Tears for Fears - The Hurting (1983)

Weer erg fraai verwoord heer Omsk, en u slaat de spijker op de spreekwoordelijke kop!! En daarmee de plank niet mis.. de eerste drie zijn inderdaad onder het beste dat de jaren 80 heeft voortgebracht te scharen, 24-karaats! Maar hou vol, de rest is ook zeker nog boven de 18-karaats grens.

THE HURTING 1983

Onwaarschijnlijk krachtig debuut van dit Britse duo.
Vaak ten onrechte als synthesizer duo versleten, want de kracht
van hun muziek zit hem precies in het uitgeblanceerde arrangement.

Tears For Fears gebruikt een veel rijker palet dan de doorsnee synth band.
Al is de productie op dit debuut eerder vlak, toch sluimert er
heel wat muzikaliteit door de kieren van het isolement.

The Hurting steunt op een stevig ritmisch geraamte.
Een soort statement, beginselverklaring van dit merkwaardige album.
Krachtige gitaar en mooi samenvloeiende vocalen van Smith en Orbazal.

Mad World is een prachtig voorbeeld van bitter sweet wave pop.
De tekst lijkt uit de zwarte pen van de worstelende puber te vloeien.
Maar de muziek heeft iets "uplifting", Mad World verzacht de pijn.

Pale Shelter is mijn favoriet van het album.
Een nummer dat ook perfect aansluit bij het vorige, maar mij
iets meer naar de dansvloer lokt. Meesterlijke arrangementen.

Ideas as Opiates is experimenteler van aanpak.
Je kan het zelfs naast hun complexere werk op bijvoorbeeld
het album Sowing the Seeds of Love leggen. Geslaagde operatie.

Memories Fade bouwt langzaam op. Muziek die een boodschap
wil onderstrepen. Op de drie eerste albums is dat de Primal Scream
Therapy van Arthur Janov. Op The Hurting diagnosticeert Tears For Fears
de pijn van het zijn. Op Songs from the Big Chair komt de verlossing.
Op Sowing the Seeds of Love voltrekt zich dan de genezing.

Suffer the Children heeft alles van een hitsingle.
Het was ook hun allereerste 45 toeren plaatje, maar het flopte.
Mad World, Pale Shelter en Change haalden alsnog de UK top 10.

Watch Me Bleed heeft het meest van een new wave track.
Beetje postpunk schemering, een beetje Depeche Mode in de vocalen.
Nog zo'n sterk punt van Tears For Fears: uitbundige refreinen.

Change is volgens de band het niemandalletje van de plaat.
Een bijzonder aantekelijke hitsingle met een lichtvoetigheid die
deze anders sombere plaat hard kan gebruiken. Goed gezien.

The Prisoner klinkt als een onafgewerkt studio experiment.
Een kakofonie die het midden houdt tussen OMD en Depeche Mode.
Enige pluspunt is dat het je als luisteraar fris houdt.

Start of the Breakdown is een typische Tears For Fears ballad.
Wanneer de piano weerklinkt, gaat de groep naar mijn aanvoelen
vaak een beetje te pathetisch klinken. Geforceerd soulvol.

De bonustracks op de fraai uitgegeven remaster uit 1999
zijn allemaal extended versies of remixen van de eerste singles.
Daarbij ook The Way You Are, een wat mislukte hit, waarin de groep
op zoek is naar een nieuw geluid, iets percussiever wil klinken.

Die lijn trokken ze door op de volgende single Mothers Talk.
Beide nummers zoeken hun draai tussen de twee eerste albums in,
alhoewel laatstgenoemd nummer toch de opvolger haalde.

Voor mij haalt The Hurting toch de 5 sterren niet.
Daarvoor vind ik tracks 9 en 10 te veel aan kwaliteit inboeten.
Maar er valt over te onderhandelen ... nog maar eens herbeluisteren.

