MGMT - Congratulations (2010)

Na het horen van dit album snap ik hun verschijning op Embryonic van The Flaming Lips ook veel beter. Dat gaf wel een beetje aan welke richting deze jongens in gingen.

Ik hou simpelweg van MGMT. Kan best zijn dat er fans afhaken, maar zal mij een zorg wezen. Ze lijken wel een 'hippie-ziel' te hebben:) Zo relaxt, troostend, peaceful, puur..het is heel wat in een cynische wereld.

The Flaming Lips hebben dat ook!;)

Luister eens naar Weekend Wars en dan naar Flash Delirium.

Is dit gewoon dezelfde zanger?

Een verstandige opmerking: ik had precies hetzelfde. Geen idee wat ik er mee aan moest, maar na een paar keer echt doorluisteren kwam ik toch echt tot de conclusie dat ze een meesterwerkje hebben gemaakt.

Anders dan Oracular Spectacular, dat zeker, maar ook zeker zo goed. Ze hebben geen copy gemaakt en dat kan ik wel waarderen.

Het enige minpuntje dat ik kan opnoemen is het aantal nummers. 9 nummers (waarvan 1 zonder zang en 1 afsluiter/outro) en een totale speelduur van 44 minuten vind ik wel erg weinig. Zeker als je bekijkt dat ze er 3 jaar hebben over gedaan om een nieuw album te maken. Neemt niet weg, dat de nummers die op dit album staan van bijzondere kwaliteit zijn.

Over groeiplaten gesproken...
Na twee beluisteringen het boeltje snel weer aan de kant gelegd en een week lang verticaal geklasseerd. MGMT en ik, dat zou nooit helemaal iets worden.
Maar deze week terug eens bovengehaald, en voorwaar: dit pakt mij een stuk meer dan Oracular Spectacular! Je kan honderden vergelijkingen bedenken, maar daar waar de vorige vooral nummer per nummer catchy was, is deze over zijn geheel genomen een prachtplaat. De vorige verwachtte van de luisteraar niet veel: luisteren en eventueel stampen met die voeten volstond. Deze verwacht dat je de hele trip mee uitzit (en een trip it is) en je volledig naar de droomwereld van MGMT mee begeeft. Maar als je dat doet is het werkelijk genieten geblazen !
Wedden dat de voorlopig wat lage gemiddelde score over een maand ofzo een stuk hoger ligt ?

Is de bandnaam van Vampire Weekend al gevallen ter vergelijking?
De overeenkomsten Congratulations versus Contra zijn wel opvallend:
Bijde uit de VS, klinkend als een britse band.
Pure popmuziek met veel sfeerwisselingen en retro trekjes.
2 x een te kort album, met groeipotentie na de eerste luisterbeurten.

Ja, ze komen beide natuurlijk uit dezelfde Brooklyn-scene, maar muzikaal hoor ik nauwelijks overeenkomsten. En noch Vampire Weekend, noch MGMT vind ik 'typisch Brits' klinken. Hoor zowel Britse als Amerikaanse invloeden terug in hun muziek.

Ik snap echt niet dat dit album zo'n lage score heeft. Ik vermoed dat een groot deel komt van mensen die vooral Time to pretend en Kids goed vonden, want deze plaat is echt een stap vooruit. Nog genoeg pretnummers à la it's working en Brian Eno, afgewisseld met enkele mooie sfeervolle nummers zoals someone's missing en congratulations en het geweldige Siberian Breaks in het midden dat je nog dieper in het sfeertje zuigt. Geweldig album van een zeer moedige band.

Zoals OscarWilde al aangaf, is dit echt wel een serieuze stap voorwaarts. Ik ben nog maar weinig zo meegezogen in een album als in 'Congratulations'. 'Siberian Breaks' is echt memorabel.

Dit weekend maar even halen. Erg goed vervolg op het debuut, toch hou ik hem nog even op 4*..

pakt me nog niet zo als de vorige , ga het dit weekend nog maar eens proberen

Lees ik nu dat ze Sonic Boom hebben gestrikt om aan de knoppen te draaien?

Cool...

Hoewel het nergens echt als Spacemen 3 klinkt, is de jaren-80-gitaarbandjes-invloed inderdaad wel duidelijk aanwezig.

Voor wie hun recente samenwerking met Beck gehoord heeft, kan het nieuwe geluid van MGMT overigens geen totale verrassing zijn.

Heeft iemand toevallig de limited / deluxe versie al in huis? Wat is er zo speciaal aan behalve dat je de artwork weg kan krassen met een muntje(?). Formaat e.d. ook hetzelfde als de normale versie?

Ben een beetje aan het twijfelen welke versie ik wil aanschaffen!

ik ben benieuwd naar dit album, ga hem spoedig luisteren. alleen waddup met de hoes?

