Tears for Fears - The Hurting (1983)

Daar ben ik ook voor gegaan, gister meegenomen bij de Media Markt in Alexandrium voor 34,99. Ze hadden ook nog eens een 3 halen en 2 betalen actie op cd's en dvd's dus dat was appeltje eitje, mooie box hoor!

Oooh die box is echt prachtig!!

De dvd valt me wat tegen, want is erg irritant gefilmd. Allerlei jaren 80 effecten er doorheen wat storend werkt.

Box is erg mooi vorm gegeven, en ik kom nog mixen tegen die ik niet kende!!

Wel vind ik de cd's wat strak zitten in de hoesjes, maar da's eigenlijk altijd zo in dit soort verpakkingen!

Echt wel een hebbedingetje als je dit album een warm hart toedraagt.

Ik geniet met volle teugen van de box. Prachtige opnames, interessante demo's en livetracks.

Lennon maakt met recht melding van de prachtige jaren '80 beeldeffecten die door het concert In My Mind's Eye lopen. Een typisch document van die tijd en daarom ook wel charmant. Ik ergerde me er in het begin ook aan bij het zien van een registratie van de Synchronicity Tour van The Police, toevallig uit dezelfde periode. Inmiddels kijk ik er doorheen en waan ik me juist weer even in die prachtige early 80's, een van de beste muzikale periodes, imho.

Muzikaal gezien zit het live concert overigens subliem in elkaar, de heren (vooral Orzabal) verkeren in vocale topvorm en ze presteren het om een van de meest huiveringwekkende songs (The Prisoner) nog donkerder te laten klinken. Daarnaast petje af voor Ian Stanley en Manny Elias, wanneer zij weer met TFF zouden gaan touren zou ik op de eerste rij staan.
Kom op jongens, een speciale tour waarin jullie The Hurting in zijn geheel uitvoeren, waarom niet?

Mijn kennismaking met deze groep en direct raakte zij een snaar bij mij.
Heerlijke muziek die je altijd kunt opzetten.

Ik blijf dit altijd hun beste album vinden.
Synthpop die de goede richting in ging. Niet te vrolijk wel eerlijk. Pop met gevoel wat te horen was. In bijvoorbeeld nummers als Mad World, Pale Shelter, Suffer The Children etc. en daarom zo meesterlijk. Ik vind dat Roland een van zijn beste zang laat horen op Ideas As Opiates, Memories Fade en Suffer The Children. Curt staat hier toch wat meer op de voorgrond. Mede doordat hij op de bekende singles van dit album zong. Mad World, Pale Shelter en Change vond ik altijd al hun beste singles. En dat blijven ze voor mij nog steeds. Een nummer 1 als Shout en Everybody Wants To Rule the World ...... kunnen daar niet aan tippen . Aan de ene kant jammer dat The Way You Are er niet op staat, maar het zij zo. Album blijft gewoon echt goed. Vooral in de UK werden ze populair. Echt Amerikaans succes kwam pas later.

De twee frontmannen genoten van de commercie en zijn voor mij juist in 85 meer dieper gezonken dan meer naar de top gegaan....

5,0 voor dit album.

Ik heb nog eens goed nagedacht waarom ik albums als The Hurting of Duran Duran's Rio (zelfde tijd) zo briljant vind. Hoewel beide albums qua sfeer en lading natuurlijk geenszins op elkaar lijken, hebben ze wel een belangrijke overeenkomst waardoor ze zich onderscheiden van de meeste andere nieuwe acts uit die tijd: de synth ondersteunt de song en geeft het kleur, het is niet het hoofdmiddel.

Even terug naar begin jaren '80. Er was voornamelijk nog veel pionierswerk aan de gang op het gebied van synthesizers. Veel acts kwamen toen in het kielzog van Gary Numan (Cars) en natuurlijk Kraftwerk (the Model) opzetten. Ineens braken er allemaal nieuwe bands door die de synth als centraal punt gebruikten. Denk aan bijvoorbeeld aan The Human League, Depeche Mode (toen nog), OMD en Soft Cell.

In dit licht bezien poneer ik graag de stelling dat zowel TFF als DD hun tijd vooruit waren en dat mede hierom albums als The Hurting en Rio ook minder gedateerd klinken.

Klopt. Bij TFF was de synth op The Hurting vooral een gemakkelijk middel
om tot opnames te komen. Ze hoefden geen extra bandleden aan te trekken.
Wat wel op latere albums gebeurde.

Groepen als OMD zagen inderdaad de synth als dé toekomst
(al bleven ze met basgitaar en live drummer op het podium staan).

DD zet de gitaar meer op de voorgrond, is meer een echte band.

