Eagles - Hotel California (1976)

The Eagles hadden van te voren ook niet verwacht dat Hotel California zo'n succes zou worden, integendeel. Het succes werd ook nefast voor de band: de motivatie is er niet meer, de druk is erg toegenomen en dan ook nog de ruzies binnenin.

Opvolger The Long Run werd door de pers en fans afgekraakt omdat het geen tweede Hotel California was. The Eagles zijn dan - wijselijk - gestopt (weliswaar tijdelijk).

Behind The Mask en Time.

Dat ligt genuanceerder volgens het boek van Don Felder wat overigens zeer aan te raden is. Hotel California moest en zou een succes worden na de voorgaande succesplaten. Juist omdat Glenn Frey en Don Henley hierin het voortouw namen (elke take of opname moest tientallen keren van hen worden overgedaan totdat het volgens de heren echt perfect genoeg was) ontstond er enorme wrevel binnen de band. De sfeer was door het opnameproces van Hotel California tijdens de bijbehorende tournee (die geloof ik begon vóór de officiële release) al enorm verziekt. Het was destijds eerst de muziek en vervolgens de teksten, waarop het gehele opname proces ongetwijfeld ook zijn invloed zal hebben gehad.

Deze plaat moest dus perfect zijn en een succes worden. En dat werd het ook maar voor de overige heren was elk plezier in de muziek op dat moment al voor een deel weggenomen.

Dat is natuurlijk nog steeds een voortvloeisel van het vertrek van Bernie Leadon. Dat had nooit mogen gebeuren. Hij was compositorisch/muzikaal sterk en was binnen de Eagles bovendien een belangrijk tegenwicht tegen het duo Henley/Fry.

Overigens is er niets op tegen, dat een take af en toe ( ) overnieuw moest, het is te prijzen dat ze niet snel tevreden waren.

Aan de andere kant, met Hotel California zaten ze nog steeds op een schema van 1 cd per jaar, dus zo hemeltergend lang duurde het hele proces nu ook weer niet.

Maar toch liever een Eagles cd met óók Leadon er bij, al zal ik over de kwaliteiten van Henley niets zeggen.

Henley trok de kar tijdens deze periode , zover is duidelijk .
Ik vermoed dat er ook frustatie was vanwege diens alsmaar artistieke groei . In eerste instantie was Frey in composorisch opzicht uitdrukkelijker aanwezig dan Henley . Maar de drummer/zanger begon aan een spurt . Hij is de voornaamste vocalist op Hotel California en Wasted Time + The Last Resort zijn wat mij betreft de parels van dit album . Duidelijk uit de koker van Henley . Niet onverwacht kwam hij ook solo uiteindelijk met het beste werk . Niets ten nadele van Frey dit verhaaltje hoor , want hij is ook erg belangrijk in The Eagles , vroeger , maar nu ook nog .

Vergeet het mooie gitaarwerk van Don Felder niet.
Zonder hem zou Hotel California een stuk minder sterk zijn.

Geen discussie wat mij betreft over de kwaliteiten van Don Felder .
Een uitstekende gitarist en uiteraard mede-componist van het titelnummer . Maar Felder was geen componist die de status had van Henley / Frey .

Waarschijnlijk had hij ook een minder groot ego.

Dat hier nog een 4,0* voor stond.
Niets dan uitstekende nummers op deze plaat!

De grote stoorzender vind ik Try And Love Again. Vreselijk irritant. Victim Of Love vind ik niet vreselijk bijzonder, en The Last Resort ben ik ook nooit zo weg van.

Echter, wat een geweldige klasse hebben de overige nummers. Ik vind Joe Walsh een uitstekende bijdrage leveren met Pretty Maids All In A Row. Walsh past helemaal in het plaatje en ik mis Bernie Leadons bijdrage dan eerlijk gezegd ook niet. New Kid In Town blijft een wonderschoon liedje, knap in elkaar gezet en prachtig ingezongen.

Ik denk toch wel mijn favoriet, op Eagles Live en Long Road Out Of Eden na.

Ik vind The Last Resort hier het meest boeiende nummer . De beste tekst ook . Henley op zijn best .

Toch een hele bezadigde plaat, geen spatje spanning of opwinding. Het klinkt mij allemaal te veilig en te middle of the road.

Eens. En dan beschouw ik mezelf nog als een middle of the road muziekliefhebber.

Maar wat is daar mis mee ?

Bij wegmisbruikers dromen ze ervan dat alles veilig is .

Eens met devil-hunt en haveman.

Ondanks dat ik weet dat het een rockklassieker van de oude stempel is, kan dit album mij ook totaal niet bekoren.

Te veilig en te voorspelbaar.