- digipack formaat
- scratch off hoes: heb het nog niet gedaan. De afbeelding is gewoon de standaardhoes in eerste instantie maar ben dus wel benieuwd wat daar onder zit.
- muntje
- 32 pagina dik boekje met songteksten en studio-foto's.

Mij ging het met name om dat laatste want ik heb een hekel aan cd's zonder songteksten en magere boekjes.

Ik ga dan gewoon voor de normale denk ik, daar zitten een soort van uitvouwbare poster bij met songteksten aan de achterkant..

Ik vind de hoes beschonken al lelijk. Hoe is de muziek? Ik vond Time to Pretend leuk, maar alle andere singles kut.

Naast Yeasayer kennen we ook MGMT als een van de hipste bandjes uit het epicentrum van de hedendaagse indiemuziek, de New Yorkse wijk Brooklyn. In 2008 werden we al aangenaam verrast met de hitgevoelige popmuziek van deze neo-hippies, die vooral leunden op elektronische beats. Fijne deuntjes, maar misschien net iets te drammerig en al snel waren we ze beu. Het tweede album van MGMT, Congratulations, ligt wat moeilijker dan hun debuut. De moeilijke tweede waar altijd over wordt gesproken. In plaats van mooie maar simpele popliedjes zijn die op Congratulations moeilijk te doorgronden werken (werken ja, te danken aan het feit dat Siberian Breaks 12 minuten duurt!), nog eclectischer alle kanten uit schietend dan voorheen maar met een veel minder grote focus op de elektronica. De grote vraag: blijft MGMT voor altijd in de schaduw staan van hun lichtelijk geniale debuut?

Die vraag bewaren we voor later, eerst even een uitgebreide muzikale indruk van Congratulations. Het album begint met It’s Working, een liedje dat in het begin niet zo opviel maar inmiddels is uitgegroeid tot mijn favoriet op het album. Met een echte flower-powersound, voornamelijk door die echoënde stemmen en het clavecimbel-riedeltje op de achtergrond, haast Beatlesque! Veel minder dan bij hits als Time To Pretend en Kids is er een deuntje aanwezig, en in plaats van voort te borduren op één thema laat MGMT alleen al in het openingsnummer verschillende geluiden horen. Het rustige begin, maar halverwege zet er een koortje in en versnelt het nummer, verandert het van gedaante. Helaas eindigt het veel te vroeg met een simpele fade-out.

Dat It’s Working een modern poppareltje is neemt niet weg dat de CD een aantal niemendalletjes en zelfs irritante nummers bevat. Een voorbeeld van het eerste is Song For Dan Treacy. Het is wel leuk maar heeft niets wat er uitspringt. Geen gek ritme, geen meezingmelodie en zelfs geen onderhuidse spanning die een op het eerste gezicht saai nummer toch een niveau hoger kan brengen.

Goed, elke plaat bevat wel één minder nummer, maar in plaats van door te knallen op het niveau van de opener schotelt MGMT ons een zo mogelijk nog saaier nummer voor, Someone’s Missing. Een zware gitaar tegen het einde probeert de muzikale kwaliteit van het nummer nog om hoog te brengen en MGMT eindigt voor de derde keer met een soort twist en dan een hoger gezongen ‘meezing’-gedeelte, maar het helpt niet. Bovendien noem ik het herhalen van de titel van het nummer niet meteen een voorwaarde voor een goede meezinger.

Flash Delirium is, simpel gezegd, een vreemd nummer. De eerste luisterbeurten had ik geen idee wat ik ermee aan moest. Is dit een grote grap of een serieus nummer? Maar na luisteren en luisteren heeft het nummer zich ontpopt tot het tweede hoogtepunt van het album. Vrolijk en als eerste single van het album redelijk catchy, maar wel totaal anders dan je van een gemiddeld electropopnummer verwacht en zoals we uit de Brooklyn-scene gewend zijn weer alle kanten uit schietend. Het nummer begint rustig maar de beat wordt naarmate het nummer vordert steeds dreigender, het tempo komt steeds hoger te liggen en MGMT schakelt van weer een koortje via een ware fluitsolo over naar engelenzang. In de muziekvideo (die mij zeker heeft geholpen bij het waarderen van dit nummer, zie hieronder) blijkt dat die engelenstem uit de hals van Ben Goldwasser komt, waar eigenlijk een gemene paling in verstopt zit. Dat illustreert de gekte van dit nummer wel, die op het einde escaleert in een gestoorde climax op hoog tempo.