Ik zou TFF ook met Talk Talk willen vergelijken.
Die gebruikten aanvankelijk ook veelvuldig synths, niet als doel op zich,
maar als opstap naar een verdere ontwikkeling waar synths nauwelijks nog aan de orde waren.
Twee groepen met een veel bredere focus dan jaren 80 synthpop muziek.

Afgelopen weekeind voor het eerst gehoord. Wat me als eerste opvalt is de sound van het album. De wat typische klank van begin jaren 80. Denk aan OMD, The part is over(talk talk) en zelfs een tikkeltje ultravox(Vienna)

Zal hem nog een paar keer moeten beluisteren voor een oordeel/Cijfer.

Luister nu naar de extended version of dit album. Blijf Tears For Fears een van de beste bands van de jaren tachtig vinden.

Ik was al bekend met de verschillende singles van de diverse TFF albums.
En nu eens tijd om de albums eens goed te beluisteren.

The Hurting schotelt ons erg zware teksten voor, maar gebracht met een toegankelijke electropop sound. Echter Ideas as Opiates en The Prisoner vallen wat buiten de boot. Die laatste doet me denken aan het zwaardere werk van Depeche Mode halverwege jaren 90, maar kan helaas niet mee met dat niveau.
Mijn favorieten zijn Pale Shelter, Memories Fade, Change.

Vooralsnog geef ik 4*, maar wellicht zit er na verloop van tijd nog een halfje verhoging in. Twee tracks (Ideas en Prisoner) belemmeren mij om meer te geven.

Erg gaaf album van ze..kil maar mooi en allemaal teksten over jeugd en ouders..pijnlijke waarheden..maar superalbum..

Ik had trouwens in het begin ook moeite met Ideas en Prisoner..maar ben ze later gaan waarderen en ze horen ook echt bij het album..het zijn ook typisch minder popsongs dan de andere nummers. Billy Corgan is trouwens erg fan van dit album en de productie..heeft zich erdoor laten beinvloeden voor Adore..

Zelf ben ik blij in tegenstelling tot veel anderen dat The way you are er niet op staat..ik vind het een zeiknummer..

Hier een medestander. Ik vind het echt een slap nummer

ja kinderachtig en dreinerig en herhalend..op mijn cd komt ie na t album met een paar extended versions..

Soms heeft een kwartje een jaar of 32 nodig om te vallen.
En als je terug kijkt, dan is dat ook wel weer logisch. In 1983 was ik 10 en net bezig om singletjes op te nemen van de radio. Van het begrip album had ik eigenlijk nog geen kaas gegeten.

Al die jaren vond ik de radioplaatjes van Tears for Fears best grappig, maar het heeft me nooit echt uitgenodigd om me er in te verdiepen. En ook nu komt berouw na de 32 jarige zonde.

Na 2 integrale luisterbeurten grijpt the Hurting me naar de keel. De teksten, het verhaal achter de bandleden en hun ontwikkeling, de arrangementen, alles valt op zijn plek.
The Hurting voelt van de eerste tot de laatste minuut als 1 logisch geheel, wat ik bijvoorbeeld met Disintegration en Siamese Dream ook heb. En dat voelt als een passende handschoen. Dat dat niet zomaar logisch is bewijst de opvolger voor me. Afzonderlijk best aardig, maar als album voor mij toch niet een geheel, maar bij elkaar geraapte nummers.
In het geval van the Hurting is 1+1 maar weer eens 3.
Zo'n plaat waarbij je bij ieder nummer denkt: Dit is toch wel een van de betere nummers.
Voorlopige favorieten voor zover dat mogelijk is bij een dergelijk album:Watch me Bleed en Change.

Voor nu **** met een flinke kans op verhoging.

En daar gaat ie...... **** 1/2

Leuk...ja een mooi album..vooral de titeltrack..

Ik vind dit ook een mooi album, hoewel ik de laatste twee tracks wel de minste twee van het album vind. De andere acht nummers zijn allemaal heel erg goed, waardoor het album van mij 4* krijgt.

Dit album is ongeveer net zo goed als zijn opvolger uit 1985 (Songs from the big chair) en heeft als mijn favorieten 'Mad world' en 'Pale shelter', die respectievelijk over het dagelijks leven op de wereld, en liefdesverdriet gaan. Het raakt mij, en ik herken mezelf daarin. Daarnaast vind ik ook 'Memories fade' en 'Change' een paar van de mooiere tracks.

ik sla "the hurting" veel hoger aan de "Songs from the big Chair". Dat is ten opzichte van deze plaat een echte afknapper.

Dat begrijp ik niet zo goed. Wat vind je zo tegenvallen aan dat album, 'Songs from the big chair'? (Ik zie dat je stem daar 2,5* is).

Dat begrijpen we toch wel.
Songs.. zit vol het grootse gebaren.
the Hurting is onbevangen kwetsbaar.

Ik hoor dat vaak, dat liefhebbers van deze plaat de volgende niet leuk vinden en vice versa.

