondloopt wel. Waarschijnlijk kennen de meesten die The Eagles kennen, hun voornamelijk van de titeltrack, en daarop is gelijk deze hele plaat beoordeeld. De titeltrack blijft gewoon sterk, hoe je het ook went of keert, want het komt niet voor niets in vele toplijsten altijd wel in de top 10 voor, maar verder heb ik nog nooit een ander nummer van dit album in een toplijst gezien. De titeltrack, The last Resort en New Kid In Town vind ik goede nummers, de rest niet en is eigenlijk maar overgewaardeerd. Geef mij hun nieuwe plaat maar LROOE vind ik als geheel veel beter en vooral een stuk beter geproduceerd ook, maar dat komt natuurlijk ook door het tijdsverschil waarin beide albums uitgebracht zijn.

Volledig eens met beaster1256. The Eagles zijn niet de grondleggers van de countryrock (dat waren the Byrds onder leiding van Gram Parsons), maar zij waren wel de meest succesvolle countryrockband ooit.
"Hotel California" staat nu nog steeds als een huis vanwege de composities en blijf ik een meesterwerk vinden. Hun opvolgers "The Long Run" en "LROOE", hoewel aardig, kunnen daaraan niet tippen wegens enkele missers daarop.

Ik kan daar geen zinnig antwoord op geven, omdat ik niet weet wie je daar allemaal onder wilt laten vallen, Ad.

Ook ons geliefde viertal CSNY? Dan kom je zelf in gewetensnood. Of is dat dan toch weer andere muziek?

Ik blijf overigens bij mijn eerdere standpunten: de eerste 2 cd's waren prachtig, 3 & 4 al weer een stuk minder. Hotel vind ik dus ook minder maar veel mensen vinden dat een hoogtepunt en dan is er nog The Long run, waar ik ook niet veel mensen over hoor juichen.

Long road out of Eden is een cd die op z'n minst zwaar ter discussie staat (zie aldaar).

En als je dat allemaal bij elkaar optelt, vind ik de kwalificatie "de beste ooit" op geen enkele wijze voor The Eagles van toepassing, het is gewoon te weinig.

De eerste 2 albums van the Eagles waren inderdaad pure countryrockalbums en "Desperado" vind ik gewoon een prachtalbum. Op hun volgende 3 albums hanteerden ze wat meer andere stijlen (van ballades tot stevige rock) en werd hun sound geleidelijk meer gestroomlijnd, maar countryrock bleef toch de hoofdmoot. "The Long Run" bevat op enkele songs na, weinig meer wat met countryrock heeft te maken, daar kwamen eigentijdse invloeden binnensluipen (FM-rock, disco) en het album werd zowel door de pers als door het publiek veel minder gunstig ontvangen dan "Hotel California". "Long Road Out of Eden" werd ook door pers en publiek zeer wisselend ontvangen. Zelf vind ik die 2 albums best genietbaar met een aantal sterke nummers, maar wisselvalliger en minder evenwichtig dan hun eerste 5 (tot en met "Hotel California").

[quote="Ik blijf overigens bij mijn eerdere standpunten: de eerste 2 cd's waren prachtig, 3 & 4 al weer een stuk minder. Hotel vind ik dus ook minder .[/quote]

Compleet mee eens, Hotel neigt naar (goede) Middle of the Road, maar heeft niets meer met countryrock te maken omdat Bernie werd vervangen door Joe

Leadon's vertrek had afgezien van wat andere irritatie's , voornamelijk te maken met de steeds commercieel wordende sound van de groep . Leadon als traditionele Countryman kon dat slecht verwerken .
Aangezien Frey en Henley de dienst uitmaakten , en duidelijk op een andere muzikale wijze verder wilden , had Leadon het wel gezien .
Dingen gaan zo als ze gaan , maar als diezelfde Leadon een belangrijkere songmatige rol had gehad , had ik nog wel willen zien of HC ooit het levenslicht had aanschouwd .
Aan de andere kant kun je stellen , dat die ''move'' ze geen windeieren heeft gelegd .