Na 2 volledige luisterbeurten heb ik het wel gehoord allemaal.

Het is natuurlijk meer een luisteralbum dan een album op erop te swingen. Tekstueel en muzikaal steekt dit wel erg goed in elkaar.

Dit album herbergt dus de nummer 1 van de top 2000, het geeft het geheel nog iets extra cachet bij deze toch al geweldige plaat.

Ik ken hun laatste twee albums niet, maar Hotel California vind ik van de overige albums met afstand hun minste en tevens meest saaie album. Het kabbelt allemaal maar gladjes voor.

Het titelnummer, tja... op zich sterk, maar ik ben zelfs het punt van verveling al voorbij. Het wekt nu vooral irritatie op. Laat ik die hele top 2000 dit jaar dan ook maar skippen, daar is eigenlijk toch al niets aan.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Radio 2 Top 2000

Verder discussiëren over "Hotel California" kan in dat topic.

Hij is bepaald beter dan On the Border , One Of These Nights en vooral The Long Run , maar tegen het debuut en Desperado kan HC niet op . Long Road Out Of Eden vind ik een verdienstelijke comeback , maar is veel minder een echte groepsplaat en kent jammerlijk wat zwakke broeders .
HC is een vrij constante plaat met voldoende kwaliteit , maar ik betrap mijzelf er ook op dat ik 'm praktisch nooit meer draai . Die saaiheid herken ik wel een beetje .
Het album heeft natuurlijk een status van klassieker , maar de impact ervan is bij mij ook wat geslinkt . The Last Resort .... ja, dat is en blijft een hoge school compositie en het titelnummer komt mij tegenwoordig mijlenver de strot uit . Te vaak voorbij horen komen .

Probleem met'een album waarop het beste nummer aller tijden staat, is dat de andere nummers nauwelijks nog genoemd worden. Behalve Victim of love (niet slecht, maar meer een main stream rockertje) staan alle songs op een vooral muzikaal zeer hoog niveau. Ik snap als mensen dit niet leuk vinden. De kritiek "veilig en"voorspelbaar" snap ik soms ook nog wel, maar niet als deze kritiek komt van mensen die Pink Floyd bovenaan hun lijstje hebben staan. De meest op veilig spelende band aller tijden. Geeft niks, is soms best wel leuk, maar noit verrassend. Volgens mij maken de Eagles hier een van de meest afwisselende albums. Geen nummer lijkt op de ander. Misschien dat Life in the fast lane en Victim of love op elkaar lijken. Voor de rest is elke song er een op zich. Ik vind kritiek als onsamenhangend dan meer op zijn plaats dan veilig en voorspelbaar. Maar goed ik vind het in ieder geval een briljant album.

Voor The Eagles was Hotel California idd een ommezwaai met hun vorige lp's. Die waren allemaal erg country-rock. Weliswaar van zeer hoge kwalitiet maar erg moest "iets" gebeuren om hun voorspelbaarheid te voorkomen. Dat was ook één van de redenen dat na One Of These Nights er verschillende personeelswisselingen kwamen om meer rock in hun repertoir te krijgen. Door Walsh erbij te halen en vooral de wens van Don Henley om meer "power" te gaan creeëren in hun sound. Hotel California was daar het resultaat van maar luidde, achteraf bezien, hun naderende einde aan. Het "muzikale" verschil van mening onderling is ook duidelijk te horen op hun laatste lp The Long Run. Groepsleden konden elkaar niet meer luchten of zien, op het laatst en die lp werd ook afzonderlijk, in verschillende studios gemaakt en afgemixt. Officieel ging de groep niet uit elkaar, maar hun samenwerking werd tot de reuniecd Hell Freeze Over in de ijskast gezet en tot die tijd ging ieder zijns weegs. The Long Road Out Of Eden is eigenlijk hun laatste project (en dat zal waarschijnlijk ook zo blijven).
Om nog even terug te komen op Hotel California, de lp. Ik zie het dus als een "muzikale" worsteling van muziek stijlen, die de onderlinge leden voerden en dat is, denk ik, de reden dat er zo verschillend over gedacht wordt.
Hotel California, de song, sloeg in die tijd in als een bom en die dreunt bij velen nog na. Bij ouderen ook meer als gevolg van wat nostalgie en voor de jongeren. Ja, die voelen een beeje die bominslag nu pas (wat slapjes ) na. M.i. is de Last Resort een beter nummer, maar ja, wie ben ik, Maar Hotel California, beste nummer aller tijden? No way!

Lijkt mij een prima samenvatting met een terechte conclusie.

Juist omdat het 'vleesch nog visch' is, maakt het Hotel California voor mij ook niet erg aantrekkelijk. Het vertek van diverse leden (o.a. Bernie Leadon) geven de indruk dat The Eagles op zijn minst als enigszins stuurloos mogen worden aangemerkt.