Ik vind dan de eerste plaat net ietsje minder. Maar verder vind ik eigenlijk alles van Tears for Fears goed, behalve de allerlaatste studioplaat.

Ik ben denk ik niet zo ontzettend gek op Curt Smith, en The Hurting heeft meer Curt Smith-songs, al is Everybody Rules the World wel weer een favoriet van me.

Dat The Hurting kwetsbaar klinkt, hoor ik niet. Ik vind het ook bombastische synthpop. Eigenlijk bijna hetzelfde als zijn opvolger, alleen vind ik het songmateriaal van de opvolger sterker, maar nog niet helemaal, want er staan wat mindere tracks op.
Voor mij is het toppunt Seeds of Love.

Ik vind beide albums geweldig.. en de 3e ook

Ik ook. Allemaal hebben ze een heel eigen karakter waardoor ik één niet zou willen inruilen voor de ander.

Fruit, laat ik even wat toelichten. Welke heb je het eerste leren kennen? Imo maakt dat veel uit voor het ontstaan van de waardering (en de beleving). Ik ben een synchronist en liep mee met de releases. Dat betekent ik kocht de 12"s alsmede het eerste album toen het verscheen, vond het fijn, de sound een openbaring (open, warm dynamisch tov veel gelijktijdige postpunk) en de - nauwelijks verhulde teneur (Janov's Primal Scream als theorethische achtergrond) - oproep om je leed van je af te schreeuwen viel in goede aarde. The Hurting kwam binnen en zelden werden refreinen zo veel en hard meegezongen als bij TFF live. We lustten er wel pap van.

Toen kwamen de eerste 12's van het tweede album, en daar begon het 'geduvel' opnieuw: eerste de 12"s en daarin kwam een dip - Mother's Talk vind ik gewoon een k*nummer, met een vals (funk)plat en de lp was ook nog eens beduidend minder. Het verval was ingezet

Er zijn meer wavers die er zo over denken - rockies en popperds staan er anders in en da's hun goed recht

Ik vind 'The Hurting' en 'Songs from te big chair' ook allebei geweldig. Van 'Seeds of love' ken ik alleen de drie hit-singles 'Sowing the seeds of love', 'Woman in chains' en 'Advice for the young and heart'.

Mjuman

Het klopt wel wat je zegt. Om die reden vind ik Phil Collins ook leuker dan Genesis. En vind ik de 80's platen van Queen ook erg sterk.

A-chronologisch een bandje ontdekken, is me toch wat.
Ik ben er overigens wel voorstander van om een band chronologisch te ontdekken, maar het lukt niet altijd. Vaak hoor je de nieuwste plaat van een band/act en ben je enthousiast, en dan pas ga je de oudere platen luisteren. Komt best wel eens voor dat die oudere platen een stap terug zijn.

Misschien als ik de impact van The Hurting of Night at the Opera of Sgt. Pepper had meegemaakt, ik ze een heel andere waarde had toe gedicht.

Halfje verhoogt dit wereldse album

Tja, een bekend gezegd luidt: there is no second chance for a first impression. Dat in gedachte hebbende, gevoegd bij de observaties van Malcolm Gladwell - Blink - een echte aanrader trouwens, en je snapt het al: is de eerste indruk van een band niet best, schrijven de meeste mensen zo'n band linea recta af.
Anderszins: na het 'poppy', beatlesque Everybody Loves zit je in een heel andere frame of mind: qua beleving is daarna luisteren naar The Hurting dan eigenlijk de evolutie andersom.

Toen TFF met Oleta Adams live ging toeren was voor mij de sjeu er wel af. TFF werd de band met de blijde boodschap voor de massa. Er zit iets contradictoirs in: je gunt een band succes, maar komt dat succes er eenmaal, dan wordt de boel opgeblazen naar stadionproporties en de investeringen (opnames, studiokosten, toeren) moeten nou eenmaal terug verdiend worden en dat lieidt veelal tot risicomijden.

Er bestaat overigens ook een topic met de naam "debuut nooit overtroffen" (oid) - daar vind je veel 80s-bands in.

Ja, hier.

Verder veel herkenbaars in het eerste-indrukverhaal, al is TFF daar voor mij net een uitzondering op. Het debuut kwam pas later als beste album bovendrijven - op aantal puntige songs wint-ie het gewoon van het toch bloemrijke en fraaie Seeds of Love. De jaren '90 (de facto Orzabal solo-)albums zijn de moeite waard, zonder hier echt in de buurt te komen... bij Songs from the Big Chair kan ik er eigenlijk nog het minst de vinger opleggen waarom ik er niet (meer) zo veel mee heb.

Prima popalbum van de heren, maar de behoorlijke opwinding die ik bij veel MuMe-luisteraars bespeur hier, deel ik niet. 'Pale Shelter' is een fijn liedje.