Gelukkig, dan schuif ik vast aan de onderhandeltafel. Start of the breakdown blijft mijn favoriete TFF song. Dat pathetische hoor ik er niet in terug, daarvoor blijft het arrangement net te koud. Ik zou Memories Fade eerder pathetisch noemen, om eerlijk te zijn (niet dat ik dat vind). Ik kan dit ook geen ballad noemen, daarvoor is de drumtrack te hectisch. Ik vind met name de uitloop van de song fenomenaal, je wordt meegezogen in het volgebouwde arrangement. De drumfills zijn ook perfect getimed.

Prisoner skipte ik voorheen ook altijd, nu trekt die morbide sfeer me juist wel aan. Het klinkt misschien voor TFF begrippen wat ruw, maar dat vind ik wel een welkome afwisseling. Sterker nog, ik had graag nog wel iets in deze richting op latere albums aangetroffen dan die overgeproduceerde, en vaak te lang opgerekte, stukken muziek die met name bij Seeds de kop op steken.

Voor de rest, zoals wel vaker, prima review Dazzler! Wederom met plezier gelezen!

Ik vind The Prisoner ook erg geslaagd, eigenlijk al vanaf de eerste luisterbeurt. Een stukje wanhopige claustrofobie dat gewoon op deze plaat móést staan.

knap debuut. hun eerst blijft nog altijd hun beste te blijken. ik ga akkoord met onze beste collega (misschien van rusland afkomstig ) Omsk.

the prisoner is inderdaad een zeer gewaagd en geslaagd nummer. lekker rythmisch uitgebalanceerd en geserveerd zoals ze moet geserveerd worden.

Uzelf komt uit Engeland, neem ik aan?

eum, spijtig genoeg niet

Goed, maar licht deprimerend album van een van mijn favoriete kwaliteitspopbands uit de jaren '80. Niet mijn favoriet, maar voor mij liggen de drie albums van deze heren erg dicht bij elkaar en hebben ze met elkaar in gemeen dat het prima muziekverzamelingen zijn. Kwaliteitspop.

Mooie woorden zijn er al gesproken over dit prachtige album van Tears For Fears. Emotioneel, krachtig en onheilspellend met wonderschone, kristalheldere melodieën. Al jaren één van de beste albums allertijden wat mij betreft. Met pareltjes als Pale Shelter en Mad World maar zeker ook niet te vergeten Suffer The Children. Al ontelbare keren heb ik geluisterd naar het album en iedere keer bezorgt het me weer kippevel.

De jaren tachtig behoort voor mij tot het decennium die de beste popmuziek heeft voortgebracht. Dat bewijzen ook weer Tears for Fears met dit schitterende debuut. Stuk voor stuk mooie songs waarbij 'Mad World' en 'Memories Fade' er voor mij toch wel uitspringen. Of dit ook tevens ook hun beste album is durf ik eigenlijk niet te zeggen. Daarvoor zal ik "Songs from the Big Chair" en "Sowing the Seeds of Love" weer eens moeten herbeluisteren. Een 4½ ster voor dit zeer mooie album vind ik in ieder geval niet overdreven.

4,5*

Verdient dit album geen plekje in de top 250? Dit album staat voor mij wel te boek als het beste debuut dat ik ooit van een band gehoord heb..

Dan moet je beginnen om 'm zelf je top 10 op 1 te zetten (dat scheelt weer )

Het zou zeker niet misstaan in de top 250,

Maar dat kan ik wel over nog wel 300 platen zeggen

zeer zeker, maar het is een reactie bij de opmerking van fluidvirgo waarin ik denk wel kan meegaan. Het is erg goede plaat waarmee men zich destijds goed op de kaart gezet heeft.

1983 bracht ons, naast een fantastisch Tears for Fears-debuut, ook nog een fantastisch Big Country-debuut en een fantastisch Marillion-debuut (als ik me even tot de albums beperk). Qua debuten is het jaar voor mij in elk geval onovertroffen

The Prisoner vind ik echt een vervelend nummer wat geheel buiten de boot valt vergeleken met de rest. Jammer. Toch nog een prima album.

Op een paar kleine, leuke liedjes na, vind ik dit toch echt het slechtste van TFF...

Ik ben absoluut geen New-Wave liefhebber... En pas vanaf Sowing the Seeds, begin ik de band leuk te vinden, al staat er op The Big Chair al een aantal goede songs...