Na weer een niemendalletje in de vorm van I Found A Whistle breekt Siberian Breaks aan, een nummer dat bij velen, fans en niet-fans, hoge ogen heeft gegooid; een 12-minuten durend spacerock-epos zou het zijn. Als liefhebber van extra lange nummers in de stijl van onder andere Pink Floyd zou dit nummer ook echt iets voor mij moeten zijn, maar het tegendeel is waar. Het nummer is dan wel beter dan de hiervoor genoemde niemendalletjes op Congratulations, maar is toch te saai en emotieloos om de volle 12 minuten te boeien. Ik hoor zeker heel veel leuke ideeën maar het geheel klinkt alsof al die losse ideeën zonder relatie met elkaar bij elkaar zijn gegooid en daardoor is het geheel vrij rommelig. Daar komt nog bij dat de losse delen ook niet van topniveau zijn. Sommige stukken, waaronder de plotselinge uitbarsting na 8-en-een-halve minuut en enkele gitaarriffs en vooral het uiteindelijk toch epische afsluitende gedeelte waar ik al 10 minuten daarvoor op had gewacht, zijn wel aardig, maar nergens raakt de muziek echt en als de New Yorkse jongens zijn afgeweken van hun gebruikelijke simpele meestampers moet er toch een andere manier zijn waarop je de luisteraar intrigeert. Fijna achtergrondmuziek en ongetwijfeld erg spannend als je stoned bent, maar voor een nuchtere jongen als ik net iets te saai.

Daarna is het up-tempo Brian Eno weer een nummer in de stijl van Oracular Spectacular, een vrolijke meestamper dus. Maar dan zonder het niveau van de debuutsingles, namelijk te flauw om goed te zijn. Ook de piano-ballad Lady Dada’s Nightmare, die weliswaar wel een ander geluid laat horen en behalve warme pianoklanken ook mooie verknipte stukjes laat horen, behoort niet tot de hoogtepunten van het album. Het is wel een goed rustpunt na het opgewekte Brain Eno maar volledig instrumentaal had voor mij niet gehoeven. De gilletjes op de achtergrond klinken trouwens verdacht veel als The Flaming Lips, een band waar MGMT sowieso veel meer op lijkt dan eigenlijk zou moeten.

Als de afsluiter, titelnummer Congratulations, inzet, weet ik het antwoord op de grote vraag eigenlijk al: dit album overtreft het origineel niet. Toch denk ik dat het niet helemaal verloren is; MGMT is een nieuwe richting opgegaan ten opzichte van hun debuutplaat en dat is bij de zogenaamde moeilijke tweede altijd een goede stap. Misschien is dat nieuwe geluid nog niet zo goed geperfectioneerd, de intentie is er en het potentieel valt te horen. Ik heb er het volste vertrouwen in dat MGMT op hun volgende plaat alles weer rechtzet en wél de overtreffende trap van het origineel laat horen.

Bron: Beautiful Freaks weblog

het origineel , het debuut bedoel je denk ik.......

Wederom half sterretje verhoogd, , maar daar laat ik het dan ook wel bij.

Ik vind 'm echt steeds beter worden. Het hoge psychedelische gehalte ligt mij heel goed. Het is voor mij een perfecte mix tussen de oude psychedelica en het futuristische geluid dat ze hadden op hun debuut.

De hoes is vast van dezelfde tekenaar als deze:

Apollo Four Forty - Dude Descending a Staircase (2003)

Soms kijk ik even wat voor albums er uit komen en dan luister je er paar. Gelukkig ook Congratulations van MGMT. De singles van het vorige album ken ik wel, daar vond ik niet zo veel aan. Dit album is erg gaaf. Veel psychedelica, vooral in het nummer Siberian Breaks (12 minuten!! ). Eigenlijk staat er ook geen slecht nummer op. Ik geef het album 4 sterren.

Yup, zie ook een post van 10 maart, hij heeft ook een aantal hoezen van Boredoms gedaan.

mooi cdtje die steeds beter woord!
elke keer als ik door mijn ipod browse kom ik toch weer bij dit album terecht!

Heb er de afgelopen tijd heel veel naar geluisterd en heb ineens geen favoriete nummers meer, als geheel is het gewoon een prachtplaat. Morgen een recensie schrijven en dan nog heel vaak luisteren... Het kan bijna niet anders of ze komen ook met deze plaat op de eerste plaats van mijn eindejaarslijstje. Hun vorige album vond ik al relaxt, maar dit is helemaal briljant!

Van een 4.5 naar 5...

Ik denk dat jij te lui bent geweest om het album vaker dan 2 keer te luisteren. Het is een groeier zoals men dat wel noemt. Het duurt wat langer, maar het luisterplezier is duurzaam. Net als bij veel andere zaken in het leven, eigenlijk.

the empty sky surrounds me but i can't see at all
wide open arms can feel so cold
and you can sit beside me and tell me what it's worth
but I hope I die before i get sold

Siberian Breaks is voor mij echt een van de mooiste ontdekkingen van de afgelopen tijd.

het zou gaaf zijn als ze lady dada's nightmare als volgende 'single' zouden uitbrengen.