Het ontbreekt voor mij op HC dan ook volledig aan de smaakvolle instrumentatie en creatieve ideëen van de eerste twee albums. Misschien dat Henley en Frey inderdaad meer op zoek waren naar het grote geld dan naar sterke composities en een mooi thema...

Dat zou zo maar kunnen, musician. Dat verklaart ook waarom Joe Walsh erg in toom gehouden werd (zeker tijdens live-optredens), omdat de heren Henley en Frey de regie duidelijk wilden behouden. Hun wil was gewoon wet en daar ging Walsh duidelijk aan onderdoor. Je ziet ook dat hij tijdens zijn solo's laat zien waar de verschillen van muziekstijl lagen.
Leg alle solo-albums van de ex-Eagles naast elkaar, beluister ze en je hoort gelijk waar de fricties waarschijnlijk lagen

Een mooie analyse, Ad.
Hotel California is niet het beste nummer, wel het meest populaire (en dan alleen nog onder de Top 2000 stemmers). En dat is dat toch wat anders. Mijn 'beste nummers' staan niet in de T2000, maar zijn ze daardoor dan minder, omdat veel mensen ze niet kennen? Zij hebben de verdieping nooit gezocht, vandaar dat de T2000 een oppervlakkige lijst is. Dat is prima voor hen, maar ik zou meer inspiratie halen uit een T2000 samengesteld door musicmetergebruikers.
Terug naar HC. 'An sich' en mooie song, maar deze is bij mij in schoonheid gestoreven door overkill. Ja, dan liever The last resort, of mijn eigen favoriet: Try and love again, gezongen door Randy Meisner.

Het beste en meest populaire nummer allertijden bestaat niet.
Hotel California staat op één op in de top 2000. Maar die lijst baseert zich op één doelgroep, en is alleen voor die doelgroep representatief.
De hele top 2000 bestaat voor 80% uit nummers van 25 jaar of ouder, een beetje een voorspelbaar lijstje. Eigenlijk geen bal aan. Maar wel gezellig zo vlak voor de kerst.

Als je Pink Floyd noemt als de meest veilige band aller tijden , ga je voorbij aan het feit wat diezelfde groep allemaal gefabriceerd heeft . Ik voel me niet aangesproken hoor , maar als je een beetje op de hoogte bent van hun catalogus , slaat deze stelling nergens op .
Hooguit de Watersloze periode is mainstreamer , maar die ligt mij dan ook een stuk minder .

Hotel California, Halo of flies, Stairway to heaven, Child in time, Paradise by the dashboardlight, Bohemian rhapsody zijn karakteristieke nummers voor de jaren zeventig die alle hoog scoren en waarvan dus nu Hotel California de allerpopulairste is. Dit nummer laat alles achter zich en dat zegt wel degelijk iets.

Enkel en alleen over de mainstream pop zegt het iets, naar de maatstaven van een specifieke doelgroep.

In dit standpunt kan ik mij vinden, iedereen is maar aan het doorzagen over het titelnummer.
Natuurlijk vanwege het feit dat het nummer ( in mijn ogen ) volkomen terecht op nummer 1 in de top 2000 is gekomen.
Maar de plaat heeft zoveel meer moois te bieden, wat door de discussie over het titelnummer behoorlijk ondergesneeuwd raakt.
Ik zie het album 34 jaar na dato nog steeds als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.
Met de termen veilig & voorspelbaar kan ik persoonlijk helemaal niets, wel met veelzijdigheid, gekoppeld aan afwisseling & bloedmooie composities met heerlijke harmonyvocalen.
Een perfecte afwisseling van rockers ( Life In The Fast Line ) en ballads ( Wasted Time ) zorgt
voor een memorabel album.
Gelukkig luister ik zelden tot nooit radio, daardoor is het titelnummer voor mij ook nooit doodgedraaid.
Wat betreft muzieksmaak ben ik niet bij de westcoast sound blijven hangen, ook Reggae , Americana, Singer Songwriter, Rock ,& New Wave kunnen mij enorm boeien.
En als ik naar mijn platenkast kijk zie ik daar toch als gauw 5 decennia aan muziek staan:
The Doors ( jaren 60 ) , The Eagles ( jaren 70 ), The Cure ( jaren 80 ), Oasis ( jaren (90 ) en Interpol ( jaren 00 ).
En natuurlijk artiesten die diverse decennia al overleefd hebben zoals o.a U2 , Bruce Springsteen ,Neil Young, Fleetwood Mac,The Stones & David Bowie.
Maar Hotel California heeft bij al dit moois toch wel een zeer speciale plek bij mij ingenomen.