Ik vind die videoclips en die haircuts ook zo verschrikkelijk... Ik ben blij dat ze uiteindelijk het roer omgooiden...

Het slechtste
Een van de beste debuten door een band ooit gemaakt. Dat je 'Sowing the Seeds.." een stuk beter vindt daar kan ik nog wel inkomen, maar dat "The Hurting" slecht is is natuurlijk grote flauwe kul. Onder slecht versta ik prutswerk. Als je nu gezegd had 'het minste album' dan zou dat heel anders klinken.
Om videoclips en het uiterlijk van de bandleden mag je muziek nooit beoordelen. Het is hetzelfde als muziek van Wagner slecht vinden omdat hij antisemitisch was. Om maar een voorbeeld te noemen.

Ik beoordeel hun muziek niet door af te gaan op hun uiterlijk... Dat impliceer ik ook niet... Het was gewoon een losse opmerking...

Neen, driewerf neen, ik vind dit een rot-plaat en Curt Smith een belabberd zanger... Er zit totaal geen spanning in de muziek en het is mij allemaal té electronisch?!?

Beste debuut ooit?!? Mag je vinden, ik vind van niet... Prutswerk?!? Dat is dit zeker niet, maar goed?!? Nee, ik vind het slecht... Niet mooi, niet fijn... Ik vind het vervelend...

Lastig hè, andere meningen?
Ik lees toch echt alleen maar ' ik vind' of ' vind ik' voorafgaand aan de stellingnames van Spacefolk.

Sorry... Ik zet de plaat weer eens op, en ik blijf skippen... Potdorie, wat erger ik me aan die Curt Smith en die synthetische drums...

Bedoel je die zang waardoor je bedolven lijkt in een bad van engelen, gevolgd door kleine steekjes in je rug van het bad duivels? Toondoof is mijn verklaring voor zo'n mening Daarnaast kun je je in al je vrijzinnige krampachtigheid niet heen zetten over het gebruik van bepaalde instrumenten, waardoor je de eenvoud en schoonheid van behoorlijk doordachte nummers hier mist.. van mij mag je vinden wat je wilt, maar dat hippie-achtige vastkleven aan het onoriginele Sowing The Seeds, terwijl je de real deal niet snapt is best wel jammer. En op uiterlijk afgaan getuigd nog eens extra van een soort middeleeuws vooroordeel tegen een tijd die je als simpele muziekliefhebber gewoonweg niet snapt(e).

Orbit is in de weer met het vat met pek en de mand met veren.

Oei Orbit...

Ik kan echt wel tegen synthestische muziek... Doe jezelf een plezier, en ga eens na welke platen ik allemaal heel gaaf vind...

Wat jij toondoof noemt, noem ik een kwestie van smaak.... Ik kan gewoonweg niet zo tegen de stem van Curt Smith (al vind ik Everybody Wants to Rule the World wel heel mooi)...

Maar maak je niet zo druk...

Lol, als je ooit nog zelfkastijding wilt uitvoeren.. probeer zijn soloalbums dan eens

Nou, die heb ik gehad... Wat een steriele en zielloze bedoeling was dat...

Noem me een hippie, maar doet u mij maar Raoul & the Kings of Spain....

Ik vind zijn stem schitterend, vooral op deze plaat.. dat zweverige hippie gedoe op hun latere werk hoeft van mij dan weer niet, hippies waren al vervelend in de jaren 60, laat staan 20 jaar later

Orbit wat heb jij toch tegen hippies? Want er gaat werkelijk bijna geen album voorbij dat je er niet op fit. Een trauma opgelopen in je jeugd ofzo?

Orzabel op grond van Sowing een hippie noemen, of op watvoor basis dan ook, klopt van geen kant. Orzabel zou ik eerder beschrijven als een analyst die in verandering gelooft.
Hippies zijn meer zweverige types die al neukend en trippend iets over liefde brabbelen en 40 jaar later met een dikke pens, dikke auto en een afbetaald huis mijmeren over hoe het vroeger was.

En Smith z'n solo Halfway Pleased is in 1 woord schitterend en een genot om naar te luisteren....maar ach ieder zn mening..